Εθνικά Θέματα
Σε μια βαρυσήμαντη δημόσια παραδοχή που ανατρέπει το μέχρι σήμερα επίσημο αφήγημα περί ομαλής ολοκλήρωσης των ερευνών στο Αιγαίο προχώρησε ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, Άγγελος Συρίγος, αναφερόμενος στα επεισόδια στην περιοχή της Κάσου το 2024.
Ο κ. Συρίγος επιβεβαίωσε ουσιαστικά ότι η ελληνική πλευρά αναγκάστηκε να υποχωρήσει δύο φορές μέσα στο 2024 –συγκεκριμένα κατά τα περιστατικά του Ιουλίου και του Νοεμβρίου– όταν η Άγκυρα ανέπτυξε πολεμικά πλοία στην περιοχή, αμφισβητώντας στην πράξη τα κυριαρχικά δικαιώματα και τις έρευνες για το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης (Great Sea Interconnector).
Η δήλωση αυτή προκαλεί έντονες πολιτικές αντιδράσεις, καθώς επί δύο χρόνια η επίσημη γραμμή υποβάθμιζε τα γεγονότα, διαψεύδοντας κατηγορηματικά όσους υποστήριζαν ότι υπήρξε τουρκικός εξαναγκασμός και αποχώρηση των ερευνητικών σκαφών υπό την πίεση του τουρκικού στόλου.
Δύο χρόνια έβγαζαν τρελούς όσους έλεγαν ότι στην Κάσο η Τουρκία μας ανάγκασε να σταματήσουμε τις έρευνες κι έρχεται τώρα ο Συρίγος και επιβεβαιώνει τους “πατριώτες της φακής”.
Ότι τελικά στην Κάσο υποχωρήσαμε δύο φορές. pic.twitter.com/QC8ckGaLMJ— Ιωάννης Βατάτζης (@vatatzis4) September 29, 2026
Το ιστορικό των δύο επεισοδίων του 2024:
Ιούλιος 2024: Το ιταλικό ερευνητικό πλοίο Ievoli Relume επιχειρούσε νότια της Κάσου σε διεθνή ύδατα εντός της οριοθετημένης ελληνικής ΑΟΖ (συμφωνία Ελλάδας-Αιγύπτου). Η Τουρκία ανέπτυξε πέντε πολεμικά πλοία υποστηρίζοντας ότι παραβιάζεται η τουρκική υφαλοκρηπίδα (βάσει του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου). Παρά την παρουσία ελληνικών κανονιοφόρων, η κρίση εκτονώθηκε δια της διπλωματικής οδού, με τις έρευνες ωστόσο να διακόπτονται πρόωρα.
Νοέμβριος 2024: Σημειώθηκε νέα ένταση στην ίδια θαλάσσια ζώνη κατά την επανέναρξη των δραστηριοτήτων, με την Άγκυρα να εκδίδει αντι-NAVTEX, να βγάζει εκ νέου μονάδες του στόλου της και το ερευνητικό σκάφος να αποχωρεί ξανά χωρίς να ολοκληρώσει το σύνολο του επιχειρησιακού του σχεδιασμού.
Η ξεκάθαρη τοποθέτηση του Άγγελου Συρίγου επαναφέρει στο επίκεντρο τη συζήτηση για τα όρια της στρατηγικής κατευνασμού και των «ήρεμων νερών» στα ελληνοτουρκικά, εκθέτοντας όσους απέρριπταν ως υπερβολές τις καταγγελίες περί υποχώρησης μπροστά στις τουρκικές αξιώσεις.