Ελληνική Πολιτική
Το 78% των Ελλήνων δηλώνει ότι η ακρίβεια είναι ένα από τα δύο μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει προσωπικά.
Πρόκειται για το υψηλότερο ποσοστό σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση, με μεγάλη απόσταση από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Τα στοιχεία αυτά, που προέρχονται από πρόσφατες ευρωπαϊκές έρευνες, αυξάνουν σημαντικά την πίεση στην κυβέρνηση, καθώς δείχνουν ότι η αίσθηση της οικονομικής δυσφορίας έχει πάρει πλέον μόνιμα χαρακτηριστικά στην ελληνική κοινωνία.
Μακροοικονομία vs καθημερινή πραγματικότητα
Η Ελλάδα εμφανίζεται πλέον ως η χώρα με τη μεγαλύτερη απόσταση στην Ευρώπη ανάμεσα στη θετική μακροοικονομική εικόνα (ανάπτυξη, αναβαθμίσεις, δημοσιονομική σταθερότητα) και στην κοινωνική αίσθηση ευημερίας.
Οι πολίτες βλέπουν ότι η οικονομία βελτιώνεται κυρίως «στους πίνακες», αλλά όχι στην τσέπη τους.
Αυτή η απόκλιση προκαλεί έντονο προβληματισμό όχι μόνο στην Αθήνα, αλλά και στις Βρυξέλλες.
Οι σκληροί αριθμοί
Στεγαστικό βάρος: Το 26,4% των νοικοκυριών δαπανά πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός του για στέγαση (Ευρωζώνη: 7,7%).
Η Ελλάδα έχει το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη.
Κίνδυνος φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού: 27,5% (Ευρωπαϊκός μέσος όρος: 21,8%).
Καταναλωτική συμπεριφορά: Από τον Απρίλιο και μετά παρατηρείται σαφής επιφυλακτικότητα. Μικρότερες αγορές, αναζήτηση προσφορών και περιορισμός μη απαραίτητων δαπανών.
Οι αυξήσεις που «πονάνε»
Τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τον Απρίλιο δείχνουν τις κατηγορίες που πλήττουν περισσότερο τα νοικοκυριά:
Ενέργεια & ΚαύσιμαΠετρέλαιο θέρμανσης: +53,2%
Πετρέλαιο κίνησης: +32,4%
Βενζίνη: +17,1%
Ηλεκτρισμός: +14%
Φυσικό αέριο: +19,3%
Στέγαση & ΔιατροφήΕνοίκια: +7,6%
Μοσχάρι: +19,2%
Αρνί-κατσίκι: +13,3%
Εστίαση: +6,7%
Ανησυχία και στις Βρυξέλλες
Η Κομισιόν παρακολουθεί στενά την ελληνική περίπτωση, όχι λόγω δημοσιονομικού κινδύνου, αλλά επειδή η Ελλάδα λειτουργεί ως «βαρόμετρο» για το κατά πόσο οι παραδοσιακοί οικονομικοί δείκτες ανταποκρίνονται πλέον στην πραγματική κοινωνική κατάσταση.
Στελέχη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής δίνουν πλέον έμφαση σε δείκτες όπως η καταναλωτική εμπιστοσύνη, η στεγαστική επιβάρυνση και η κοινωνική αντοχή, βλέποντας την Ελλάδα ως πιθανό προπομπό ευρύτερων κοινωνικών πιέσεων στην Ευρώπη.
Η κυβέρνηση βρίσκεται μπροστά σε ένα δύσκολο σταυροδρόμι:
από τη μία προσπαθεί να διατηρήσει τη δημοσιονομική αξιοπιστία και την επενδυτική εικόνα της χώρας, από την άλλη βλέπει ότι η κοινωνική δυσαρέσκεια δεν εκτονώνεται πολιτικά, αλλά μεταφράζεται σε καθημερινή οικονομική ανασφάλεια και συμπίεση της μεσαίας τάξης.
Και όσο η ακρίβεια επιμένει, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να πειστεί η κοινωνία ότι η οικονομική ανάκαμψη φτάνει και στην τσέπη της.
