Κόσμος
Τη πολύ δύσκολη περιπέτεια της υγείας του περιγράφει ο Tom Park-Paul, ο οποίος διαγνώστηκε τυχαία με αρτηριοφλεβώδη δυσπλασία (AVM) μετά από αιμορραγία στον εγκέφαλό του. Η περιπέτεια ξεκίνησε το 2017, όταν βρισκόταν σε γυμναστήριο στο Λονδίνο και ξαφνικά αισθάνθηκε κάτι παράξενο στο σώμα του.
«Μια Κυριακή του Μαΐου του 2017, βρισκόμουν στο γυμναστήριο και ασκήσεις, όταν άκουσα ένα «ποπ». Δεν ήταν ήχος – ήταν περισσότερο σαν ένα αναστεναγμό μέσα στο σώμα μου. Δεν ένιωσα πόνο, αλλά έμεινα άναυδος. Σύρθηκα κατά μήκος του τοίχου μέχρι μερικά στρώματα. Νόμιζα ότι είχα πάθει εγκεφαλικό, αλλά δεν μιλούσα ακατάληπτα και τα μάτια και τα χέρια μου φαινόταν εντάξει. Όμως το αριστερό μου πόδι ήταν μουδιασμένο – ήταν η πιο περίεργη αίσθηση. Ξαπλωμένος ανάσκελα με τα πόδια μου λυγισμένα, και τα δύο γόνατα παρέμεναν όρθια όταν τα κοίταζα. Όταν έστρεφα το βλέμμα μου αλλού, το αριστερό έπεφτε προς τα πλάγια».
Ο Park-Paul μεταφέρθηκε στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του St Thomas’ στο Λονδίνο, όπου παρέμεινε για ώρες. Ήταν 34 ετών, υγιής και καθώς η αίσθηση στο πόδι του άρχισε να επανέρχεται, οι γιατροί υπέθεσαν ότι είχε υποστεί μώλωπα στη σπονδυλική στήλη.
«Κατέληξα να περάσω ώρες στο τμήμα επειγόντων περιστατικών του κοντινού νοσοκομείου St Thomas’ στο Λονδίνο. Ήμουν 34 ετών, υγιής και είχα αρχίσει να ανακτώ την αίσθηση στο πόδι μου, οπότε (σ.σ. οι γιατροί) υπέθεσαν ότι επρόκειτο για μώλωπα στη σπονδυλική στήλη και θεώρησαν ασφαλές να μου δώσουν εξιτήριο. Λόγω του φόρτου εργασίας του προσωπικού και των αλλαγών βάρδιας, όταν χάθηκαν οι εικόνες της μαγνητικής τομογραφίας του εγκεφάλου μου, κανείς δεν τις εντόπισε».
Η αξονική που του έσωσε τη ζωή
Λίγες ημέρες αργότερα, ο ίδιος εξακολουθούσε να δυσκολεύεται να περπατήσει και σε νέο ραντεβού οι γιατροί εξέταζαν το ενδεχόμενο εγκεφαλικού επεισοδίου που είχε προκληθεί από θρόμβο αίματος. Ο ειδικός σκόπευε να του χορηγήσει αντιπηκτικό σε υψηλή δόση, όμως ένας φίλος του Park-Paul, ο οποίος εργαζόταν τότε ως νοσηλευτής σε ΜΕΘ, επέμεινε να γίνει αξονική τομογραφία.
«Σε ένα ραντεβού λίγες μέρες αργότερα, εγώ εξακολουθούσα να δυσκολεύομαι να περπατήσω και, υποθέτοντας ότι είχα υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο που προκλήθηκε από θρόμβο αίματος και ο ειδικός ήθελε να μου συνταγογραφήσει αντιπηκτικό σε υψηλή δόση. Ωστόσο, ο φίλος μου– που τότε ήταν νοσηλευτής στη ΜΕΘ – απαίτησε να μου κάνουν αξονική τομογραφία».
Η αξονική αποκάλυψε ότι δεν υπήρχε θρόμβος, αλλά μια μαζική αιμορραγία στον εγκέφαλο, με αποτέλεσμα ο Park-Paul να μεταφερθεί εσπευσμένα στο King’s College. Ο ίδιος θεωρεί ότι η επιμονή του φίλου του απέτρεψε μια πιθανώς καταστροφική εξέλιξη.
«Μου έσωσε τη ζωή. Όταν επέστρεψα από την αξονική τομογραφία, βρήκα τον ειδικό χλωμό: είχαν εντοπίσει μια μαζική αιμορραγία στον εγκέφαλό μου και με έστελναν σε ειδικούς στο νοσοκομείο King’s College. Τα αντιπηκτικά ίσως να με είχαν σκοτώσει».
Η διάγνωση της αρτηριοφλεβώδους δυσπλασίας
Οι εξετάσεις επιβεβαίωσαν ότι η αιμορραγία είχε προκληθεί από αρτηριοφλεβώδη δυσπλασία, ένα σύμπλεγμα εμπλεγμένων αιμοφόρων αγγείων που είχε υποστεί ρήξη κοντά στην περιοχή του εγκεφάλου που ελέγχει την κινητική λειτουργία των άκρων. Ο ειδικός νευροχειρουργός και εμπειρογνώμονας στις AVM τη βαθμολόγησε με 4 στα 6 στο σύστημα Spetzler-Martin, το οποίο αξιολογεί την πολυπλοκότητα, τη θέση και το μέγεθος της δυσπλασίας.
Η βαθμίδα 4 θεωρείται συνήθως πολύ επικίνδυνη για χειρουργική αφαίρεση. Ωστόσο, ο γιατρός εξήγησε στον Park-Paul ότι λόγω της ηλικίας του υπήρχε λόγος να εξεταστεί σοβαρά η επέμβαση.
«Οι εξετάσεις επιβεβαίωσαν ότι μια αρτηριοφλεβώδης δυσπλασία (AVM) – ένα σύμπλεγμα εμπλεγμένων αιμοφόρων αγγείων – είχε υποστεί ρήξη κοντά στο τμήμα του εγκεφάλου που ελέγχει την κινητική λειτουργία των άκρων μου, προκαλώντας εγκεφαλικό επεισόδιο. Ο ειδικός νευροχειρουργός και εμπειρογνώμονας σε θέματα AVM την βαθμολόγησε με 4 στα 6 σύμφωνα με το σύστημα βαθμολόγησης Spetzler-Martin, το οποίο αξιολογεί την πολυπλοκότητα, τη θέση και το μέγεθος».
«Η βαθμίδα 4 θεωρείται συνήθως πολύ επικίνδυνη για αφαίρεση. Όμως ήμουν νέος·μου είπε ότι αν ήμουν πρόθυμος, το ίδιο θα ήταν και αυτός. Χωρίς χειρουργική επέμβαση, υπήρχε ο κίνδυνος μιας νέας σοβαρής αιμορραγίας».
Η επέμβαση των 16 ωρών
Η επέμβαση απαιτούσε τη συμμετοχή τριών νευροχειρουργών, αλλά και υποστηρικτικές ομάδες αναισθησιολόγων και νοσηλευτών. Για τον λόγο αυτό δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί πριν από τον Ιούλιο, με τις εβδομάδες αναμονής να είναι ιδιαίτερα δύσκολες για τον ίδιο.
«Η επέμβαση απαιτούσε τρεις νευροχειρουργούς καθώς και υποστηρικτικές ομάδες αναισθησιολόγων και νοσηλευτών, οπότε δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί πριν από τον Ιούλιο. Αυτές οι εβδομάδες αναμονής ήταν δύσκολες. Το κούτσουρό μου είχε εξαφανιστεί, αλλά η σκέψη ότι η AVM μπορούσε να εμφανιστεί ξανά ήταν τρομακτική».
Τελικά, η χειρουργική επέμβαση διήρκεσε περισσότερες από 16 ώρες και ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Ωστόσο, στο τέλος της επέμβασης συνέβη ένα απρόοπτο που ο Park-Paul θυμάται μέχρι σήμερα.
«Η εγχείρηση διήρκεσε πάνω από 16 ώρες και πήγε καλά. Ωστόσο, ο γιατρός πρόσθεσε ντροπαλά στον φίλο μου: «Υπάρχει κάτι που πρέπει να σας πούμε. Λυπούμαστε πολύ, αλλά μας έπεσε το κρανίο του»».
Το κομμάτι του κρανίου που είχε αφαιρεθεί έπεσε στο πάτωμα, δημιουργώντας ανησυχία για πιθανή μόλυνση. Οι γιατροί εξέτασαν ακόμη και το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσουν 3D εκτυπωτή για την κατασκευή ανταλλακτικού, όμως τελικά καθάρισαν το κομμάτι και χορήγησαν στον ασθενή επιπλέον αντιβιοτικά.
«Ακριβώς στο τέλος, το κομμάτι που είχαν αφαιρέσει έπεσε στο πάτωμα. Υπήρχε ο κίνδυνος μόλυνσης, οπότε σκέφτηκαν να εκτυπώσουν ένα ανταλλακτικό με 3D εκτυπωτή και να το τοποθετήσουν μήνες αργότερα, αλλά τελικά το καθάρισαν και μου χορήγησαν επιπλέον αντιβιοτικά».
Η ανάρρωση και η απίστευτη ανάμνηση
Ο Park-Paul έμαθε τι είχε συμβεί λίγες ημέρες αργότερα, όταν ξύπνησε από το τεχνητό κώμα. Εκείνη την περίοδο, ωστόσο, τα φάρμακα και οι παραισθήσεις δεν του επέτρεπαν να αντιληφθεί πλήρως τη σοβαρότητα όσων είχαν συμβεί.
«Το έμαθα λίγες μέρες αργότερα, όταν με ξύπνησαν από το τεχνητό κώμα. Αλλά δεν σήμαινε τίποτα για μένα, γιατί έπαιρνα τόσα φάρμακα, είχα παραισθήσεις και έκλαιγα ανεξέλεγκτα κάθε φορά που ένιωθα χαρούμενη ή ευγνώμων».
Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης, σήμερα αντιμετωπίζει με χιούμορ ακόμη και το περιστατικό με το κρανίο του. Η επέμβαση είχε διαρκέσει 16 ώρες και οι χειρουργοί είχαν αφαιρέσει περίπου 100 μέτρα αιμοφόρων αγγείων από το σώμα του.
«Δεν με ένοιαζε. Ακόμα και τώρα, το βρίσκω ξεκαρδιστικό που το κρανίο μου βρισκόταν στο πάτωμα. Μου αρέσει να φαντάζομαι ότι το σήκωσαν, το ξεσκόνισαν και είπαν: «Ο κανόνας των πέντε δευτερολέπτων!» Οι χειρουργοί είχαν αφαιρέσει περίπου 100 μέτρα αιμοφόρων αγγείων από το σώμα μου για 16 ώρες. Ήταν εξαντλημένοι. Και με έκαναν καλά».
