Διεθνής Ασφάλεια
Δεν έχουν τέλος οι αποκαλύψεις για τα αμέτρητα θύματα του Τζέφρι Έπσταϊν του οποίου το δίκτυο σεξουαλικής εκμετάλλευσης παιδιών έφτανε μέχρι και την νότια Αφρική.
Η 43χρονη Τζούλιετ Μπράιαντ μοιράστηκε δημόσια την εμπειρία της, περιγράφοντας μια «μη ορατή φυλακή» που την εγκλώβισε σωματικά και ψυχολογικά για χρόνια.
«Αόρατες αλυσίδες είναι ένας καλός τρόπος για να περιγράψω το πώς ένιωθα. Ήταν σαν να ήμουν δεμένη χειροπόδαρα, αλλά αόρατα», αναφέρει η Τζούλιετ, προσθέτοντας: «Δεν είχα πει ποτέ τίποτα ούτε στην οικογένειά μου, ούτε σε κανέναν για όσα συνέβησαν μαζί του, μέχρι να πεθάνει».
Η μαρτυρία της αναδεικνύει όχι μόνο τη βία που υπέστη, αλλά και τη στρατηγική χειραγώγησης και ελέγχου που, σύμφωνα με την ίδια, χρησιμοποιούσε ο Έπσταϊν για να κρατά τα θύματά του παγιδευμένα.
Ήταν μόλις 20 ετών όταν, το 2002, προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Έπσταϊν. Ως φοιτήτρια πρώτου έτους με όνειρο να γίνει μοντέλο, προσπαθούσε να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά της.
«Φαινόταν ότι όλα τα όνειρά μου γίνονταν πραγματικότητα», λέει η Τζούλιετ. «Η οικογένειά μας είχε οικονομικές δυσκολίες και ήθελα να κάνω κάτι για να βοηθήσω».
Η πρώτη τους συνάντηση έγινε σε εστιατόριο του Κέιπ Τάουν, παρουσία του Μπιλ Κλίντον, ο οποίος βρισκόταν στην πόλη για επίσημη επίσκεψη ευαισθητοποίησης για το AIDS, συνοδευόμενος από τους ηθοποιούς Κέβιν Σπέισι και Κρις Τάκερ. Τρεις εβδομάδες αργότερα, η Τζούλιετ βρέθηκε σε ένα ταξίδι που, όπως λέει, άλλαξε τη ζωή της.
Η Τζούλιετ ταξίδεψε για πρώτη φορά εκτός Νότιας Αφρικής, με προορισμό τη Νέα Υόρκη. Εκεί πληροφορήθηκε ότι θα συνέχιζε προς την Καραϊβική. Από το Teterboro Airport του Νιου Τζέρσεϊ επιβιβάστηκε σε ιδιωτικό τζετ, όπου την περίμεναν ο Έπσταϊν και οι γυναίκες που την είχαν προσεγγίσει στο Κέιπ Τάουν.
«Χάιδεψε την καρέκλα δίπλα του… και τότε πήγα και κάθισα εκεί. Ήταν μια τόσο μπερδεμένη κατάσταση για έναν νέο άνθρωπο», θυμάται. «Καθώς απογειωνόταν το αεροπλάνο, άρχισε να με αγγίζει βίαια. Τρομοκρατήθηκα και σκέφτηκα: Θεέ μου, η οικογένειά μου δεν θα με ξαναδεί ποτέ. Οι γυναίκες που με είχαν προσελκύσει γέλασαν. Ήμουν κυριολεκτικά τρομοκρατημένη».
Στο ιδιωτικό νησί του Έπσταϊν στην Καραϊβική και στη βίλα του στο Νέο Μεξικό, η Τζούλιετ βρέθηκε, όπως περιγράφει, απομονωμένη, ανάμεσα σε νεαρές γυναίκες και κορίτσια από χώρες όπως η Βραζιλία, η Ρουμανία, η Γαλλία και η Ισπανία.
«Δεν υπήρχε τρόπος να ξεφύγω. Είχαν τα διαβατήριά μου. Όταν φτάσαμε στο νησί του, δεν υπήρχε διαφυγή. Δεν ήμουν αρκετά δυνατή για να κολυμπήσω και δεν θα μπορούσα να φύγω», αναφέρει.
Όπως λέει, περνούσε ώρες μόνη, προσπαθώντας να κατανοήσει τι συμβαίνει γύρω της. Είχε βρει φωτογραφικές μηχανές στην κουζίνα και τραβούσε εικόνες που, όπως περιγράφει, αποτύπωναν χαμόγελα, φόβο και απόγνωση.
Ακόμη και μετά την επιστροφή της στο Κέιπ Τάουν, η Τζούλιετ υποστηρίζει ότι αναγκάστηκε να ταξιδέψει ξανά στις ιδιοκτησίες του Έπσταϊν σε Νέα Υόρκη, Palm Beach, Παρίσι και Νέο Μεξικό. Εκεί γνώρισε και άλλες γυναίκες και ανήλικα κορίτσια από διάφορες χώρες.
«Δεν με εκμεταλλεύτηκαν άλλοι άντρες, αλλά ο Έπσταϊν με βίαζε επανειλημμένα. Τον έβλεπα στα γεύματα και μετά με καλούσαν στο δωμάτιό του. Εκτός από αυτά, δεν τον έβλεπα πολύ, ήταν πάντα απασχολημένος», λέει η Τζούλιετ.
Τα συνεχή ταξίδια και οι πτήσεις από το Κέιπ Τάουν προς διάφορες πόλεις αποκαλύπτουν, σύμφωνα με τη μαρτυρία της, το εύρος του δικτύου που είχε δημιουργήσει ο Έπσταϊν, με παράνομη μεταφορά νεαρών γυναικών σε διεθνές επίπεδο.
Η παγίδευση, όπως τη βιώνει η Τζούλιετ, δεν ήταν μόνο σωματική αλλά και ψυχολογική. Η διαρκής παρουσία του Έπσταϊν και η αίσθηση ότι την παρακολουθούσε επηρέασαν βαθιά την ψυχική της υγεία.
«Όποτε έστελνα email, ήταν όταν ήμουν μεθυσμένη ή είχα μια μικρή κρίση… Πάντα ένιωθα ότι με παρακολουθούσε», λέει.
Σύμφωνα με πρόσφατες αποκαλύψεις του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, emails που αντάλλαξε με τον Έπσταϊν επιβεβαιώνουν την ψυχολογική επιρροή που ασκούσε πάνω της.
Η ίδια αναφέρει ότι ακόμη και σήμερα, η συνεχιζόμενη παρουσία του ονόματός του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της προκαλεί δυσφορία.
«Κοιτάζω Facebook, βλέπω το πρόσωπό του. Κοιτάζω X, πάλι το ίδιο. Είναι συνεχώς εκεί, και δεν υπάρχει τρόπος να τον αποφύγω», σημειώνει.
Παρά τις δυσκολίες, η Τζούλιετ προσπαθεί να ανακάμψει. «Δεν έχω τίποτα να κρύψω. Ο άνθρωπος αυτός είχε τρομερή επιρροή στο μυαλό μου», λέει, τονίζοντας ότι μιλά πλέον ανοιχτά για την εμπειρία της.
Η ιστορία της αναδεικνύει το μέγεθος του δικτύου τράφικινγκ του Έπσταϊν, όχι μόνο ως υπόθεση σεξουαλικής βίας αλλά και ως παράδειγμα ψυχολογικής χειραγώγησης και ελέγχου.
