Ελληνική Πολιτική
Δύο χρόνια μετά την έναρξη λειτουργίας του Μετρό Θεσσαλονίκης, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να φέρει νέα συστήματα έκδοσης εισιτηρίων και διαλειτουργικότητας με τον ΟΑΣΘ!
Αυτό που θα έπρεπε να είχε σχεδιαστεί και υλοποιηθεί πριν καν μπουν οι πρώτοι συρμοί στις ράγες, έρχεται τώρα, καθυστερημένα, και –όπως όλα δείχνουν– με σημαντικό κόστος για το Δημόσιο και τον Έλληνα φορολογούμενο.
Η κοινή λογική έλεγε ότι το σύστημα κοινών εισιτηρίων μετρό και αστικών λεωφορείων έπρεπε να είναι έτοιμο από την πρώτη μέρα λειτουργίας.
Αντί γι’ αυτό, οι επιβάτες ταλαιπωρήθηκαν με ξεχωριστά συστήματα, ενώ σήμερα εμφανίζεται ως «νέα λύση» αυτό που έπρεπε να υπήρχε εξαρχής.
Η ερώτηση είναι απλή και αμείλικτη: γιατί δεν έγιναν όλα αυτά πριν την παράδοση του μετρό;
Τώρα που το έργο λειτουργεί, έρχεται η ώρα της νέας σύμβασης. Πόσο θα στοιχίσει τελικά στο κράτος το πολυδιαφημισμένο σύστημα διαλειτουργικότητας; Ποιοι θα είναι οι πραγματικοί ωφελημένοι από αυτή τη σύμβαση;
Και γιατί η λύση εμφανίζεται δύο χρόνια αργότερα, αντί να είχε ενσωματωθεί από την αρχή στον σχεδιασμό;Η απάντηση, σύμφωνα με όσους παρακολουθούν από κοντά τις εξελίξεις, δεν είναι δύσκολη. Όταν κάτι δεν γίνεται εγκαίρως, όταν η προχειρότητα κυριαρχεί και όταν εμφανίζονται «λύσεις» εκ των υστέρων, σχεδόν πάντα κάποιοι βρίσκουν τον τρόπο να οικονομήσουν.
Και σε αυτή την περίπτωση, οι υποψίες στρέφονται προς τα γνωστά κυκλώματα που κινούνται γύρω από τις μεγάλες δημόσιες συμβάσεις.
Η υπόθεση των εισιτηρίων μετρό – ΟΑΣΘ δεν είναι απλώς τεχνικό ζήτημα. Είναι ακόμη ένα παράδειγμα του πώς η έλλειψη σοβαρού σχεδιασμού μετατρέπεται σε ευκαιρία για νέες δαπάνες, νέες αναθέσεις και νέους κερδισμένους. Όλα αυτά, φυσικά, με το αζημίωτο – και πάντα σε βάρος του ελληνικού λαού.
