Εσωτερική Ασφάλεια
Ο χρόνος στο Μάτι δεν μετριέται με τον συμβατικό τρόπο. Μετριέται αυστηρά σε «πριν» και «μετά» την 23η Ιουλίου 2018.
Οκτώ χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από εκείνη την ημέρα που η ανατολική Αττική μετατράπηκε σε επίγεια κόλαση μέσα σε λίγα λεπτά.
Ο φόβος, ο καπνός και η απόγνωση σκέπασαν τα πάντα, αφήνοντας πίσω τους 104 νεκρούς, δεκάδες βαριά τραυματισμένους και μια ολόκληρη χώρα να ζητά επίμονα δικαιοσύνη.
Οι μαύρες σιλουέτες των καμένων δέντρων έχουν αρχίσει σιγά-σιγά να υποχωρούν μπροστά στη νέα βλάστηση.
Όμως οι αόρατες πληγές στο σώμα και την ψυχή των επιζώντων παραμένουν χαραγμένες για πάντα.Το χρονικό της φρίκης
Ήταν αργά το απόγευμα της Δευτέρας 23 Ιουλίου 2018.
Ενώ όλη η προσοχή και οι δυνάμεις της Πυροσβεστικής ήταν στραμμένες στη μεγάλη φωτιά της Κινέτας, μια νέα εστία ξεσπούσε στο Νταού Πεντέλης.
Τροφοδοτούμενη από θυελλώδεις ανέμους που έφταναν τα 10-11 μποφόρ, η πυρκαγιά κατέβηκε με εφιαλτική ταχύτητα προς τον Νέο Βουτζά, το Μάτι και το Κόκκινο Λιμανάκι.Μέσα σε λιγότερο από μία ώρα, ένας παραθαλάσσιος οικισμός γεμάτος οικογένειες, μικρά παιδιά και παραθεριστές παγιδεύτηκε σε μια πύρινη τανάλια.
Η έλλειψη οργανωμένου σχεδίου εκκένωσης, η απουσία έγκαιρης προειδοποίησης, ο εγκλωβισμός σε στενά σοκάκια και η εσφαλμένη διοχέτευση της κυκλοφορίας από την Αστυνομία μετέτρεψαν την περιοχή σε παγίδα θανάτου.
Άνθρωποι κάηκαν μέσα στα αυτοκίνητά τους, άλλοι απανθρακώθηκαν σε σπίτια και οικόπεδα – όπως στο περιβόητο οικόπεδο της φρίκης, όπου 26 άνθρωποι βρέθηκαν αγκαλιασμένοι, μόλις λίγα μέτρα από τη θάλασσα.
Εκατοντάδες βούτηξαν στο νερό για να σωθούν από τις φλόγες και τους τοξικούς καπνούς, μένοντας στο σκοτάδι για ώρες.Ο τραγικός απολογισμός:
104 νεκροί, ανάμεσά τους βρέφη και παιδιά, δεκάδες εγκαυματίες και πάνω από 4.000 κατεστραμμένα ή ζημιωμένα σπίτια.
Η δικαστική διερεύνηση υπήρξε μακρά, επίπονη και συχνά εξοργιστική για τους συγγενείς και τους επιζώντες. Η πρωτόδικη απόφαση του Απριλίου 2024 προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, καθώς αθώωσε την πλειονότητα των πολιτικών και αυτοδιοικητικών παραγόντων.
Οι ποινές που επιβλήθηκαν μετατράπηκαν σε εξαγοράσιμες, προκαλώντας οργή μέσα στην αίθουσα.Μετά την παρέμβαση του Αρείου Πάγου, η υπόθεση οδηγήθηκε στο Εφετείο.
Η εισαγγελική πρόταση ήταν καταπέλτης, ζητώντας ενοχή περισσότερων προσώπων και αυστηρότερες ποινές. Ωστόσο, το θεσμικό πλαίσιο των πλημμελημάτων παραμένει το μεγάλο «αγκάθι» για τις οικογένειες που από την πρώτη στιγμή ζητούν την αναβάθμιση των κατηγοριών σε κακουργήματα.
Πίσω από τους αριθμούς κρύβονται οι άνθρωποι που επέζησαν. Για τους εγκαυματίες, ο εφιάλτης δεν τελείωσε ποτέ. Δεκαπέντε χειρουργεία, διαδοχικές τοποθετήσεις μοσχευμάτων, επίπονες φυσικοθεραπείες και ατελείωτες θεραπείες συνθέτουν την καθημερινότητά τους.
Το μετατραυματικό στρες, οι διαταραχές ύπνου και η εικόνα της φωτιάς που επιστρέφει σε κάθε καλοκαιρινό άνεμο είναι η αόρατη αναπηρία που κουβαλούν.
Η κραυγή των συγγενών
Για τις οικογένειες των 104 θυμάτων, τα οκτώ αυτά χρόνια είναι ένας αδιάκοπος αγώνας αξιοπρέπειας και μνήμης. Στις ετήσιες εκδηλώσεις μνήμης, οι φωτογραφίες των αγαπημένων προσώπων, τα αναμμένα κεριά στη θάλασσα και τα βουβά δάκρυα μιλούν από μόνες τους.
Δεν ζητούν εκδίκηση. Ζητούν δικαιοσύνη. Ζητούν να αναγνωριστούν τα εγκληματικά λάθη που στοίχισαν ανθρώπινες ζωές. Και κυρίως ζητούν να μην ξεχαστεί ποτέ ότι όταν το κράτος αποτυγχάνει να προστατεύσει τους πολίτες του, η πληγή δεν κλείνει ποτέ.
Οκτώ χρόνια μετά, το Μάτι δεν είναι απλώς μια πληγή στον χάρτη. Είναι ένα διαρκές υπόμνημα της ανάγκης για έναν σύγχρονο, αποτελεσματικό και υπεύθυνο μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας.
Κάθε 23 Ιουλίου η Ελλάδα θα θυμάται τη νύχτα που η γη ενώθηκε με τη θάλασσα μέσα στις φλόγες.
