Ελληνική Πολιτική
Η κυβέρνηση εξετάζει σοβαρά τη διεύρυνση του πλαφόν υπηρεσίας στο Δημόσιο από τα 67 στα 68 έτη.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η ρύθμιση που προωθείται από το οικονομικό επιτελείο θα δίνει τη δυνατότητα στους δημόσιους υπαλλήλους να παραμείνουν στην ενεργό δράση έως τα 68, σε εθελοντική βάση.
Επίσημα παρουσιάζεται ως «ευελιξία» και ως μέτρο διατήρησης της εμπειρίας. Στην πράξη, όμως, σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας φάσης αυξήσεων στα όρια ηλικίας.
Το κράτος γερνάει επικίνδυνα. Η γενιά της Μεταπολίτευσης, που διορίστηκε μαζικά τη δεκαετία του ’80, φτάνει τώρα στο τέλος της καριέρας της.
Το 2027 αναμένεται κύμα αποχωρήσεων που θα αφήσει κρίσιμες υπηρεσίες (φορολογική διοίκηση, πολεοδομίες, ΟΤΑ) χωρίς τεχνογνωσία.
Παράλληλα, οι περιορισμοί προσλήψεων των μνημονιακών χρόνων έχουν ήδη δημιουργήσει κενά.
Αντί για ουσιαστική ανανέωση με νέους και ψηφιακά καταρτισμένους υπαλλήλους, η λύση που προκρίνεται είναι να κρατηθούν οι υπάρχοντες για έναν ακόμα χρόνο.
Η επιλογή είναι διπλά ωφέλιμη για τα δημόσια ταμεία: καθυστερεί την καταβολή συντάξεων, επικουρικών και εφάπαξ, ενώ αποφεύγεται η άμεση ενεργοποίηση του κανόνα «μία πρόσληψη για κάθε αποχώρηση».
Σε μια περίοδο που οι δημογραφικές πιέσεις στο ασφαλιστικό σύστημα εντείνονται και τα ελλείμματα των ταμείων προβλέπονται να ξεπεράσουν το 1,3 δισ. ευρώ έως το 2030, κάθε μήνας παράτασης μετράει.
Το πρόβλημα δεν είναι η εθελοντική παράταση καθαυτή. Είναι το μήνυμα που στέλνει. Όταν το επίσημο αφήγημα μιλά για «προσαρμογή στο προσδόκιμο ζωής» και για μηχανισμό επανεξέτασης ανά τριετία, η μετάβαση από τα 67 στα 68 στο Δημόσιο λειτουργεί ως προάγγελος.
Ήδη οι αναλογιστικές μελέτες δείχνουν ότι έως το 2030 τα γενικά όρια συνταξιοδότησης είναι πιθανό να αυξηθούν κατά περίπου ενάμιση έτος.
Όσοι σήμερα είναι 50-55 ετών κινδυνεύουν να βρεθούν αντιμέτωποι με όρια που θα αγγίζουν τα 68 ή και τα 69.Η κυβέρνηση αποφεύγει προς το παρόν κάθε συζήτηση για υποχρεωτική αύξηση πριν το 2030. Ωστόσο, με κάθε τέτοια «ήπια» ρύθμιση, η λογική της παράτασης του εργασιακού βίου εδραιώνεται. Οι δημόσιοι υπάλληλοι καλούνται να μείνουν περισσότερο, οι νέοι περιμένουν ακόμη περισσότερο για μια θέση και το ασφαλιστικό σύστημα συνεχίζει να στηρίζεται σε μια ολοένα πιο γερασμένη βάση εργαζομένων.
Αντί να αντιμετωπιστεί η ρίζα του προβλήματος – η υπογεννητικότητα, η χαμηλή παραγωγικότητα και η ανάγκη για ουσιαστική ανανέωση του κράτους – επιλέγεται η παράταση. Το πλαφόν των 68 ετών μπορεί να ξεκινά ως εθελοντικό. Η εμπειρία δείχνει ότι οι εθελοντικές ρυθμίσεις συχνά γίνονται ο κανόνας.
