Διεθνές Ποδόσφαιρο
Πριν καν συμπληρώσει τα 26 του χρόνια, ο Γιον Άρνε Ρίισε είχε ήδη ζήσει όσα οι περισσότεροι ποδοσφαιριστές ονειρεύονται σε ολόκληρη την καριέρα τους.
Είχε σηκώσει το Champions League με τη Λίβερπουλ στον θρυλικό τελικό της Κωνσταντινούπολης, είχε κατακτήσει δύο ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ, ενώ είχε πανηγυρίσει πρωταθλήματα τόσο με τη Μονακό στη Γαλλία όσο και με τους «Reds» στην Αγγλία.
Μαζί με τις επιτυχίες είχαν έρθει και τα μεγάλα συμβόλαια. Ο Νορβηγός άσος βρισκόταν στην καλύτερη περίοδο της καριέρας του, εισπράττοντας περίπου 50.000 λίρες την εβδομάδα, ποσό που τον κατέτασσε ανάμεσα στους πιο ακριβοπληρωμένους ποδοσφαιριστές της εποχής.
Κι όμως, στις 30 Μαρτίου 2007 το όνομά του βρέθηκε ξαφνικά στα πρωτοσέλιδα για εντελώς διαφορετικό λόγο. Αντί να συζητιέται για τις εμφανίσεις του με τη φανέλα της Λίβερπουλ, έγινε γνωστό ότι είχε κηρύξει πτώχευση στις βρετανικές οικονομικές αρχές εξαιτίας μιας ανεξόφλητης οφειλής ύψους 100.000 λιρών.
Η είδηση προκάλεσε σοκ στον ποδοσφαιρικό κόσμο. Πώς ήταν δυνατόν ένας διεθνής ποδοσφαιριστής με τεράστια έσοδα να βρίσκεται ξαφνικά αντιμέτωπος με τη χρεοκοπία;
Η απάντηση βρισκόταν σε μια υπόθεση που είχε αρχίσει να ξετυλίγεται δύο χρόνια νωρίτερα. Ο Ρίισε είχε διακόψει τη συνεργασία του με τον μάνατζέρ του, Έιναρ Μπάαρτσεν, τον άνθρωπο που τον είχε οδηγήσει στη Λίβερπουλ και στον οποίο, όπως ο ίδιος παραδέχθηκε αργότερα, είχε εμπιστευθεί πλήρως τη διαχείριση των οικονομικών του.
Η μεταξύ τους σχέση κατέληξε στις δικαστικές αίθουσες, με τον Νορβηγό ποδοσφαιριστή να υποστηρίζει ότι ο πρώην ατζέντης του ευθυνόταν άμεσα για την οικονομική του καταστροφή.
Όπως αποκαλύφθηκε στη συνέχεια, εκατομμύρια δολάρια που ανήκαν στον Ρίισε είχαν εξαφανιστεί από τους λογαριασμούς του.
Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, ποσό που προσέγγιζε τα 4,5 εκατομμύρια δολάρια κατέληξε είτε σε αποτυχημένες επιχειρηματικές δραστηριότητες είτε σε λογαριασμούς που δεν είχαν καμία σχέση με τον ίδιο.
«Ήταν ο σύμβουλός μου, αλλά κυρίως ήταν ο καλύτερός μου φίλος. Τον εμπιστευόμουν απόλυτα. Εγώ ήθελα μόνο να παίζω ποδόσφαιρο. Τα οικονομικά τα είχε αναλάβει εκείνος», είχε δηλώσει αργότερα στο δικαστήριο.
Ο Ρίισε παραδέχθηκε μάλιστα ότι υπέγραφε συχνά έγγραφα χωρίς να τα εξετάζει, βασιζόμενος αποκλειστικά στην εμπιστοσύνη που είχε αναπτύξει προς τον ατζέντη του.
Με το πέρασμα του χρόνου αποκαλύφθηκε πως ο ποδοσφαιριστής εμφανιζόταν να εμπλέκεται σε επιχειρηματικές δραστηριότητες και δάνεια για τα οποία, όπως υποστήριξε, δεν είχε πλήρη γνώση.
Ανάμεσά τους βρισκόταν και μια επένδυση σε πολυτελές ξενοδοχείο που του προκάλεσε ζημιά εκατομμυρίων, ενώ κατήγγειλε πως είχε ληφθεί ακόμη και δάνειο ύψους 2,5 εκατομμυρίων δολαρίων με πλαστογραφημένη υπογραφή.
Το πιο απίστευτο στοιχείο της υπόθεσης ήταν ότι πληροφορήθηκε τη χρεοκοπία του ενώ βρισκόταν με την αποστολή της εθνικής Νορβηγίας.
Κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας για διεθνή αγώνα, δέχθηκε τηλεφωνήματα από συγγενείς και συνεργάτες που τον ενημέρωναν ότι οι οικονομικές αρχές είχαν ήδη κινήσει τις διαδικασίες εναντίον του.
Για έναν άνθρωπο που κέρδιζε δεκάδες χιλιάδες λίρες κάθε εβδομάδα, η αδυναμία κάλυψης μιας οφειλής 100.000 λιρών έμοιαζε αδιανόητη. Κι όμως, η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ διαφορετική.
Σήμερα, περισσότερο από 18 χρόνια μετά, ο Ρίισε έχει αφήσει πίσω του εκείνη τη σκοτεινή περίοδο. Έχοντας περάσει και από τον ΑΠΟΕΛ, δραστηριοποιείται πλέον στον χώρο του μάνατζμεντ ποδοσφαιριστών μέσω της Global Finest Athletes, ενώ συμμετείχε και σε τηλεοπτικά πρότζεκτ στη Νορβηγία.
Ο ίδιος έχει δηλώσει πολλές φορές ότι θεωρεί υποχρέωσή του να ενημερώνει τους νεότερους ποδοσφαιριστές για τους κινδύνους που κρύβει η διαχείριση των οικονομικών τους.
Όπως λέει, το μεγαλύτερο μάθημα που πήρε από την προσωπική του περιπέτεια είναι ότι κανείς δεν πρέπει να εμπιστεύεται «110%» οποιονδήποτε διαχειρίζεται την περιουσία του, όσο κοντινός και αν φαίνεται.
