Σήμερα ο Nόβακ Τζόκοβιτς θεωρείται από πολλούς ο κορυφαίος τενίστας όλων των εποχών. Πίσω όμως από τα Grand Slam, τα ρεκόρ και τις ιστορικές διακρίσεις, κρύβεται μια παιδική ηλικία γεμάτη φόβο, αβεβαιότητα και δυσκολίες.

Το 1999, σε ηλικία μόλις 12 ετών, ο Ν.Τζόκοβιτς βίωσε από κοντά τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία. Η καθημερινότητά του στο Bελιγράδι  ήταν πολύ διαφορετική από εκείνη ενός συνηθισμένου παιδιού: σειρήνες αεροπορικών επιδρομών, νύχτες σε καταφύγια και μια διαρκής αίσθηση ανασφάλειας είχαν γίνει μέρος της ζωής του.

Ακόμα και οι πιο χαρούμενες στιγμές δεν μπορούσαν να ξεφύγουν από τη σκιά του πολέμου. Ένα από τα περιστατικά που έχει αναφέρει ο ίδιος αφορά τα γενέθλιά του εκείνη τη χρονιά. Η οικογένειά του προσπάθησε να δημιουργήσει μια μικρή όαση κανονικότητας με μια λιτή γιορτή, όμως οι ήχοι των βομβαρδισμών που ακούγονταν στην πόλη υπενθύμιζαν συνεχώς τη σκληρή πραγματικότητα που επικρατούσε έξω από το σπίτι.

Ο Σέρβος πρωταθλητής έχει περιγράψει πολλές φορές εκείνη την περίοδο ως καθοριστική για τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του.

«Θυμάμαι τις σειρήνες, τους βομβαρδισμούς και τις ατελείωτες ώρες στα καταφύγια. Ζούσαμε καθημερινά με την αβεβαιότητα, χωρίς να ξέρουμε τι θα έφερνε η επόμενη στιγμή», έχει αναφέρει χαρακτηριστικά.

Παρά τις δύσκολες συνθήκες, δεν εγκατέλειψε ποτέ το τένις. Όποτε υπήρχε η δυνατότητα, συνέχιζε να προπονείται, βρίσκοντας στο γήπεδο μια διέξοδο από τον φόβο και την αγωνία. Εκεί, έστω και για λίγο, ο πόλεμος έμενε στο περιθώριο και η συγκέντρωσή του ήταν στραμμένη αποκλειστικά στο άθλημα που αγαπούσε.

Όπως έχει παραδεχθεί ο ίδιος, οι εμπειρίες εκείνων των χρόνων τον έκαναν να ωριμάσει πρόωρα και να αποκτήσει μια ιδιαίτερη ψυχική αντοχή.

«Για δυόμισι μήνες ξυπνούσαμε σχεδόν κάθε βράδυ μέσα στη νύχτα εξαιτίας των βομβαρδισμών. Ήταν μια τρομακτική εμπειρία, ειδικά για τα παιδιά. Αυτή η περίοδος με έκανε πιο δυνατό και μου έδωσε μεγαλύτερη δίψα να πετύχω», έχει δηλώσει.