Σοκ σε ολόκληρο τον κόσμο προκάλεσε στις 11 Αυγούστου 2014 η είδηση ότι ο Ρόμπιν Γουίλιαμς είχε βάλει τέλος στη ζωή του, μέσα στο σπίτι του στην Καλιφόρνια.

Ήταν εξήντα τριών ετών και πίσω του άφηνε τρία παιδιά, τη σύζυγό του, Σούζαν Σνάιντερ Γουίλιαμς και εκατομμύρια ανθρώπους που είχαν ταυτίσει το πρόσωπό του με το γέλιο.

Η τραγική ειρωνεία ήταν συγκλονιστική.

Ένας από τους σπουδαιότερους κωμικούς της εποχής του, ένας άνθρωπος που μπορούσε να παρασύρει το κοινό με την ανεξάντλητη ενέργεια και τις μιμήσεις του, περνούσε μακριά από τις κάμερες μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο.

Αρχικά, ο θάνατός του συνδέθηκε κυρίως με τη μάχη που έδινε με την κατάθλιψη.

Η πραγματική εικόνα ωστόσο, αποκαλύφθηκε αργότερα και ήταν πολύ πιο σύνθετη.

Τους τελευταίους μήνες της ζωής του, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς αντιμετώπιζε έντονο άγχος, σύγχυση, αϋπνία, κινητικές δυσκολίες και προβλήματα μνήμης.

Τον Μάιο του 2014 είχε διαγνωστεί με νόσο του Πάρκινσον, χωρίς όμως να γνωρίζει ποια ήταν η πραγματική αιτία της ραγδαίας επιδείνωσής του.

Μετά τον θάνατό του, η νεκροψία αποκάλυψε ότι έπασχε από διάχυτη νόσο με σωμάτια Λέβι, μια σοβαρή και προοδευτική νευροεκφυλιστική πάθηση που μπορεί να προκαλέσει γνωστικές διαταραχές, παραισθήσεις, κινητικά προβλήματα και έντονες ψυχικές μεταβολές.

Η διάγνωση δεν είχε γίνει όσο βρισκόταν στη ζωή. ⁠

Η σύζυγός του αποκάλυψε αργότερα ότι ο διάσημος ηθοποιός αισθανόταν πως έχανε σταδιακά τον έλεγχο του μυαλού και του σώματός του, χωρίς οι γιατροί να μπορούν να του εξηγήσουν πλήρως τι συνέβαινε.

Όπως υποστήριξε, η νόσος ήταν ο «τρομοκράτης μέσα στον εγκέφαλό του». Ο θάνατός του προκάλεσε παγκόσμιο πένθος.

Ηθοποιοί, σκηνοθέτες και θαυμαστές αποχαιρέτησαν έναν καλλιτέχνη που είχε καταφέρει να υπηρετήσει με την ίδια δύναμη τόσο την κωμωδία όσο και το δράμα.

Από το «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» και το «Καλημέρα, Βιετνάμ» μέχρι το «Μrs. Doubtfire» και το «Good Will Hunting», για το οποίο κέρδισε το Όσκαρ Β΄ Ανδρικού Ρόλου, ο Ρόμπιν Γουίλιαμς άφησε πίσω του ερμηνείες που εξακολουθούν να συγκινούν.

Δώδεκα χρόνια μετά τον θάνατό του, η απώλειά του παραμένει ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια στην ιστορία του Χόλιγουντ.