Κοινωνία
Σε μια εποχή που η επιστημονική κοινότητα επανεξετάζει τη θεραπευτική αξία των ψυχεδελικών ουσιών, οι τοποθετήσεις του πρωτοπόρου ερευνητή της ανθρώπινης συνείδησης, Τέρενς ΜακΚένα (1946–2000) , συνεχίζουν να προκαλούν έντονες συζητήσεις.
Σε ομιλία του, ο ΜακΚένα περιγράφει τη σύγχρονη ανθρωπότητα ως ένα βαθιά «άρρωστο» σύστημα που φλερτάρει όχι μόνο με τη δική του εξαφάνιση, αλλά και με τον αφανισμό κάθε ίχνους αξιοπρέπειας και ζωής στον πλανήτη. Όπως χαρακτηριστικά υποστηρίζει, η επιστροφή στα ψυχεδελικά δεν αποτελεί απλώς μια επιλογή αναψυχής, αλλά μια αναγκαία «φαρμακολογική παρέμβαση».
«Δεν βρίσκομαι σε αυτό το παιχνίδι επειδή είναι εύκολο, αλλά επειδή είναι το μοναδικό που έχει απομείνει. Τίποτα άλλο δεν φαίνεται να λειτουργεί. Είμαστε άρρωστοι και χρειαζόμαστε παρέμβαση στην καθημερινή μας νευροχημεία για να αντικρίσουμε το μυστήριο», αναφέρει ο ΜακΚένα.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η εμπειρία αυτή δεν προσομοιάζει σε όνειρο ούτε σε απλό διαλογισμό. Αποκαλύπτει μια βαθύτερη βιολογική νοημοσύνη της ίδιας της Γης, καταρρίπτοντας την ψευδαίσθηση των ορίων του ατομικού «εγώ»:
«Είμαστε απλώς μια μικρή σταγόνα που κατά κάποιο τρόπο δραπέτευσε από το μεγάλο ποτάμι της νόησης και φαντασιώνεται ότι είναι το μοναδικό νερό στο σύμπαν. Τελικά, αποδεικνύεται πως δεν είναι έτσι».
Ακόμα και το τέλος του πάντως, πέθανε από καρκίνο το αντιμετώπισε με τρομερή διαύγεια.
Είχε πει: «Σε κάνει να εκτιμάς το πόσο πολύτιμο είναι το κάθε λεπτό… Το να βλέπεις τον κόσμο να συνεχίζει χωρίς εσένα είναι ένα περίεργο μάθημα ταπεινότητας».
