Το Μουντιάλ του 2026, το πρώτο στην ιστορία με 48 εθνικές ομάδες, αποδείχθηκε τελικά αυτό που πολλοί είχαν φοβηθεί από την αρχή: Μια υπερβολικά μεγάλη, κουραστική και σε πολλές περιπτώσεις γεμάτη αδικίες γιορτή.

Αντί να ανεβάσει το επίπεδο και να δώσει περισσότερο ενδιαφέρον, η διεύρυνση του θεσμού φαίνεται να τον έκανε πιο μακροσκελή και λιγότερο συναρπαστικό.

Με τόσες ομάδες, το τουρνουά χάνει τη συνοχή και την έντασή του. Οι αγώνες πολλαπλασιάζονται, η ποιότητα πέφτει και το ενδιαφέρον διασκορπίζεται.

Αντί για μια πυκνή, υψηλού επιπέδου διοργάνωση, βλέπουμε έναν μαραθώνιο που κουράζει παίκτες, προπονητές και φιλάθλους.

Ωστόσο η ιστορία διδάσκει πως άπαξ και καθιερωθεί μία συγκεκριμένη αύξηση αριθμών αυτός μόνο να μεγαλώσει μπορεί.

Η ύπαρξη των «καλυτερων τρίτων» που συμπληρώνουν τους «32» πλέον, ανοίγει «παράθυρο» για σκοπιμότητες και αδικίες.

Γιατί αλήθεια πως μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι πέρασαν οι καλύτερες «τρίτες» με βάση την βαθμολογία και τα επιτευχθέντα τέρματα;

Είναι όλοι οι όμιλοι ίδιας δυναμικότητας; Άλλο να κερδίζεις 1-0 την Σκωτία, άλλα να φέρνεις ισοπαλία 1-1 με το Μαρόκο και άλλο να βάζεις επτά γκολ στο Κουρασάο.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι ομάδες σίγουρα θα γίνουν… 64.

Θα πει κάποιος καλύτερα έτσι για να προκριθεί και η Εθνική Ελλάδας.

64 ομάδες σημαίνει πως μπορεί να δούμε σε όμιλο ακόμα και τα Νησιά Φερόες και αυτό από μόνο του προκαλεί μεγάλες ανισότητες.

Αυτά ως προς τον αριθμό των ομάδων ας δούμε τώρα και τις καταφανείς αδικίες.

Η διεύρυνση φαίνεται να έφερε και περισσότερες αμφιλεγόμενες αποφάσεις, που πλήττουν την αξιοπιστία του θεσμού.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του Ιράν.

Σε αγώνα της φάσης των ομίλων, οι Ιρανοί είδαν καθαρό γκολ να ακυρώνεται με αμφιλεγόμενη απόφαση του VAR, στερώντας τους πιθανότατα για πολύτιμους βαθμούς που σίγουρα θα τους έδιναν την πρόκριση.

Αντίθετα, στο ματς της Αργεντινής με το Πράσινο Ακρωτήρι, μέτρησε γκολ (το δεύτερο της Αργεντινής) που φαινόταν ξεκάθαρα ότι είχε γίνει φάουλ στον αμυντικό της μικρής αφρικανικής χώρας, χώρια ότι υπήρξαν πολλές διατητικές αποφάσεις που τους αδίκησαν.

Το ακόμα καλύτερο; Αν «διαγράψουμε» το φάουλ το γκολ ήταν «καθαρό» οφσάιντ, αρκεί να δει κάποιος το βίντεο και θα το καταλάβει αμέσως.

Είναι σαφές ότι κάποιοι προτιμούν να προχωρήσει μέχρι τέλους η Αργεντινή του Μέσι.

Αποφάσεις που δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για την ισονομία και την αντικειμενικότητα ενώ είναι σαφές πως πολιτικά δεν ήταν αρεστό να περάσει το Ιράν στην επόμενη φάση και ίσως να συναντηθεί κάποια στιγμή με τις ΗΠΑ με την πιθανότητα να τις κερδίσει!

Υποτίθετια ότι το VAR δημιουργήθηκε για να μην υπάρξει ποτέ ξανά αδικία σε ποδοσφαιρικό ματς και τι έγινε αντ’ αυτού;

«Νομιμοποιούν» την αδικία μέσω VAR, βγάζοντας οφσάιντ με διαφορά «μύτης παπουτσιού», ή λόγω τρίχας στην μασχάλη, ή και το αντίθετο, αναλόγως με το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Και αυτό γίνεται εύκολα «παίζοντας» με την χάραξη των γραμμών. Ας βλέπουν όλοι οι άλλοι εντελώς «ανάποδα»!

Το πιο χαρακτηριστικό όμως παράδειγμα της «πολιτικοποίησης» του τουρνουά είναι η υπόθεση του Αμερικανού επιθετικού Φόλαριν Μπάλονγκαν.

Στον αγώνα με τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, ο Μπάλονγκαν αποβλήθηκε με απευθείας κόκκινη κάρτα και, σύμφωνα με τους κανονισμούς, θα έπρεπε να χάσει τον επόμενο αγώνα με το Βέλγιο.

Ωστόσο, λίγες ώρες μετά, και αφού προηγήθηκε τηλεφωνική παρέμβαση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στον πρόεδρο της FIFA Τζιάνι Ινφαντίνο, η ποινή «αναστάλθηκε».

Ο Μπάλονγκαν θα παίξει κανονικά με το Βέλγιο, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις, κυρίως από την πλευρά των Βέλγων.

Η εξέλιξη αυτή δεν άφησε αδιάφορη ούτε τη βελγική ομοσπονδία, που εξέδωσε αιχμηρή ανακοίνωση, ούτε τους φιλάθλους που βλέπουν πλέον το Μουντιάλ να επηρεάζεται από πολιτικές παρεμβάσεις υψηλού επιπέδου.

Από τις υπερβολικές καθυστερήσεις και τις αμφιλεγόμενες διαιτητικές αποφάσεις, μέχρι τις πολιτικές παρεμβάσεις και την αίσθηση ότι το τουρνουά έχει χάσει τον χαρακτήρα του, το Μουντιάλ 2026 δείχνει να κουράζει περισσότερο απ’ ό,τι να ενθουσιάζει.