
Το αν επιστρέφετε το καρότσι του σούπερ μάρκετ στη θέση του μετά τα ψώνια έχει συνδεθεί με έναν απλό τρόπο με στοιχεία του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς ενός ανθρώπου.
Πρόκειται για τη λεγόμενη «θεωρία του καροτσιού», μια δημοφιλή ιδέα που έχει προκαλέσει συζητήσεις γύρω από την κοινωνική υπευθυνότητα και την καθημερινή συμπεριφορά.
Η λογική είναι απλή: κανείς συνήθως δεν σας υποχρεώνει να επιστρέψετε το καρότσι στο προβλεπόμενο σημείο και δεν υπάρχει κάποια άμεση επιβράβευση για αυτή την πράξη.
Έτσι, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεωρία, η επιλογή μπορεί να θεωρηθεί ενδεικτική του τρόπου με τον οποίο κάποιος συμπεριφέρεται όταν δεν υπάρχει άμεσος έλεγχος.
Όσοι επιστρέφουν το καρότσι στη θέση του μπορεί να θεωρηθεί ότι δείχνουν διάθεση να τηρούν τους κοινά αποδεκτούς κανόνες και να κάνουν μια μικρή κίνηση που διευκολύνει τόσο τους επόμενους πελάτες όσο και τους εργαζόμενους του καταστήματος.
Από την άλλη, το γεγονός ότι κάποιος αφήνει το καρότσι στο πάρκινγκ δεν σημαίνει αυτομάτως ότι είναι αντικοινωνικός ή ανεύθυνος. Μπορεί να υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί λόγοι, όπως βιασύνη, μικρά παιδιά, σωματική δυσκολία ή απλώς διαφορετικές καθημερινές συνήθειες.
Η «θεωρία του καροτσιού» έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου παρουσιάζεται ως ένα απλό παράδειγμα για το πώς συμπεριφέρεται κάποιος όταν γνωρίζει ότι κανείς δεν πρόκειται να τον επιβραβεύσει ή να τον τιμωρήσει.
Η ψυχολόγος María Esclapez έχει επίσης αναφερθεί στη συγκεκριμένη θεωρία, επαναφέροντας τη συζήτηση για τις μικρές καθημερινές επιλογές που κάνουμε όταν δεν υπάρχει κάποιος να μας ελέγχει.
Ωστόσο, η επιστροφή ή μη ενός καροτσιού δεν αποτελεί επιστημονικά τεκμηριωμένο τεστ προσωπικότητας. Μία και μόνο συμπεριφορά δεν αρκεί για να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα για τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου.
Το ενδιαφέρον της συγκεκριμένης θεωρίας βρίσκεται κυρίως στο ερώτημα που θέτει: πώς επιλέγουμε να συμπεριφερθούμε όταν δεν υπάρχει κανείς να μας παρακολουθεί και η απόφαση εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς;