Σε πολλά αυτοκίνητα, ειδικά σε μικρότερα μοντέλα πόλης ή σε ορισμένα SUV, οι οδηγοί έχουν παρατηρήσει κάτι που αρχικά μοιάζει με κατασκευαστικό περιορισμό: τα πίσω παράθυρα δεν κατεβαίνουν πλήρως μέσα στην πόρτα, όπως συμβαίνει στα μπροστινά.

Η πρώτη σκέψη πολλών είναι ότι πρόκειται για μια προσπάθεια των κατασκευαστών να μειώσουν το κόστος παραγωγής ή να «κόψουν» κάποια λειτουργία από το όχημα.

Ωστόσο, η πραγματική αιτία σχετίζεται κυρίως με τη σχεδίαση και τη δομή του αμαξώματος.

Ο βασικός λόγος είναι το σχήμα της πίσω πόρτας και ο περιορισμένος διαθέσιμος χώρος στο εσωτερικό της.

Στα περισσότερα αυτοκίνητα, οι πίσω τροχοί βρίσκονται αρκετά κοντά στις πίσω πόρτες, με αποτέλεσμα το κάτω μέρος της πόρτας να μην έχει αρκετό βάθος ώστε να φιλοξενήσει ολόκληρο το τζάμι όταν αυτό κατεβαίνει.

Παράλληλα, η κλίση της πίσω γραμμής των παραθύρων και η σχεδίαση του αμαξώματος παίζουν σημαντικό ρόλο.

Τα σύγχρονα αυτοκίνητα διαθέτουν πιο έντονες καμπύλες και αεροδυναμικά σχήματα, γεγονός που περιορίζει ακόμη περισσότερο τον χώρο που υπάρχει μέσα στην πόρτα.

Υπάρχει όμως και ένας ακόμη παράγοντας: η ασφάλεια.

Οι κατασκευαστές πρέπει να διατηρούν συγκεκριμένη ενίσχυση στις πόρτες ώστε να προστατεύουν τους επιβάτες σε περίπτωση πλευρικής σύγκρουσης.

Η τοποθέτηση μηχανισμών για πλήρη βύθιση του τζαμιού μπορεί να επηρεάσει τη δομή και τον διαθέσιμο χώρο για αυτά τα συστήματα προστασίας.

Σε ορισμένα μεγαλύτερα αυτοκίνητα, όπως πολυτελή sedan ή μεγάλα SUV, τα πίσω παράθυρα κατεβαίνουν κανονικά μέχρι κάτω, επειδή οι πόρτες έχουν περισσότερο μήκος και διαθέσιμο χώρο.

Έτσι, η μικρή αυτή «ατέλεια» που παρατηρούν αρκετοί οδηγοί δεν αποτελεί τυχαία επιλογή, αλλά αποτέλεσμα πολλών παραγόντων που συνδυάζουν τη σχεδίαση, την ασφάλεια, την πρακτικότητα και την κατασκευή του οχήματος.