Celebrities
Η δημοσιογράφος Ιωάννα Κουλούρη με ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μίλησε για τη δύσκολη περίοδο που πέρασε και τη σοβαρή κρίση που αντιμετώπισε με την ψυχική της υγεία.
Με αφορμή τον Αύγουστο, ο οποίος έχει καθιερωθεί ως μήνας ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για την υπερδοσολογία (Overdose Awareness), η ίδια αποφάσισε να μοιραστεί δημόσια τη δική της εμπειρία, θέλοντας να στείλει μήνυμα στήριξης σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν παρόμοιες δυσκολίες.
Η δημοσιογράφος, που έχει συνεργαστεί μεταξύ άλλων με το Corfu TV, το MAD και το κανάλι της Panik Records, αποκάλυψε ότι στις 20 Ιουνίου προχώρησε σε σοβαρή απόπειρα αυτοκτονίας και στη συνέχεια χρειάστηκε να νοσηλευτεί.
«Δεν ηρεμούσα με τίποτα και αναγκάστηκαν να με δέσουν χέρια – πόδια στο κρεβάτι της πτέρυγας για να μη βλάψω τον εαυτό μου», έγραψε χαρακτηριστικά στην ανάρτησή της.
Στην ανάρτησή της, την οποία συνόδευσε με φωτογραφία από την περίοδο της νοσηλείας της, μίλησε ανοιχτά για τις δύσκολες στιγμές που βίωσε, χωρίς να κρύψει τον πόνο και την ευάλωτη πλευρά της.
Ολόκληρη η ανάρτησή της
«TW!! Ο Αύγουστος είναι OD Awareness Month.
Με αφορμή αυτό, θα μιλήσω για κάτι βαθιά προσωπικό. Παλεύω χρόνια με ψυχικές ασθένειες κι έχω γίνει ανθεκτική στην ψυχοθεραπεία και την αγωγή. Κάθε μέρα για μένα είναι ένα μαρτύριο και μια μάχη με τον εαυτό μου.
Στις 20 Ιουνίου ήταν η πιο πρόσφατη και πιο σοβαρή απόπειρα να δώσω τέλος στον πόνο.
Με έσωσαν κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, αφού είχα λιποθυμήσει, έχοντας πάρει όλη μου την αγωγή και ό,τι άλλο χάπι υπήρχε στο σπίτι, πάνω στην απελπισία μου.
Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να επιβιώσω αν δεν μου έκαναν άμεσα πλύση στομάχου.
Όσο ήμουν στο νοσοκομείο με τον άνθρακα, έπαθα τόσο κακό trip από το OD, που έκλαιγα, κοπανιόμουν και φανταζόμουν πράγματα που δεν υπήρχαν. Λέω “ως εδώ ήταν, βλέπω τον θάνατό μου”. Δεν ηρεμούσα με τίποτα και αναγκάστηκαν να με δέσουν χέρια-πόδια στο κρεβάτι της πτέρυγας, για να μη βλάψω τον εαυτό μου.
Αυτό επιδείνωσε την κατάσταση, αφού με έπιαναν συνεχόμενες κρίσεις πανικού από το γεγονός ότι δεν μπορούσα να κουνηθώ καθόλου. Ένιωθα το στόμα μου να στεγνώνει, γιατί δεν έκανε να πιω τίποτα.
Όταν συνήλθα, ένιωθα τόση ντροπή και ενοχές. Έβλεπα τους γονείς μου να κλαίνε, όσο εγώ θεωρούσα ότι θα ήταν καλύτερα χωρίς εμένα και τη δύσκολη καθημερινότητα που βιώνουν μαζί μου. Με διαβεβαιώνουν καθημερινά ότι καταλαβαίνουν και ότι θέλουν απλώς να είμαι καλά.
Δεν θα πω ψέματα. Δεν ξέρω πώς να είμαι καλά και αν θα είμαι ποτέ 100%. Δεν ξέρω καν αν χαίρομαι που επιβίωσα ή όχι. Αλλά, αν ξέρω κάτι, είναι ότι σήμερα είμαι εδώ. Και ότι σίγουρα κάποια στιγμή γίνεται καλύτερο.
Μπορεί σήμερα να μη βλέπεις το νόημα ή τον σκοπό. Αλλά μείνε για ένα μικρό πράγμα, μέρα με τη μέρα. Θα μείνω για τον γάτο μου. Θα μείνω για τους ανθρώπους μου. Θα μείνω γιατί, μέσα στο σκοτάδι, μια μικρή φλόγα που τρεμοσβήνει μού λέει «μείνε και πάλεψέ το».
Όσο δύσκολο κι αν είναι, μείνε. Μέρα με τη μέρα. Δεν είμαστε οι διαγνώσεις και ο πόνος μας. Η κατάθλιψη σε κάνει να τα βλέπεις όλα μέσα από μια γυάλα. Κάποια στιγμή αυτή η γυάλα σπάει με την κατάλληλη υποστήριξη. Είμαι σίγουρη. Μείνε ❤️ #odawareness».
