
Μια περίεργη υπόθεση παράνοιας έρχεται στο φως τις τελευταίες ημέρες και αφορά τον χώρο της Αριστεράς και συγκεκριμένα το ΚΚΕ.
Ενώ συνδικαλιστές αριστερών χώρων πραγματοποιούν «απεργιακές παρεμβάσεις» έξω από ξενοδοχεία ισραηλινών συμφερόντων στην πλατεία Ομονοίας, ζητώντας την «άμεση απομάκρυνση των ισραηλινών κεφαλαίων» από τον τουρισμό και το real estate, αποκαλύπτεται ότι ένα από τα ξενοδοχεία αυτά στεγάζεται στο πρώην κεντρικό κτίριο του ΚΚΕ.
Η εταιρεία Brown Hotels του Ισραηλινού επιχειρηματία Λέον Αβιγκάντ έχει αγοράσει τα τελευταία χρόνια περισσότερα από 12 κτίρια στην περιοχή της Ομόνοιας, μετατρέποντάς τα σε ξενοδοχεία.
Ένα από αυτά είναι το Dave Red Athens στην οδό Βερανζέρου 25, δίπλα στην πλατεία Ομονοίας.
Πρόκειται για τετράστερο ξενοδοχείο 87 δωματίων, το οποίο διατηρεί πολλά από τα χαρακτηριστικά του παλιού κτιρίου – κόκκινο χρώμα, γκράφιτι με συνθήματα και προσωπογραφίες Μαρξ και Λένιν.
Το κτίριο αυτό ήταν μέχρι πρόσφατα τα ιδιόκτητα κεντρικά γραφεία του ΚΚΕ. Το κόμμα το πούλησε νόμιμα στην ισραηλινή εταιρεία, η οποία το μεταμόρφωσε σε ξενοδοχείο.
Παρόλα αυτά, συνδικαλιστές της Αριστεράς, μεταξύ των οποίων και του ΚΚΕ, πραγματοποίησαν διαμαρτυρία έξω από το «Brown» στην Ομόνοια, με μανιφέστο που ταυτίζει τα «ταξικά συμφέροντα» με αυτά του παλαιστινιακού λαού και ζητά την απομάκρυνση ισραηλινών κεφαλαίων, χαρακτηρίζοντάς τα ως «όπλα της γενοκτονίας στη Γάζα».
Ποιος κοροϊδεύει ποιον;Το ερώτημα που ανακύπτει είναι προφανές: Πώς είναι δυνατόν το ΚΚΕ να πωλεί ακίνητά του σε ισραηλινούς επενδυτές και λίγο μετά οι συνδικαλιστές του να διαδηλώνουν κατά της παρουσίας ισραηλινών κεφαλαίων στον τουρισμό;
Η κίνηση φαίνεται να συνδυάζει επιχειρηματική λογική (πώληση σε υψηλή τιμή) με πολιτική ρητορική που καταδικάζει ακριβώς αυτή τη συναλλαγή όταν γίνεται από άλλους.
Οι ίδιοι οι συνδικαλιστές προσπαθούν να αποφύγουν κατηγορίες ρατσισμού ταυτίζοντας «Ισραηλινούς τουρίστες» με τον ισραηλινό στρατό, ενώ στην πραγματικότητα οι πελάτες των ξενοδοχείων προέρχονται από όλο τον κόσμο.
Το αίτημα «Δεν σερβίρουμε δολοφόνους» ακούγεται τουλάχιστον παράδοξο όταν το ίδιο το κόμμα είχε ήδη «σερβίρει» το κτίριο του στους «δολοφόνους» μέσω πώλησης.
Το περιστατικό αναδεικνύει ένα ευρύτερο πρόβλημα στον χώρο της Αριστεράς: την επιλεκτική ηθική.
Από τη μία πλευρά η καταγγελία του «ιμπεριαλισμού» και του «σιωνισμού», από την άλλη η άνετη επιχειρηματική συναλλαγή με τα ίδια τα «ιμπεριαλιστικά κεφάλαια» όταν αυτό εξυπηρετεί οικονομικά το κόμμα.
Το ΚΚΕ, όπως και άλλοι αριστεροί φορείς, φαίνεται να εφαρμόζει δύο μέτρα και δύο σταθμά:
Όταν πρόκειται για δικά του οικονομικά συμφέροντα, η αγοραπωλησία γίνεται χωρίς δισταγμό. Όταν όμως πρόκειται για πολιτική ρητορική και κινητοποιήσεις, τότε τα ίδια κεφάλαια γίνονται «εχθρός».