Κοινωνία
Ένα «σύννεφο θλίψης» σκεπάζει τις τελευταίες ώρες την Ελλάδα: Ο ξαφνικός θάνατος του λαοφιλούς Γιώργου Μαζωνάκη έχει «πονέσει» εκατομμύρια Ελλήνων.
Οι γενιές που γεννήθηκαν από τουλάχιστον το 1960 μέχρι και τα τελευταία χρόνια (ή και ακόμα πιο ηλικιωμένοι) όσο και αν τις χωρίζει το «χάσμα γενεών», «συναντώνται» επάνω στον Γιώργο Μαζωνάκη.
Σε εκατοντάδες χιλιάδες σπίτια απόψε στην Ελλάδα ακούγονται τα τραγούδια του σε έναν αποχαιρετισμό που όμοιός του δεν υπάρχει σε Έλληνα καλλιτέχνη στην σύγχρονη εποχή.
Ακόμα και… γυμναστήρια (!) που δεν παίζουν ποτέ ελληνική μουσική «έπαιζαν» Γιώργο Μαζωνάκη απόψε.
Ήταν το ξαφνικό; Ο τρόπος που έφυγε τόσο πρόωρα και άδικα;
Το βέβαιο είναι ότι η λέξη «αγαπημένος» εκφράζει εκατομμύρια ανθρώπους στην χώρα που νιώθουν ότι έχασαν ένας δικό τους άνθρωπο, έστω και αν οι περισσότεροι από αυτούς δεν τον είχαν δει σε ζωντανή εμφάνιση για να νιώσουν την ξεχωριστή αύρα που εξέπεμπε η παρουσία του.
Αλλά ο Γιώργος «έβγαζε» αυτό που ήταν: Ένα ευαίσθητο, «χρυσό» παιδί, ένας καλός άνθρωπος, εκτός από εξαιρετικός τραγουδιστής (ίσως είχε τις περισσότερες επιτυχίες από όλους τους σύγχρονους ερμηνευτές, όντας 35 χρόνια στον χώρο).
Πραγματικό άγγιγμα ψυχής ήταν οι ερμηνείες του…
Και τώρα μπορούμε να πούμε αυτό που δεν ήθελε να λέγεται δημοσίως: Είχε βοηθήσει εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες ανθρώπους, με κάθε τρόπο.
Αλλά δεν ήθελε να το διαφημίζει και παρακαλούσε όσους ανθρώπους από τα media τον ρωτούσαν σχετικά, να μην γράφουν ή να μην λένε τίποτε.
Τε τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια δεν ήταν τα πιο εύκολα γι αυτόν. Μετά τον Covid-19 και την καραντίνα, πολλοί άνθρωποι ένιωσαν «μπουχτισμένοι». Και ο καθένας το βγάζει διαφορετικά. Ο Γιώργος ήταν ένας από αυτούς.
Η καρδιά του δεν άντεξε. Γιατί; Θα δείξει. Είχε χάσει κι έναν γείτονά του στο διπλανό σπίτι, τρεις μήνες μετά τον εμβολιασμό του για τον Covid-19…
Πολλές φορές μιλούσε για το «αναγκαστικό εμβόλιο». Ένα αναγκαστικό «άλμα στο κενό» και για τον Γιώργο όλων μας που είχε περάσει μόνο του ώρες ατέλειωτες στο σπίτι του στα Δικηγορικά της Βούλας στα «πέτρινα χρόνια» της καραντίνας.
Ας ξεκουραστεί εκεί που βρίσκεται. Τόση αγάπη, επί τόσες δεκαετίες, κανένας ερμηνευτής δεν έχει αντλήσει…
