Ένοπλες Συγκρούσεις
«Σφραγίζεται» η νότια πλευρά της Ερυθράς Θάλασσα από τους φιλοϊρανούς Χούθι καθώς κατέλαβαν συνολικά τρεις πόλεις στις ακτές της Υεμένης και πολιορκούν άλλες δύο.
Οι δυνάμεις των Χούθι υπό την καθοδήγηση περίπου 100 Ιρανών αξιωματικών, μέσα σε 24 ώρες «σάρωσαν» τις σαουδαραβικές δυνάμεις και τις κυβερνητικές δυνάμεις και πλέον ελέγχουν μία από τις πιο κρίσιμες ναυτιλιακές οδούς.
Το Μπαμπ ελ-Μαντέμπ ελέγχεται πλέον από τον σιιτικό άξονα. Από το σημείο διακινείται μεγάλο μέρος του παγκόσμιου εμπορίου εμπορευματοκιβωτίων και κρίσιμες ροές πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου από τη Μέση Ανατολή προς την Ευρώπη.
Σε ένα περιβάλλον όπου τα Στενά του Ορμούζ έχουν ήδη κλείσει, ο δεύτερος μεγάλος ενεργειακός διάδρομος της χερσονήσου αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία.
«Εγκεφαλικό» στις ευρωπαϊκές οικονομίες προκαλεί η εξέλιξη!
ΗΠΑ και Ρωσία «τρίβουν τα χέρια τους», καθώς το μόνο που επιζητούν ως παραγωγοί υδρογονανθράκων είναι αύξηση των τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Στην Ευρώπη όμως, μόνο η Βρετανία κι η Νορβηγία δεν προβληματίζονται λόγω των κοιτασμάτων του Βόρειου Ατλαντικού, ενώ και η Γαλλία έχει τα πυρηνικά της εργοστάσια.
Όλοι οι άλλοι… στο έλεος του Θεού!
The Qatari television channel Al Jazeera has published video footage of vehicles captured by Houthis from the “Political and Military Council” (PMC) forces after their unsuccessful retreat from the Mocha-Hais area.
In addition to at least a dozen American-made MRAP armored… pic.twitter.com/mgxV2eo7h4
— 𝕊𝕡𝕣𝕚𝕟𝕥𝕖𝕣 𝕻𝕣𝕖𝕤𝕤 (@SprinterPress) September 11, 2026
Ενισχυμένοι οι Χούθι από τον δυτικό εξοπλισμό τριών Ταξιαρχιών μισθοφόρων και κυβερνητικών δυνάμεων που αιχμαλώτισαν, πλέον έχουν την ικανότητα να εξοπλίσουν ακόμα 15.000 μαχητές με υλικό τελευταίας τεχνολογίας.
Το σκηνικό έχει ως εξής: Το 2022 οι Σαουδάραβες (σουνίτες) δέχθηκαν να υπογράψουν μια συμφωνία ειρήνης με τους Χούθι (σιίτες) μετά από επτά χρόνια άγονου πολέμου.
Μια συμφωνία που ουσιαστικά αναγνώριζε την κυριαρχία των Χούθι στις περιοχές που κατείχαν (το μεγαλύτερο μέρος της Υεμένης).
Πριν από ένα χρόνο οι Ισραηλινοί άρχισαν να βομβαρδίζουν τους Χούθι και οι επιχειρήσεις εντάθηκαν πριν την επίθεση στο Ιράν.
Οι Σαουδάραβες τελικά θεωρώντας ότι οι Χούθι έχουν αδυνατίσει και το Ιράν είναι αδύνατον να τους βοηθήσει «πάτησαν» την συμφωνία του 2022 και τους επιτέθηκαν, στρατολογώντας μισθοφόρους και ενισχύοντας την αναγνωρισμένη από την Δύση κυβέρνηση της Υεμένης.
Έκαναν λάθος: Οι Ιρανοί δεν ηττήθηκαν στην σύγκρουση με ΗΠΑ και Ισραήλ και οι Χούθι ενισχύθηκαν από το Ιράν και ξεκίνησαν την αντεπίθεσή τους.
Και τους σάρωσαν!
Τις τελευταίες 24 ώρες εδραίωσαν τον έλεγχο στις πόλεις Χάις, Αλ-Χάουκα και Μόκα.
Οι δύο τελευταίες βρίσκονται στην ακτή που οδηγεί στο Στενό Μπαμπ ελ-Μαντέμπ, τη στενή πύλη ανάμεσα στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Κόλπο του Άντεν.
Μαζί με το λιμάνι της Μόκα έπεσε και η μεγάλη στρατιωτική βάση Χαλίντ ιμπν αλ-Ουαλίντ στην περιοχή Αλ-Μούχα–Μούζα, θέση-κλειδί πάνω στον άξονα που συνέδεε την Ταΐζ με την ακτή.
Αραβικά μέσα και στρατιωτικές πηγές κάνουν λόγο για περίπου 2.500 τετραγωνικά χιλιόμετρα που άλλαξαν χέρια σε πολύ σύντομο διάστημα.
Η Ταΐζ απειλείται πλέον με περικύκλωση, ενώ η προώθηση προς την Ντουμπάμπ στερεί από τις δυνάμεις που πρόσκεινται στη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση το τελευταίο ουσιαστικό λιμάνι τους στην Ερυθρά.
Παράλληλα με την προέλαση στην ξηρά, οι Χούθι εμφανίζονται να έχουν εδραιώσει την παρουσία τους στα στρατηγικά νησιά Ζουκάρ, Μεγάλο Χανίς και Μικρό Χανίς.
Κυβερνητικές πηγές της Υεμένης επιβεβαίωσαν στο Reuters και σε διεθνή πρακτορεία ότι δυνάμεις των Χούθι έφτασαν στα Χανίς μετά από πυραυλικά πλήγματα και αποβάσεις με σκάφη.
Η Ζουμπάμπ, η τελευταία ελεγχόμενη πόλη στην υεμενική ακτή της Ερυθράς από τους Σαουδάραβες, καταλήφθηκε.
Ακολούθησε απόβαση στο νησί Μαγιούν (Περίμ), το λεγόμενο «μαργαριτάρι» του πορθμού.
Τμήματα των φιλοσαουδαραβικών δυνάμεων, αποσύρθηκαν προς την Ντουμπάμπ για ανασύνταξη, ενώ ο διοικητής των Δυνάμεων Εθνικής Αντίστασης, Τάρεκ Σάλεχ, ανακοίνωσε μεταφορά του στρατηγείου σε «ασφαλέστερη θέση».
Στην οικονομία ενός πολέμου φθοράς, αυτό ισοδυναμεί με ξαφνική ενίσχυση της επιθετικής ικανότητας χωρίς νέα γραμμή ανεφοδιασμού από το εξωτερικό.
Για το Ριάντ η εικόνα είναι απογοητευτική.
Η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε φάση όπου κάθε νέο κλείσιμο διαδρόμου πολλαπλασιάζει το κόστος ασφάλισης, καυσίμων και χρόνου.
