Ένοπλες Συγκρούσεις
Με αφορμή τα όσα αναφέρει συχνά η ρωσική ηγεσία για την Ουκρανία, ότι πρόκειται περί τεχνητού κράτους, που δημιούργησαν οι Μπολεσβίκοι, έχει μεγάλο ενδιαφέρον να παρουσιαστεί ο χάρτης με την ιστορική και εδαφική της εξέλιξη.
Αυτό που σήμερα αποκαλείται Ουκρανία, επί της ουσίας ξεκίνησε από τους Κοζάκους και ως οντότητα είχε πολύ μικρή έκταση κάπου στο σημερινό Ντνίπρο.
Δεν έχει καμία σχέση με το πρώτο κράτος των Ρως του Κιέβου, το οποίο και είχε καταλυθεί/καταστραφεί από τους Μογγόλους.
Το 1654, η Ουκρανία/Χανάτο των Κοζάκων, υπό την ηγεσία του Μπογκντάν Χμελνίτσκι, υπέγραψε τη Συνθήκη του Περεγιασλάβ με τη Μοσχοβία (Ρωσία).
Αυτή η στρατιωτική συμμαχία προσέφερε προστασία στους Κοζάκους έναντι της Πολωνίας, με αντάλλαγμα την υποταγή στον Τσάρο και τη διατήρηση της αυτονομίας της Ουκρανίας.
Η συμφωνία οδήγησε σε ρωσο-πολωνικό πόλεμο (1654-1667).
Η συμφωνία αυτή σηματοδότησε την έναρξη της ρωσικής κυριαρχίας στην ανατολική Ουκρανία.
Η Συμφωνία του Περεγιασλάβ θεωρείται μια καθοριστική στιγμή, καθώς άλλαξε την ισορροπία δυνάμεων στην Ανατολική Ευρώπη, εντάσσοντας το μεγαλύτερο μέρος της ανατολικής Ουκρανίας και του Κιέβου στη ρωσική σφαίρα επιρροής.
Στην πραγματικότητα οι εδαφικές προεκτάσεις της Ουκρανίας προέκυψαν από τις επεκτάσεις της τσαρικής Ρωσίας και από τις μεταβιβάσεις εδαφών από την ηγεσία των Μπολσεβίκων στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης.
Υπάρχουν και εδάφη που αποκτήθηκαν μετά τον Β’ ΠΠ και προέρχονταν από την Πολωνία.
Το Ντόνμπας, το Χάρκοβο και η Οδησσός έγινα «δώρο» στους Ουκρανούς το 1922 και η Κριμαία δόθηκε το 1954.
Ιστορικά έχουν δίκιο οι Ρώσοι αλλά θα έπρεπε να μην επιτρέψουν ποτέ στην Ουκρανία να αποχωρήσει από την Σοβιετική Ένωση με «ξένα» και «δανεικά» εδάφη.
Τότε όμως, στα χρόνια του Μπόρις Γέλτσιν, η Ρωσία ήταν σε άθλια κατάσταση για να μπορούσε να επιβάλει οτιδήποτε.
Από τότε πέρασαν πάνω από 40 χρόνια και πολλά αλλάζουν ως προς την σύσταση του πληθυσμού και κυρίως ως προς την εθνική του συνείδηση.
Γιατί η συνείδηση δεν είναι κάτι το οποίο υπάρχει εξ’ ορισμού.
Είναι κάτι που καλλιεργείται διαρκώς.
Αυτό το παιχνίδι οι Ρώσοι το «έχασαν» κατά την δεκαετία του 90 όταν είχαν υποστεί καθολική γεωπολιτική «έκλειψη».
