Η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο σχολεία και πανεπιστήμια αξιολογούν τις γνώσεις των μαθητών και των φοιτητών, καθώς οι γραπτές εργασίες που γίνονται εκτός αίθουσας δεν θεωρούνται πλέον από μόνες τους επαρκής απόδειξη προσωπικής προσπάθειας.

Σε αρκετά εκπαιδευτικά ιδρύματα κερδίζει έτσι έδαφος η προφορική εξέταση, κατά την οποία ο φοιτητής καλείται να εξηγήσει τις επιλογές του, να τεκμηριώσει ένα επιχείρημα και να απαντήσει σε απρόβλεπτες ερωτήσεις.

Με αυτόν τον τρόπο, ο εξεταστής αξιολογεί όχι μόνο το τελικό αποτέλεσμα, αλλά και την κατανόηση της ύλης.

Παρόμοιες πρακτικές εφαρμόζονται ήδη σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ, ενώ αντίστοιχη συζήτηση έχει ανοίξει σε Αυστραλία και Βρετανία.

Ωστόσο, ειδικοί επισημαίνουν ότι η μέθοδος δεν πρέπει να θεωρείται αλάνθαστη, καθώς το άγχος μπορεί να επηρεάσει την επίδοση και να δημιουργήσει ανισότητες.

Γι’ αυτό αρκετά γνωστά πανεπιστημιακά ιδρύματα εξετάζουν ένα μικτό μοντέλο.

Γραπτή εργασία, καταγραφή της διαδικασίας δημιουργίας της και σύντομη προφορική συζήτηση.

Στόχος είναι η τεχνητή νοημοσύνη να χρησιμοποιείται υπεύθυνα, χωρίς να υποκαθιστά την προσωπική σκέψη.