Κόσμος
Μια συμφωνία που αρχικά έμοιαζε εξαιρετικά συμφέρουσα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη οικονομική περιπέτεια για έναν Γάλλο συμβολαιογράφο.
Το 1965 στο Αρλ, ο νεαρός Αντρέ-Φρανσουά Ραφρέ αγόρασε το διαμέρισμα της 90χρονης γειτόνισσάς του, Ζαν Καλμάν, μέσω συμφωνίας ισόβιας προσόδου.
Ο Ραφρέ ανέλαβε να της καταβάλλει ένα συγκεκριμένο ποσό κάθε μήνα, ενώ η πλήρης κυριότητα του ακινήτου θα περνούσε στην κατοχή του μετά τον θάνατό της.
Με δεδομένο το προσδόκιμο ζωής της εποχής, η επένδυση φαινόταν λογική και ο αγοραστής θεωρούσε πιθανό ότι κάποια στιγμή θα αποκτούσε το ακίνητο χωρίς να έχει καταβάλει περισσότερα από την αξία του.
Ωστόσο, η Καλμάν έμελλε να ανατρέψει κάθε πρόβλεψη.
Το 1995 -τρεις δεκαετίες μετά τη συμφωνία- ο Ραφρέ πέθανε σε ηλικία 77 ετών, ενώ εκείνη παρέμενε ζωντανή και εξακολουθούσε να κατοικεί στο διαμέρισμα.
Οι πληρωμές συνεχίστηκαν από τη χήρα του, όπως προέβλεπε το συμβόλαιο.
Η Καλμάν πέθανε τελικά το 1997, σε ηλικία 122 ετών και 164 ημερών, καταγράφοντας το μεγαλύτερο επιβεβαιωμένο ανθρώπινο προσδόκιμο ζωής.
Μέχρι τότε, η οικογένεια του Ραφρέ είχε καταβάλει ποσό πολύ μεγαλύτερο από την αξία του ακινήτου, τελικά μετατρέποντας την «ευκαιρία» σε μια από τις πιο παράδοξες και απρόβλεπτες συμφωνίες ακινήτων.
