Ο χρήστης «εγώ­­» αισθάνεται Καίτη Γαρμπή στην τοποθεσία «το σπίτι μου»- κι ολ’ αυτά με μια απλή ματιά στο ξεχασμένο, κίτρινο από την αχρησία, άλμπουμ που βρήκες κατά τύχη πίσω-πίσω στη βιβλιοθήκη: «Θα μελαγχολήσω, κι ύστερα εγώ, κι ύστερα εγώ, πώς θα συνεχίσω;», σκέφτεσαι.

Το μάτι σου έχει κολλήσει σε μια συγκεκριμένη φωτογραφία που σας δείχνει και τους τέσσερις, πιασμένους μάγκικα από τους ώμους, να χαμογελάτε στο φακό. Γυρίζεις τη φώτο (σ.σ. προς τους νεότερους αναγνώστες: μια φορά κι ένα κάποτε τυπώναμε τις φωτογραφίες που βγάζαμε και δεν τις βλέπαμε στο κινητό- πολύ απλά γιατί δεν είχαμε κινητό) για να δεις τι είχες γράψει με στυλό από πίσω, σε μια προσπάθεια να φυλακίσεις τη λήθη και να διατηρήσεις την ασθενώς παλλόμενη καρδιά της μνήμης ζωντανή.

Διαβάστε περισσότερα στο Menshouse