Ιστορία
Οι δύτες κατέβηκαν στον βυθό περιμένοντας να βρουν νεκρούς. Το ρυμουλκό βρισκόταν αναποδογυρισμένο σε βάθος περίπου 30 μέτρων και είχαν περάσει σχεδόν δυόμισι ημέρες από το ναυάγιο.
Κανείς δεν περίμενε ότι μέσα στο σκοτεινό κουφάρι του πλοίου θα υπήρχε ακόμη ένας άνθρωπος ζωντανός.
Κι όμως, όταν ένας από τους δύτες πλησίασε μέσα στο ναυάγιο, ένα ανθρώπινο χέρι εμφανίστηκε μέσα από το σκοτάδι.
Ήταν ο Harrison Okene, ο 29χρονος μάγειρας του Jascon-4, ο οποίος είχε καταφέρει κάτι που έμοιαζε αδύνατο: είχε παραμείνει ζωντανός για περίπου 60 ώρες εγκλωβισμένος στον πυθμένα του Ατλαντικού.
Όλα συνέβησαν μέσα σε λίγα λεπτά
Ήταν ξημερώματα της 26ης Μαΐου 2013. Το Jascon-4 βρισκόταν ανοιχτά της Νιγηρίας και εκτελούσε εργασίες υποστήριξης κοντά σε πετρελαϊκές εγκαταστάσεις.
Ο Okene είχε σηκωθεί και βρισκόταν στην τουαλέτα όταν το σκάφος χτυπήθηκε από ταραγμένη θάλασσα και άρχισε να ανατρέπεται.
Ο ίδιος περιέγραψε αργότερα ότι όλα συνέβησαν τρομακτικά γρήγορα.
Το νερό άρχισε να εισβάλλει στο εσωτερικό του πλοίου, ενώ ο Okene προσπάθησε να βρει έξοδο. Δεν τα κατάφερε.
Το ρυμουλκό αναποδογύρισε και κατέληξε στον πυθμένα, περίπου 30 μέτρα κάτω από την επιφάνεια. Από τους 12 ανθρώπους που επέβαιναν στο σκάφος, ο Okene θα ήταν ο μοναδικός που θα επέστρεφε ζωντανός.
Το δωμάτιο που έγινε το καταφύγιό του
Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, ο Okene κατάφερε να μετακινηθεί στο εσωτερικό του αναποδογυρισμένου σκάφους.
Και τότε ανακάλυψε κάτι που τελικά θα του έσωζε τη ζωή.
Σε έναν χώρο του πλοίου είχε εγκλωβιστεί αέρας.
Καθώς το σκάφος βυθίστηκε αναποδογυρισμένο, το νερό δεν είχε γεμίσει ολοκληρωτικά ένα από τα δωμάτια. Στο επάνω μέρος είχε δημιουργηθεί ένας μικρός θύλακας αέρα ύψους περίπου 1,2 μέτρων.
Εκεί ο Okene κατάφερε να κρατήσει το κεφάλι του έξω από το νερό.
Δεν γνώριζε πόσο βαθιά βρισκόταν. Δεν ήξερε αν το υπόλοιπο πλήρωμα είχε επιζήσει. Και κυρίως δεν γνώριζε εάν κάποιος θα τον αναζητούσε εγκαίρως.
Σκοτάδι, κρύο και απόλυτη σιωπή
Οι ώρες που ακολούθησαν ήταν εφιαλτικές.
Ο Okene φορούσε ελάχιστα ρούχα και βρισκόταν μέσα σε έναν παγωμένο, σκοτεινό χώρο, ενώ γύρω του υπήρχε μόνο νερό και το μεταλλικό κουφάρι του πλοίου.
Προσπάθησε να κρατήσει όσο μεγαλύτερο μέρος του σώματός του μπορούσε έξω από το νερό, φοβούμενος την υποθερμία.
Ο ίδιος περιέγραψε αργότερα ότι έκλαιγε και προσευχόταν, ενώ η πείνα, η δίψα και το κρύο γίνονταν ολοένα πιο έντονα.
Δεν είχε ιδέα πόσος χρόνος είχε περάσει.
Ούτε πόσο ακόμη θα μπορούσε να αναπνέει.
Πώς δεν τελείωσε το οξυγόνο;
Αυτό είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της ιστορίας.
Ο θύλακας δεν περιείχε απεριόριστο οξυγόνο. Κάθε αναπνοή του Okene κατανάλωνε μέρος του, ενώ ταυτόχρονα αύξανε την ποσότητα διοξειδίου του άνθρακα στον εγκλωβισμένο αέρα.
Οι ιδιαίτερες συνθήκες όμως μέσα στο ναυάγιο φαίνεται ότι του επέτρεψαν να επιβιώσει πολύ περισσότερο από όσο θα περίμενε κανείς.
Η πίεση σε εκείνο το βάθος είχε συμπιέσει τον εγκλωβισμένο αέρα, ενώ μέρος του διοξειδίου του άνθρακα μπορούσε να διαλυθεί στο νερό που περιέβαλλε τον θύλακα.
Ήταν ένας απίθανος συνδυασμός φυσικών συνθηκών που του αγόραζε χρόνο.
Όχι όμως για πάντα.
Στην επιφάνεια τον θεωρούσαν ήδη νεκρό
Όσο ο Okene πάλευε να παραμείνει ζωντανός, η επιχείρηση γύρω από το Jascon-4 είχε αλλάξει χαρακτήρα.
Οι δύτες που έφτασαν στο ναυάγιο δεν περίμεναν πλέον να βρουν επιζώντες. Η αποστολή τους είχε μετατραπεί ουσιαστικά σε επιχείρηση ανάσυρσης των σορών του πληρώματος.
Είχαν ήδη περάσει περισσότερες από δύο ημέρες.
Σε βάθος 30 μέτρων, μέσα σε ένα πλημμυρισμένο πλοίο, οι πιθανότητες να υπάρχει κάποιος ζωντανός θεωρούνταν σχεδόν ανύπαρκτες.
Και τότε συνέβη η στιγμή που έκανε αργότερα τον γύρο του κόσμου.
Ο δύτης είδε ένα χέρι – και νόμιζε ότι ήταν νεκρός
Η ομάδα εξερευνούσε το εσωτερικό του ναυαγίου όταν ένας δύτης εντόπισε ένα ανθρώπινο χέρι.
Πλησίασε θεωρώντας ότι είχε βρει ακόμη μία σορό.
Τότε το χέρι κινήθηκε και άγγιξε τον δύτη.
Η αντίδραση καταγράφηκε από την κάμερα που έφερε πάνω του. Ο άνθρωπος που όλοι θεωρούσαν νεκρό βρισκόταν μπροστά τους ολοζώντανος.
Ο Okene είχε δει το φως του δύτη και προσπάθησε να τραβήξει την προσοχή του. Αργότερα περιέγραψε ότι έβγαλε το χέρι του προς το νερό ώστε η κάμερα να καταγράψει ότι υπήρχε κάποιος ζωντανός μέσα στον θύλακα.
Δεν μπορούσαν απλώς να τον ανεβάσουν στην επιφάνεια
Η ανακάλυψή του όμως δημιούργησε ένα νέο πρόβλημα.
Ο Okene είχε παραμείνει για περίπου 60 ώρες σε περιβάλλον με πίεση αντίστοιχη βάθους 30 μέτρων.
Αν οι διασώστες τον μετέφεραν απλώς γρήγορα στην επιφάνεια, η απότομη μεταβολή της πίεσης μπορούσε να προκαλέσει σοβαρή νόσο αποσυμπίεσης και να αποδειχθεί θανατηφόρα.
Οι δύτες του έδωσαν εξοπλισμό αναπνοής και τον οδήγησαν με ελεγχόμενο τρόπο σε καταδυτικό κώδωνα.
Στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε θάλαμο αποσυμπίεσης, όπου παρέμεινε για περίπου άλλες 60 ώρες ώστε το σώμα του να επιστρέψει με ασφάλεια σε φυσιολογική ατμοσφαιρική πίεση.
Ο μοναδικός που γύρισε
Όταν τελείωσε η επιχείρηση, η πραγματική διάσταση της τραγωδίας έγινε ξεκάθαρη.
Οι άλλοι 11 άνθρωποι του πληρώματος έχασαν τη ζωή τους.
Ο Harrison Okene ήταν ο μοναδικός επιζών.
Ένας άνθρωπος που βρέθηκε στο κατάλληλο σημείο ενός πλοίου που βυθίστηκε με τον κατάλληλο τρόπο ώστε να παγιδευτεί λίγος αέρας πάνω από το κεφάλι του.
Ένας μικρός θύλακας που υπό οποιεσδήποτε ελαφρώς διαφορετικές συνθήκες ίσως να μην είχε δημιουργηθεί ποτέ.
Και μια ομάδα δυτών που κατέβηκε στον βυθό ψάχνοντας νεκρούς και τελικά βρέθηκε μπροστά σε μία από τις πιο απίθανες διασώσεις στην ιστορία των ναυαγίων.
Για περίπου 60 ώρες ο Harrison Okene βρισκόταν 30 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του Ατλαντικού, μέσα σε ένα αναποδογυρισμένο πλοίο που είχε γίνει ο τάφος των συναδέλφων του. Ο ίδιος όμως εξακολουθούσε να αναπνέει.
