
Τον καιρό που ο Πάμπλο Εσκομπάρ μετέτρεψε σε βαριά βιομηχανία το εμπόριο ναρκωτικών, φτάνοντας την κερδοφορία σε ανυπολόγιστες διαστάσεις, νυν και επίδοξοι ναρκοβαρόνοι διαπίστωσαν ότι αξίζει να ρισκάρουν τα πάντα, προκειμένου να εξελίξουν τους τρόπους διακίνησης των «προϊόντων» τους.
Η εξουδετέρωση του Εσκομπάρ ήταν μόνο μια κερδισμένη μάχη από τις διωκτικές αρχές, που στην πραγματικότητα βρίσκονται σχεδόν πάντα ένα βήμα πίσω από τα Καρτέλ του Μεξικού και της Κολομβίας.
Παρά τις επόμενες μικρές «νίκες» που ακολούθησαν, με τη σύλληψη των αδελφών Ροντρίγκες του καρτέλ Κάλι, το θάνατο του «βασιλιά των αιθέρων» Αμάντο Καρίγιο Φούεντες και την πρόσφατη φυλάκιση του διαβόητου «Ελ Τσάπο», η δράση τους παραμένει περίπου ανεξέλεγκτη.
Ο λόγος είναι ασφαλώς ότι η δομή τους θυμίζει Λερναία Ύδρα. Εκτός του ότι στην ιεραρχία υπάρχουν πάντα πρόθυμοι διάδοχοι να αναλάβουν τα καθήκοντα του μεγάλου αρχηγού, η… κακή τύχη που είχαν κάποιοι εμβληματικοί αρχινονοί ουδόλως αποθαρρύνει το οργανωμένο έγκλημα.
Διαβάστε τη συνέχεια στο Menshouse.gr