Το δικό του «αντίο» στον Γιώργο Μαζωνάκη το είπε από σκηνής ο Νίκος Βουρλιώτης. Όχι με ανακοίνωση.

Με το τραγούδι που τους είχε ενώσει: το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά».

Το βράδυ της Παρασκευής 11 Σεπτεμβρίου ο ράπερ έκανε πρεμιέρα με τον Χρήστο Χολίδη στο μαγαζί όπου θα εμφανίζονται τη σεζόν.

Κάποια στιγμή σταμάτησε την κανονική ροή της βραδιάς. Ζήτησε από τον κόσμο να σηκωθεί όρθιος.

Είπε ότι η στιγμή είναι άβολη. Ότι προετοιμάζονταν για το ντουέτο και ότι μέσα στις πρόβες ήρθε αυτό που «όλη η Ελλάδα έχει βιώσει» με τον θάνατο ενός ακόμη εμβληματικού δυτικού καλλιτέχνη.

«Θέλω να σας παρακαλέσω αυτή τη στιγμή να τραγουδήσουμε ένα τραγούδι μαζί, αφού όμως για πρώτη φορά σηκωθείτε όλοι όρθιοι. Είναι πολύ μεγάλης σημασίας αυτή τη στιγμή», είπε στους θαμώνες.

Το τραγούδι δεν ήταν τυχαία επιλογή. Ήταν το κοινό τους κομμάτι. Στη σκηνή έμεινε ο ένας. Ο άλλος έλειπε.

Το κοινό κλήθηκε να καλύψει το κενό με τις φωνές του — όχι ως σόου, ως ελάχιστο πρωτόκολλο για κάποιον που μέχρι πριν λίγες μέρες ανήκε στο ίδιο επαγγελματικό κύκλωμα νυχτερινών και καλοκαιρινών πιστών.