Διεθνές Ποδόσφαιρο
Ο Κιλιάν Εμπαπέ απευθύνθηκε στους φιλάθλους της εθνικής Γαλλίας μέσω μιας συγκινητικής ανοικτής επιστολής, λίγες ημέρες μετά την ολοκλήρωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Ο αρχηγός των «τρικολόρ» έκανε λόγο για μια μεγάλη απογοήτευση, υπογραμμίζοντας πως η απώλεια του τροπαίου είναι κάτι που θα τον ακολουθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Στο μήνυμά του με τίτλο «Ευχαριστώ», ο Γάλλος επιθετικός τόνισε ότι η ομάδα έδωσε τα πάντα μέσα στο γήπεδο, ακόμη κι αν το φινάλε δεν ήταν αυτό που περίμεναν οι φίλαθλοι.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στην προσωπική του διάκριση ως πρώτου σκόρερ της διοργάνωσης, σημειώνοντας όμως ότι η ατομική επιτυχία θα είχε μεγαλύτερη αξία αν συνοδευόταν από την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Ο Εμπαπέ ευχαρίστησε τους συμπαίκτες του, τον Ντιντιέ Ντεσάμπ και όλο το τεχνικό επιτελείο, ξεκαθαρίζοντας πως η πορεία της Γαλλίας δεν έχει ολοκληρωθεί.
Τέλος, όπως ανέφερε, η εθνική ομάδα θα συνεχίσει να παλεύει για νέες επιτυχίες, με την ίδια αποφασιστικότητα και πάθος.
Αναλυτικά η επιστολή του επιθετικού της Ρεάλ Μαδρίτης:
«ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Ένας μήνας γεμάτος συγκινήσεις. Ένας μήνας που ξεπεράσαμε τα όριά μας.
Ένας μήνας περηφάνειας που φορέσαμε τα χρώματα της Γαλλίας.
Πάνω απ’ όλα, ένας μήνας γεμάτος πάθος.
Το ίδιο πάθος που μας οδηγεί στο γήπεδο και που οδηγεί κι εσάς, είτε μας παρακολουθείτε από την οθόνη είτε από τις εξέδρες.
Αυτό ήταν που ζήσαμε μαζί: μια απίστευτη ιστορία. Δεν επιστρέφουμε με το τρόπαιο της ομάδας.
Πονάει και θα πονάει για καιρό. Δεν πρόκειται να σας πω το αντίθετο.
Παίρνω με περηφάνια τον τίτλο του πρώτου σκόρερ, αλλά θα ήταν πολύ πιο όμορφο αν συνοδευόταν από το τρόπαιο.
Ίσως να σας χρωστούσαμε ένα καλύτερο τέλος. Όμως δεν επιλέγουμε πάντα πώς τελειώνει μια ιστορία.
Επιλέγουμε τι θα δώσουμε μέσα σε αυτήν. Και εμείς τα δώσαμε όλα. Γι’ αυτό είμαστε περήφανοι.
Ευχαριστώ τους συμπαίκτες μου. Χωρίς τη δουλειά τους, τις κινήσεις τους, τις πάσες τους και το ομαδικό πνεύμα που μας κράτησε ενωμένους από το πρώτο μέχρι το τελευταίο παιχνίδι, δεν θα μπορούσα ποτέ να πετύχω τόσα γκολ.
Αυτός ο τίτλος ανήκει τόσο στην ομάδα όσο και σε μένα.
Όταν ήμουν παιδί, ονειρευόμουν να παίξω σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο – έστω και σε ένα.
Έχω αγωνιστεί σε τρία, έχω κατακτήσει το ένα και φέτος είχα την τιμή να φορέσω το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Μείνατε ξύπνιοι μέχρι αργά, πολλές φορές μέσα στη νύχτα, ανάλογα με τη ζώνη ώρας στην οποία βρισκόσασταν, για να μας δείτε να αγωνιζόμαστε στην άλλη άκρη του κόσμου.
Συγκεντρωθήκατε στα σπίτια σας, σε μπαρ, με τις οικογένειες ή τους φίλους σας, σε κάθε γωνιά της Γαλλίας και όχι μόνο.
Άλλοι βρεθήκατε δίπλα μας στα γήπεδα, με τη γαλλική σημαία στους ώμους.
Παιδιά με μάτια που έλαμπαν, άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας και κάθε προέλευσης, ενωμένοι από την ίδια χαρά της συμμετοχής και της κοινής εμπειρίας.
Αυτή είναι η δύναμη αυτού του αθλήματος. Και ποτέ δεν μας εγκαταλείψατε.
Ούτε στις πιο δύσκολες στιγμές, ούτε ακόμη κι όταν ίσως δεν το αξίζαμε τόσο.
Αυτή η ιστορία γράφτηκε από εκατομμύρια χέρια, όχι μόνο από τους έντεκα παίκτες που βρίσκονταν στον αγωνιστικό χώρο.
Όλους μάς ένωνε το ίδιο πάθος.
Στον Ντιντιέ, του έχω ήδη πει όσα έπρεπε να του πω και τα γνωρίζει.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε εκείνον, σε όλο το επιτελείο του, στους φυσικοθεραπευτές, τους μάγειρες, τους γυμναστές, τους οδηγούς, σε όλους εκείνους που δεν φαίνονται ποτέ, αλλά χωρίς αυτούς τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήταν δυνατό.
Και ευχαριστώ επίσης όλους όσοι μας υποδέχθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες καθ’ όλη τη διάρκεια αυτού του τουρνουά.
Στην ουσία του, το ποδόσφαιρο παραμένει ένα παιχνίδι.
Ένα παιχνίδι που το παίρνουμε πολύ σοβαρά, στο οποίο αφιερώνουμε μια ολόκληρη ζωή για να το τελειοποιήσουμε, αλλά εξακολουθεί να είναι ένα παιχνίδι.
Με απλούς κανόνες που δεν έχουν αλλάξει ποτέ από τότε που αρχίσαμε να παίζουμε: μια μπάλα, ένα τέρμα και η επιθυμία να σκοράρεις.
Γι’ αυτό και μας ενώνει όλους με το ίδιο πάθος. Αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο ολοκληρώθηκε, όμως η ιστορία συνεχίζεται.
Θα υπάρξουν κι άλλοι αγώνες, κι άλλες καλοκαιρινές ή χειμωνιάτικες βραδιές όπου θα βρεθούμε ξανά όλοι μαζί μπροστά στο ίδιο παιχνίδι, με την ίδια άσβεστη επιθυμία.
Δεν έχουμε τελειώσει ακόμη να παίζουμε μαζί.
Σας ευχαριστώ για όλα.
Κιλιάν Εμπαπέ».
