Κοινωνία
Η Μαρία Καραγιάννη, η γυναίκα που ταυτίστηκε με τη συγκλονιστική εικόνα της υπαλλήλου που ζητούσε βοήθεια από το μπαλκόνι του φλεγόμενου κτιρίου της Marfin στις 5 Μαΐου 2010, μίλησε για πρώτη φορά μετά τις πρόσφατες συλλήψεις των κατηγορουμένων για τον εμπρησμό, περιγράφοντας τις μνήμες που εξακολουθούν να τη στοιχειώνουν.
Η τελευταία εργαζόμενη που απεγκλωβίστηκε από το κτίριο με τη συνδρομή της Πυροσβεστικής εξομολογήθηκε στον ΣΚΑΪ ότι οι τελευταίες εξελίξεις αναζωπύρωσαν τον πόνο και τον τρόμο που βίωσε εκείνη την ημέρα.
Όπως ανέφερε, μετά τον αρχικό φόβο κυριαρχεί μέσα της η οργή για το γεγονός ότι επί τόσα χρόνια οι υπεύθυνοι παρέμεναν ασύλληπτοι.
Δείτε βίντεο με τις δηλώσεις της στον ΣΚΑΪ:
«Από τον φόβο που ανακαλείται στη μνήμη μου, τον τρόμο για όσα ζήσαμε… μετά έρχεται ο θυμός», αναφέρει.
Αναφερόμενη στους κατηγορούμενους, εξήγησε ότι δυσκολεύεται ακόμη και να σκεφτεί πως θα μπορούσε να τους αντικρίσει, καθώς θεωρεί πως ενήργησαν χωρίς ίχνος ανθρωπιάς, αδιαφορώντας για τις ζωές των εργαζομένων που βρίσκονταν μέσα στο κτίριο.
Υπογράμμισε, μάλιστα, ότι οι δράστες γνώριζαν πως υπήρχαν άνθρωποι στο εσωτερικό, καθώς οι εγκλωβισμένοι τούς φώναζαν να σταματήσουν.
«Μου είναι αδιανόητο να κυκλοφορούν ελεύθεροι και να χαίρονται τη ζωή τους, και οι άλλοι να είναι νεκροί», πρόσθεσε.
Η ίδια θυμήθηκε ότι όσο παρέμενε εγκλωβισμένη, άκουγε τις φωνές και τις εκκλήσεις συναδέλφων της από το υπόγειο, ενώ η φωτιά εξαπλωνόταν.
Τόνισε ότι παρά τις συλλήψεις, τίποτα δεν μπορεί να αναπληρώσει την απώλεια των τριών θυμάτων, εκφράζοντας την άποψη ότι η εξέλιξη αυτή αποτελεί κυρίως μια ηθική δικαίωση και μια υπενθύμιση ότι τόσο σοβαρά εγκλήματα δεν πρέπει να μένουν ατιμώρητα.
Περιγράφοντας τις δραματικές στιγμές του εγκλωβισμού της, ανέφερε ότι έζησε περίπου 40 λεπτά επιθανάτιας αγωνίας, καθώς ο καπνός γινόταν ολοένα πιο πυκνός και αποπνικτικός.
«Έλεγα ότι δεν έχω άλλη ανάσα», σημείωσε.
Όπως εξήγησε, μόνο όταν μελέτησε αργότερα τη δικογραφία αντιλήφθηκε πόσο είχε διαρκέσει ο εγκλωβισμός της, αφού εκείνες τις στιγμές είχε χάσει κάθε αίσθηση του χρόνου.
«Είναι σαν να μπαίνει ένα δηλητήριο στο μυαλό σου και η απελπισία που προκαλεί είναι απερίγραπτη», είπε.
Η Μαρία Καραγιάννη αποκάλυψε επιπλέον ότι για μεγάλο διάστημα μετά την τραγωδία δεν μπορούσε να αποδεχθεί τον θάνατο των συναδέλφων της, ενώ μέχρι και σήμερα η φωνή της εγκύου Αγγελικής Παπαθανασοπούλου παραμένει χαραγμένη στη μνήμη της.
Οι ενοχές και οι εφιάλτες τη συνόδευαν για χρόνια, με τις εικόνες εκείνης της ημέρας να επιστρέφουν συχνά στον ύπνο της.
«Ήθελα να πιστεύω ότι είχαν πάει σε κάποιο ραντεβού, ότι δεν ήταν εκείνη τη στιγμή στο κτίριο.
Μου ήταν αδιανόητο να το πιστέψω, παρότι το έβλεπα στα δελτία ειδήσεων», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Όπως είπε, ο πρώτος μήνας μετά την τραγωδία ήταν ιδιαίτερα δύσκολος, καθώς δεν κατάφερνε να βγει από το σπίτι της, ζώντας με τον φόβο ότι θα μπορούσε να δεχθεί επίθεση ανά πάσα στιγμή.
Παράλληλα, βασανιζόταν από το ερώτημα γιατί η ίδια κατάφερε να σωθεί, ενώ οι τρεις συνάδελφοί της έχασαν τη ζωή τους.
