Κοινωνία
Ο πρώην ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Στ.Κυμπουρόπουλος το βράδυ της Πέμπτης (19/02/2026), σε ανάρτησή του, μοιράστηκε μια συγκλονιστική προσωπική ιστορία, φέρνοντας στο προσκήνιο την έλλειψη κρατικής μέριμνας για τη διευκόλυνση των ατόμων με κινητικές δυσκολίες.
Ο κ. Κυμπουρόπουλος, ο οποίος πάσχει από Νωτιαία Μυϊκή Ατροφία και μετακινείται με αμαξίδιο, βρέθηκε καλεσμένος σε εκδήλωση κοπή πίτας στα νότια προάστια της Αθήνας, αλλά δεν μπόρεσε να συμμετάσχει, καθώς αυτή λάμβανε χώρο στον πρώτο όροφο κτιρίου που δεν διέθετε ανελκυστήρα ή ράμπα.
Οι διοργανωτές ήταν πρόθυμοι να τον μεταφέρουν με τη βοήθεια τεσσάρων ατόμων, σημειώνει ο πρώην ευρωβουλευτής, όμως το αρνήθηκε, αναφέροντας «άμα δε δείξουμε το τι πρέπει να γίνει, πώς θα έρθει αλλαγή;».
«Με πείραξε και ήθελα να το μοιραστώ για να μεταφέρω το μήνυμα ότι πρέπει να προσπαθήσουμε λίγο περισσότερο όλοι μας για να κάνουμε την αλλαγή. Γιατί εγώ να μην είμαι μέρος του όλου;», κατέληξε.
Η ανάρτηση του Στέλιου Κυμπουρόπουλου:
«Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μια εμπειρία που με στεναχώρεσαι πολύ μετά από πολύ καιρό…
Σήμερα ήμουν καλεσμένος σε μια κοινωνική εκδήλωση, μία κοπή πρωτοχρονιάτικης βασιλόπιτας και θα συμμετείχα κι εγώ στη γιορτή. Η γιορτή ήταν κάπου στα νότια προάστια της Αττικής.
Φτάνοντας λοιπόν στο χώρο που θα γινόταν η εκδήλωση, κατεβαίνω από το αμάξι και οι συνεργάτες των διοργανωτών με ενημερώνουν προς μεγάλη μου απογοήτευση, ότι η εκδήλωση βρισκόταν στον επάνω όροφο! Το κτίριο που θα γινόταν η εκδήλωση είναι ένα κτίριο διώροφο, ισόγειο και πρώτος όροφος, και δυστυχώς δεν υπήρχε τρόπος για κάποιον σαν εμένα να μπορέσει να ανέβει στον πάνω όροφο.
Μπαίνω μέσα στο ισόγειο και λέω στον προσωπικό μου βοηθό να πάει να ενημερώσει τους διοργανωτές ότι δυστυχώς δε θα μπορέσω να συμμετάσχω!
Ανεβαίνει επάνω ο προσωπικός βοηθός και ενημερώνει ότι θα φύγω γιατί δεν υπάρχει προσβάσιμοτητα. Οι διοργανωτές φυσικά και ήταν πρόθυμοι με τη βοήθεια τεσσάρων ατόμων να με ανεβάσουν στον πάνω όροφο για να βρεθώ και εγώ στον χώρο της εκδήλωσης.
Όμως αποφάσισα να μην το κάνω για να μη ανέβω σαν… Κλεοπάτρα, επιτρέψτε μου να πω, στον επάνω όροφο. Και το αποφάσισα να το κάνω γιατί άμα δε δείξουμε το τι πρέπει να γίνει, πώς θα έρθει αλλαγή;
Και πραγματικά μετά από πάρα πολύ καιρό ένιωσα απογοήτευση, στεναχώρια, στεναχώρια όχι γιατί έχω εγώ κάποια βλάβη, αλλά γιατί ο κόσμος αυτός δεν είναι φτιαγμένος για όλους μας. Όσο ήταν επάνω ο βοηθός μου και μιλούσε με τους διοργανωτές, βρέθηκα με την ιδιοκτήτρια του καταστήματος και μου εξήγησε ότι το κτίριο λόγω του ότι είναι διατηρητέο δεν επιτρέπεται να μπει ένας ανελκυστήρας ή μια ηλεκτροκίνητη ράμπα για να μεταφέρει τον χρήστη του αναπηρικού αμαξιδίου από το ισόγειο στον πρώτο όροφο.
Και αναρωτιέμαι τι βάζουμε μέσα στη ζυγαριά; Φυσικά και το κτίριο είναι πάρα πολύ σημαντικό, αλλά και από την άλλη, πώς θα αλλάξουμε την κοινωνία αν δεν κάνουμε ένα βήμα παραπέρα;
Με αυτό λοιπόν σήμερα γύρισα. Δεν ξέρω, με πείραξε, με πείραξε και ήθελα να το μοιραστώ για να μεταφέρω το μήνυμα ότι πρέπει να προσπαθήσουμε λίγο περισσότερο όλοι μας για να κάνουμε την αλλαγή. Γιατί εγώ να μην είμαι μέρος του όλου;»
