
Στον δρόμο για τη μακρινή Αυστραλία βρήκαν τον Γιώργο Τσαλίκη τα σοκαριστικά νέα για τον ξαφνικό θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη και μάλιστα όταν η σύζυγός του Δώρα, τον πήρε να τον ενημερώσει στην στάση τους στην Ντόχα, ένιωσε να του κόβονται τα πόδια και της έκλεισε το τηλέφωνο.
Όλες αυτές τις μέρες παρακολουθεί συνεχώς όλες τις εξελίξεις και επικοινωνεί συνέχεια με τον κόσμο μέσω των social, όπως είπε ο ίδιος από την πρώτη μέρα, για να το αντέξει και να μπορέσει να βγάλει το πρόγραμμα των εμφανίσεών του αφού αυτή η απώλεια και ειδικά ο τρόπος που έγινε τον άγγιξαν βαθιά.
Παρακολουθώντας όλα όσα λέγονται και γράφονται αυτές τις μέρες, αλλά και τις επιθέσεις που δέχτηκε ο Αντώνης Ρέμος για την πραγματοποίηση της συναυλίας του, ξέσπασε και είπε όλα όσα σκέφτεται:
«Ένα δύσκολο τριήμερο τελείωσε εδώ στην Αυστραλία, ένα δύσκολο τριήμερο που ξεκίνησε με την πολύ δυσάρεστη, σοκαριστική, είδηση του χαμού του Γιώργου. Ήρθαμε λοιπόν στην Αυστραλία, ξεκινήσαμε τις εμφανίσεις. Ο κόσμος παρών. Γεμάτος αγάπη , γεμάτος αγκαλιά, γεμάτος πόνο, γιατί πόνεσε πάρα πολύ και η ομογένεια.
Κάποιοι άνθρωποι, τα γνωστά, σου βγάλανε το πονόμετρο. Και σηκώσαν και το δάχτυλο. Πόσο πονάμε; Πόσο μπορούμε να το εκφράσουμε; Πόσο μας επιτρέπουν; Τι σημαίνει το πένθος για τον καθένα; Πώς λειτουργεί με αυτό;
Κλείνεται σε ένα σπίτι, ακυρώνει τις δουλειές του, πάει και δουλεύει; Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που μετά την κηδεία του Γιώργου του αδερφού της γυναίκας μου, πήγα και τραγούδησα στο Romeo. Τι θέλουν να μας πουν οι μαλάκες ότι ήμουν χαρούμενος;
Επίσης όλων των συναδέλφων πλην του Νίκου Οικονομόπουλου, του Θοδωρή φέρει και της Πάολας νομίζω, οι δουλειές έγιναν κανονικά, όλες. Δηλαδή ο Μουζουράκης που ήταν τόσα χρόνια στη διπλανή καρέκλα (στο Voice) και πήγε και τραγούδησε είναι αναίσθητος;
Ο Νίκος Βέρτης που έκανε την πρεμιέρα του στη Θεσσαλονίκη δεν πονούσε για το φίλο του;
Λοιπόν έκανε και τη συναυλία του ο Αντώνης Ρέμος, ο Αντώνης μας, τον αγαπώ τον Αντώνη. Είχε πάρα πολύ κόσμο, έδειξε ο κόσμος ότι τον στηρίζει.
Συμπέρασμα απ’ όλα αυτά, αυτή τη στιγμή γίνεται η σημερινή αγρυπνία για το Γιώργο, συμπέρασμα μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι; Μπορούμε να βάλουμε την αγάπη στην καρδιά μας; Μπορεί να γίνουμε καλύτεροι χριστιανοί; Μπορεί να μην κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα; Μπορούμε; Αυτό είναι το μάθημα γιατί η ζωή είναι μικρή. Δεν υπάρχει λόγος για κακία για άνθρωπο και για συνεχή αρνητική κριτική.
Και εν πάση περιπτώσει ξέρετε πολύ καλά ότι εγώ είμαι ένας άνθρωπος που έχω μάθει, άργησα, αλλά έχω μάθει και δεν φοβάμαι να βάζω μέτρο και όριο σε αυτό που μου καταπατά την αξιοπρέπεια, την ελευθερία, την ψυχή.
Είμαι ένας άνθρωπος που δε φοβάμαι πλέον να ομολογεί την πίστη μου στο θεό γιατί θα κριθώ ή θα κατακριθώ.
Πρέπει όλοι να μάθουμε να ζούμε πιο ελεύθερα και για να ζούμε πιο ελεύθερα πρέπει όλοι εκεί έξω να μάθετε και εσείς να κοιτάζεται στον καθρέφτη και να κάνετε αυτοκριτική και μετά να σηκώνεται το ρημάδι το χέρι σας σε ένα πληκτρολόγιο.
Αγάπη, γιατί αλλιώς δε θα σωθεί κανείς μας, τον δρόμο τον ξέρουμε, την κατάληξη του δρόμου. Φτιάξτε πιο όμορφη τη διαδρομή μας, όλων μας!»