
Σε μια νέα φάση εισέρχεται το πρόγραμμα μη επανδρωμένων αεροσκαφών κρούσης της Τουρκικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (TUSAŞ), καθώς η εταιρεία δημοσίευσε επίσημα υλικό υψηλής ανάλυσης 4K που αναδεικνύει την κοινή δράση του stealth μη επανδρωμένου μαχητικού ANKA-3 και του κατευθυνόμενου βλήματος/drone Süper Şimşek που έχει δημιουργηθεί η καταστολή αεράμυνας.
Το συγκεκριμένο επιχειρησιακό «δίδυμο» αναπτύσσεται με κύριο προσανατολισμό τις αποστολές Καταστολής της Εχθρικής Αεράμυνας (SEAD), αποτελώντας, σύμφωνα με την κατασκευάστρια εταιρεία, έναν μελλοντικό «εφιάλτη» για τα συστήματα αεράμυνας.
TUSAŞ, hava savunma sistemlerinin kabusu ANKA-3 ve Süper Şimşek ikilisinin 4K fotoğraflarını web sitesine ekledi. pic.twitter.com/js1XSwPRO9
— Avionot (@avionot) September 26, 2026
Το ANKA-3, με σχεδίαση ιπτάμενης πτέρυγας (flying wing) για χαμηλό ίχνος στα ραντάρ (stealth), έχει τη δυνατότητα να διεισδύει σε προστατευμένους εναέριους χώρους.
Στο πλαίσιο των δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων, λειτουργεί ως «μητρικό» σκάφος, μεταφέροντας ή κατευθύνοντας το Süper Şimşek.
Το Süper Şimşek, το οποίο αποτελεί εξέλιξη των στόχων-drones της TUSAŞ, λειτουργεί ως φθηνό αναλώσιμο μέσο (loitering munition / decoy) με σκοπό να παραπλανήσει, να κορεστεί ή να πλήξει απευθείας τα εχθρικά ραντάρ και τους πυραυλικούς σταθμούς.
Το Süper Şimşek διαθέτει τεχνολογία τεχνητής νοημοσύνης για πτήση σε σμήνος (swarm). Μπορεί να προγραμματιστεί ώστε να αυξάνει τεχνητά το ίχνος ραντάρ του (RCS augmenter), προσομοιώνοντας ένα κανονικό μαχητικό αεροσκάφος.
Με αυτόν τον τρόπο «αναγκάζει» τα εχθρικά αντιαεροπορικά συστήματα να ενεργοποιηθούν, αποκαλύπτοντας τις θέσεις τους.
Μόλις εντοπιστούν τα εχθρικά ραντάρ, το Süper Şimşek μπορεί να λειτουργήσει ως περιφερόμενο πυρομαχικό (kamikaze) χάρη στην ενσωματωμένη πολεμική κεφαλή 35 κιλών. Παράλληλα, το ANKA-3 μπορεί να εξαπολύσει από τις εσωτερικές του αποθήκες κατευθυνόμενες βόμβες ακριβείας (Tolun και Teber-82) ή πυραύλους cruise SOM-J, καταστρέφοντας τις εχθρικές υποδομές από ασφαλή απόσταση.
Η στρατηγική της Άνκαρας δείχνει ξεκάθαρα την τάση προς τη δημιουργία αυτόνομων συστημάτων κρούσης που θα εκτελούν τις πιο επικίνδυνες αποστολές της πρώτης γραμμής, χωρίς να ρισκάρουν τη ζωή πιλότων.