Lifestyle
Το ξέρουμε, το ξέρουμε- αντιμετωπίζουμε κι εμείς το ίδιο πρόβλημα: τα γρανάζια της μνήμης είναι πιο σκουριασμένα κι από αλυσίδα σε παρατημένο ποδήλατο από την εποχή που ο Νώε ωρυόταν «Που να πάρει και να σηκώσει, αυτά είναι δύο αρσενικά λιοντάρια! Σας είπα πρέπει το ένα να είναι θηλυκό!», λίγο πριν ανοίξουν οι ουρανοί και πάψει η επίκληση του ονόματός Του να γίνεται επί ματαίω.
Ωστόσο, αν πιεστούμε λίγο παραπάνω (ελάτε τώρα, δεν είμαστε και τόσο «γέροι»), θα τα καταφέρουμε. Να, εκεί στην άκρη φαίνονται οι βρύσες. Απέναντί τους, η μία μπασκέτα και το φιλέ του βόλεϊ. Οι βαμμένοι τοίχοι, ο δάσκαλος που μας επιτηρεί, ο πρώτος μας παιδικός έρωτας («Πατέρα, εγώ αυτή θα την παντρευτώ!», είχαμε ανακοινώσει με μη διαπραγματεύσιμο στόμφο 11χρονου για το κορίτσι του οποίου το όνομα τώρα δε θυμόμαστε ούτε με υπνωτισμό), ο πρώτος μας κολλητός.
Διαβάστε περισσότερα στο Be Like You
