Ελληνική Πολιτική
Σε μία εποχή μεγάλης γεωπολιτικής κρίσης (που κανείς κυριολεκτικά δεν γνωρίζει τι ξημερώνει) η κυβέρνηση επιλέγει να προχωρήσει σε πρόωρη αποπληρωμή δανείων ύψους 7 δισ. ευρώ!
Κανείς δεν ξέρει πόσο θα διαρκέσει ο πόλεμος στον Κόλπο και επί πόσα χρόνια θα βιώνονται οι συνέπειές του.
Επτά δισ. τα οποία μπορεί να χρειαστούν και την στιγμή που όλοι οι Έλληνες πληρώνουν τουλάχιστον δύο ευρώ το λίτρο την βενζίνη και αναμένουν ανατιμήσεις σε προϊόντα και υπηρεσίες που θα τους κάνουν κυριολεκτικά να αναστενάξουν.
Μόνο ως εξωφρενική μπορεί να χαρακτηριστεί η τακτική της πρόωρης αποπληρωμής του μνημονιακού χρέους την στιγμή που οι πολίτες δεν έχουν να φάνε!
Το κράτος αντί να πληρώσει τα εσωτερικά του χρέη χαρίζει λεφτά στους δανειστές!
Η κυβέρνηση ακολουθεί την πρακτική εσωτερικής στάσης πληρωμών προς τους ιδιώτες, ώστε έτσι να εμφανίζει ψευδό-πλεόνασμα από το οποίο μετά «αποπληρώνει» τα χρέη. δίνοντας δηλαδή ρευστότητα στους δανειστές.
Το κράτος χρωστά πλέον των 3,8 δισ. ευρώ στους ιδιώτες, αυξημένα κατά 91% σε σχέση με το 2019, και πενταπλασιάζει τις οφειλές του προς τους προμηθευτές των νοσοκομείων (από 299 εκατ. ευρώ σε 1,73 δισ. ευρώ).
Αν κάποιος κερδίζει πολλά λεφτά από αυτή την πρακτική, είναι αυτός που τα παίρνει νωρίτερα, δηλαδή οι δανειστές.
Τους χρωστάνε λεφτά και αυτοί τα παίρνουν πριν από τήν ώρα τους και διαθέτουν πλέον απροσδόκητα κεφαλαιακά διαθέσιμα προς επανεπένδυση.
Μάλιστα εδώ επί της ουσίας η κυβέρνηση τους βοηθάει επιπλέον καθώς πολλά από τα κεφάλαια των δανειστών έχουν «εξανεμιστεί» από την αύξηση του ενεργειακού κόστους, το οποίο στην συνέχεια θα μετατραπεί σε… υπαρξιακό κόστος.
Έτσι τώρα τους δίνει μία «μεγάλη ανάσα» με «ζεστό» χρήμα.
Συγκεκριμένα θα προχωρήσει στην κίνηση αυτή τον Ιούνιο σε μια συγκυρία που η διεθνής αστάθεια και το ενεργειακό σοκ επαναφέρουν την αβεβαιότητα στις αγορές.
Η πρόωρη αποπληρωμή δημόσιου χρέους αφορά τα δάνεια του 2010, γνωστά ως GLF, και αφορά δόσεις που κανονικά θα αποπληρώνονταν πολύ αργότερα, την περίοδο 2033-2041!
Η κυβέρνηση θέλει την πλήρη εξόφληση των δανείων του πρώτου προγράμματος διάσωσης έως το 2031, δηλαδή περίπου δέκα χρόνια νωρίτερα από το αρχικό χρονοδιάγραμμα.
Σύμφωνα με στοιχεία του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους, μέχρι σήμερα το Ελληνικό Δημόσιο έχει ήδη αποπληρώσει 26,6 δισ. ευρώ από τα αρχικά δάνεια ύψους 52,9 δισ. ευρώ, ενώ απομένουν περίπου 26,3 δισ. ευρώ.
Με τη νέα αποπληρωμή των 7 δισ. ευρώ, το υπόλοιπο των συγκεκριμένων δανείων αναμένεται να περιοριστεί περίπου στα 19 δισ. ευρώ στο τέλος του 2026, και σχεδιάζουν την πλήρη εξόφληση τα επόμενα χρόνια μέσω ετήσιων αποπληρωμών περίπου 5 δισ. ευρώ.
Όλα αυτά υποτίθεται για την μείωση του ελληνικού χρέους και τη μείωση των τόκων.
Και τι υποτίθεται ότι θα κερδίσουμε; Περίπου 90 έως 100 εκατ. ευρώ σε τόκους για το Ελληνικό Δημόσιο ετησίως.
Ενώ την ίδια στιγμή τα 7 αυτά δισεκατομμύρια θα μπορούσαν να επενδυθούν στην ελληνική οικονομία και να παράξουν, διπλάσια και τριπλάσια έσοδα!
Για να μην υπάρχουν αυταπάτες στην προηγούμενη αποπληρωμή δώσαμε 5,3 δισ.ευρώ για την αποπληρωμή ποσού που είχε δανειστεί με επιτόκιο 2,56% και στην συνέχεια πήραμε δάνειο με 3%!
Επί του πρακτέου δεν κερδίζουν κάτι από αυτήν την ενέργεια οι Έλληνες πολίτες, αντιθέτως χάνουν…
Θα μπορούσαν τα χρήματα αυτά να είχαν επενδυθεί διαφορετικά και αναφερόμαστε σε παραγωγικές επενδύσεις και όχι σε επιδόματα.
Το κόστος των επιδομάτων είναι καταστροφικό για την ελληνική οικονομία και ταυτόχρονα αποκοιμίζει τις παραγωγικές ηλικίες με αποτέλεσμα η χώρα να μην παράγει τίποτα.
Μπορούν τα χρήματα να χρησιμοποιηθούν έτσι ώστε να δημιουργούν ρευστότητα.
Μπορούν να χρησιμοποιηθούν στον εκσυγχρονισμό των δικτύων μεταφοράς, ηλεκτρικού ρεύματος, νερού και στο οδικό δίκτυο, καθώς αυτά τα έργα αποφέρουν «ζεστό» χρήμα κατά την χρήση τους.
Η μεγάλη καταστροφή που έφεραν τα μνημόνια είναι η παντελής απουσία δημόσιων έργων καίριας σημασίας για την βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών.
Ο δυστυχισμένος πολίτης δεν παράγει, όλοι το γνωρίζουν αυτό.
Ακόμα και τα αμάξια «δακρύζουν» από την βρώμα, το γκράφιτι και την ασχήμια του κέντρου της Αθήνας.
Την ίδια στιγμή καθημερινά εκατομμύρια Αθηναίοι υποφέρουν και χάνουν την μισή ζωή τους κάνοντας τουλάχιστον δίωρες διαδρομές για να μεταβούν στην εργασία τους και άλλες τόσες επίσης δίωρες διαδρομές για να γυρίσουν στα σπίτια τους.
Είναι δυνατόν να μπορούν να παράξουν οι πολίτες με τέτοια εξουθένωση και τόσο χαμένο χρόνο στους δρόμους;
Παρόμοια είναι η κατάσταση βεβαίως και στην Θεσσαλονίκη.
Μπορούν επίσης να γίνουν επενδύσεις στον τουρισμό υπό μορφή δανείων και σφιχτούς ελέγχους.
Δάνεια στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις για συγκεκριμένα σχέδια τα οποία έχουν πάψει να υπάρχουν από το 2009 και πολλά άλλα.
Μπορούν τα χρήματα που δίνουν για αποπληρωμές να τα δεσμεύσουν στο εξωτερικό με μεγάλο επιτόκιο και να προκύψουν πολύ περισσότερα κεφάλαια από αυτά που θα πληρωθούν για τους τόκους των χρεών.
Κερδίζει μόνο ο δανειοδότης, καθώς μοχλεύονται αυτά τα χρήματα όταν μπαίνουν στα ταμεία του.
Ο δανειοδότης βλέπει να εκτοξεύεται η αξία του πολλαπλά γιατί εμφανίζει πρόωρα κεφαλαιακά διαθέσιμα.
Στο μεταξύ η ελληνική αγορά πεθαίνει κυριολεκτικά από την έλλειψη μετρητών καθώς δεν υπάρχει άντληση ρευστότητας.
Ας δώσουν καλύτερα τα χρήματα που χρωστούν στους ιδιώτες. Άλλωστε ένα μέρος θα το πάρουν πίσω μέσω των φόρων ενώ η αγορά θα έπαιρνε «ανάσα».
Δεν το κάνουν όμως και προκύπτει το ερώτημα: Γιατί πήρε η Ελλάδα τα μνημονιακά δάνεια;
Για να σώσει τις γερμανικές και τις γαλλικές τράπεζες και τώρα που ο σκοπός έχει επιτευχθεί επιστρέφει τα δάνεια αυτά και προσφέρουν επιπλέον ρευστότητα στους δανειστές σε μία περίοδο που την έχουν ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη (σημειώστε το αυτό).
.
