Κι όμως, οι πρώτες απόπειρες αυτόματης στάθμευσης χρονολογούνται ήδη από τη δεκαετία του ’30.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, η Volkswagen παρουσίασε ένα πρωτότυπο με ηλεκτρονικά ελεγχόμενο σύστημα στάθμευσης, όμως δεν πέρασε ποτέ στη μαζική παραγωγή.

Η πρώτη εμπορική εφαρμογή σύγχρονου συστήματος αυτόματης στάθμευσης ήρθε το 2003 από την Toyota, με τη δεύτερη γενιά του Prius στην ιαπωνική αγορά.

Το σύστημα Intelligent Parking Assist επέτρεπε στον οδηγό να επιλέξει τον διαθέσιμο χώρο μέσω οθόνης και το αυτοκίνητο αναλάμβανε τους χειρισμούς του τιμονιού, αξιοποιώντας αισθητήρες και κάμερες. Για τα δεδομένα της εποχής, η τεχνολογία έμοιαζε σχεδόν «μαγική».

Λίγα χρόνια αργότερα, το σύστημα πέρασε και στη Lexus, με το LS 460 να το προσφέρει ως προαιρετικό εξοπλισμό σε αγορές εκτός Ιαπωνίας. Εκεί, η αυτόματη στάθμευση ταίριαζε περισσότερο με το προφίλ μιας πολυτελούς λιμουζίνας, ενισχύοντας το τεχνολογικό της κύρος απέναντι στον γερμανικό ανταγωνισμό.

Από την πλευρά της, η Mercedes συνέχισε να εξελίσσει τα δικά της συστήματα υποβοήθησης, από αναδυόμενους οδηγούς οπισθοπορείας μέχρι προηγμένους αισθητήρες Parktronic, όμως η πλήρως αυτόματη στάθμευση ήρθε αργότερα στη γκάμα της.

Σήμερα, τα συστήματα αυτόματου παρκαρίσματος έχουν βελτιωθεί σημαντικά, λειτουργούν ταχύτερα και με μεγαλύτερη ακρίβεια, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις επιτρέπουν ακόμη και απομακρυσμένο έλεγχο μέσω smartphone.

Παρ’ όλα αυτά, η πρωτιά δεν ανήκει σε μια γερμανική ναυαρχίδα, αλλά σε ένα υβριδικό μοντέλο που έμελλε να αλλάξει συνολικά την εικόνα της αυτοκίνησης. Και αυτό ήταν το Toyota Prius.