Ιστορία
Σαν σήμερα, στις 30 Αυγούστου του 1918, ο Βλαντιμίρ Λένιν έπεσε θύμα δολοφονικής επίθεσης στη Μόσχα.
Σε μια περίοδο κατά την οποία η Οκτωβριανή Επανάσταση προσπαθούσε να παγιώσει την εξουσία της στη νεοσύστατη Σοβιετική Ένωση, ο ηγέτης της Βλαντιμίρ Ουλιάνωφ, γνωστότερος ως Λένιν, έπεσε θύμα δολοφονικής επίθεσης. Είχε μόλις ολοκληρώσει μια ομιλία του σε εργοστάσιο της σοβιετικής πρωτεύουσας.
Τη στιγμή που ήταν έτοιμος να επιβιβαστεί στο αυτοκίνητο που θα τον μετέφερε πίσω στο Κρεμλίνο, μια μικροκαμωμένη γυναίκα τον πλησίασε και του ζήτησε το λόγο για τη διακυβέρνηση της χώρας. Προτού ο Βλαντιμίρ Λένιν της απαντήσει, αυτή τον πυροβόλησε τρεις φορές.
Δύο από τις σφαίρες βρήκαν το στόχο, η μία σφηνώθηκε στον πνεύμονά του και η άλλη στον ώμο του. Η τρίτη τρύπησε το κασκέτο του, χωρίς να αγγίξει κάποιο ζωτικό όργανο. Ο βαριά τραυματισμένος Βλαντιμίρ Λένιν διακομίστηκε αμέσως στο Κρεμλίνο. Για λόγους ασφαλείας, οι γιατροί πραγματοποίησαν επί τόπου την επέμβαση για την αφαίρεση των βολίδων και όχι σε κάποιο νοσοκομείο.
Δράστης της απόπειρας ήταν η Φάνια Καπλάν, μια 35χρονη Εβραία από φτωχή πολυμελή οικογένεια. Συνελήφθη αμέσως και οδηγήθηκε στα κρατητήρια της ΤσεΚά, της πανίσχυρης μυστικής αστυνομίας των Μπολσεβίκων, προδρόμου της γνωστής μας Κα-Γκε-Μπε.
Στους πράκτορες που την ανέκριναν δήλωσε αβίαστα ότι προσπάθησε να τον σκοτώσει επειδή τον θεωρούσε «προδότη της επανάστασης», όταν έκλεισε την Καταστατική Συνέλευση, στην οποία πλειοψηφούσαν οι Σοσιαλεπαναστάτες, τους οποίους υποστήριζε. Το Σοσιαλεπαναστατικό Κόμμα, μεγάλος αντίπαλος των Μπολσεβίκων, ήταν μια μη μαρξιστική σοσιαλδημοκρατική παράταξη με σημαντική απήχηση στην αγροτιά της Ρωσίας.
Η Φάνια Καπλάν δεν ήταν μια τυχαία γυναίκα. Από μικρή στον αντιτσαρικό αγώνα κατηγορήθηκε το 1906 ως συνεργός στη δολοφονία ενός αξιωματούχου του καθεστώτος και καταδικάσθηκε σε ισόβια καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία. Εξέτισε δώδεκα χρόνια από την ποινή της και αποφυλακίστηκε μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917, που κατέλυσε την τσαρική εξουσία κι έφερε στην εξουσία τον ομοϊδεάτη της Αλεξάντρ Κερένσκι.
Καταδικάσθηκε σε θάνατο με συνοπτικές διαδικασίες και εκτελέστηκε από το ναύτη Πάβελ Μάλκοφ στις 3 Σεπτεμβρίου του 1918. Ο Βλαντιμίρ Λένιν, παρά τη σοβαρότητα των τραυμάτων του, επέζησε.
Η υγεία του, ωστόσο, κλονίστηκε σημαντικά και έξι χρόνια μετά -στις 21 Ιανουαρίου του 1924 στην Γκόρκι– μια σειρά αλλεπάλληλων εγκεφαλικών επεισοδίων τον οδήγησαν στο θάνατο.
Η απόπειρα δολοφονίας του, όπως και η δολοφονία του Μοϊζέι Ουρίτσκι, ενός εξέχοντος στελέχους της ΤσεΚά, σηματοδότησε την έναρξη μιας περιόδου της σοβιετικής ιστορίας που αποκλήθηκε «Ερυθρά Τρομοκρατία». Υπολογίζεται ότι μέσα σε ένα χρόνο περισσότεροι από 6.000 αντίπαλοι του κομμουνιστικού καθεστώτος συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν χωρίς δίκη, ανάμεσά τους και 800 σοσιαλιστές.
