Good life
Πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει να βάζουν τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές τους, να αποφεύγουν τις συγκρούσεις και να προσπαθούν διαρκώς να είναι «βολικοί» για το περιβάλλον τους.
Όμως αυτή η συνεχής προσπάθεια αποδοχής μπορεί να έχει σημαντικό ψυχολογικό κόστος.
Η αδυναμία να πει κάποιος «όχι» δεν συνδέεται πάντα με καλοσύνη ή ευγένεια. Σε πολλές περιπτώσεις κρύβει έναν βαθύτερο φόβο: την απόρριψη, την κριτική ή την απώλεια της αποδοχής από τους άλλους.
Το αποτέλεσμα είναι ένα άτομο που αναλαμβάνει περισσότερες υποχρεώσεις από όσες μπορεί να διαχειριστεί, καταπιέζει τις πραγματικές του ανάγκες και σταδιακά αισθάνεται ότι χάνει τον έλεγχο της ζωής του.
Όταν η καλοσύνη γίνεται βάρος
Οι άνθρωποι που δυσκολεύονται να θέσουν όρια συχνά βρίσκονται σε έναν φαύλο κύκλο. Προσφέρουν συνεχώς χρόνο, ενέργεια και βοήθεια, περιμένοντας –συνειδητά ή ασυνείδητα– την αναγνώριση ή την αποδοχή των άλλων.
Ωστόσο, όταν αυτή η συμπεριφορά γίνεται μόνιμη, μπορεί να οδηγήσει σε συναισθηματική εξάντληση. Το άτομο αισθάνεται ότι οι άλλοι ζητούν συνεχώς περισσότερα, ενώ οι δικές του ανάγκες παραμένουν στην άκρη.
Η συσσώρευση πίεσης μπορεί να εκδηλωθεί με έντονο στρες, κούραση, εκνευρισμό αλλά και απογοήτευση, καθώς δημιουργείται η αίσθηση ότι «δίνω πολλά και παίρνω λίγα».
Γιατί φοβόμαστε να βάλουμε όρια
Η δυσκολία στην οριοθέτηση συχνά ξεκινά από τον τρόπο με τον οποίο έχουμε μάθει να λειτουργούμε στις σχέσεις μας.
Άτομα που από μικρή ηλικία έμαθαν ότι η αποδοχή έρχεται όταν είναι πάντα διαθέσιμα, υπάκουα ή εξυπηρετικά, μπορεί να συνδέσουν την άρνηση με την ενοχή.
Παράλληλα, ο φόβος της σύγκρουσης κάνει πολλούς να προτιμούν τη σιωπή και την υποχώρηση, ακόμη κι όταν κάτι τους ενοχλεί. Έτσι αποφεύγουν μια προσωρινή δυσάρεστη στιγμή, αλλά επιβαρύνουν σταδιακά τον εαυτό τους.
Το «όχι» δεν σημαίνει απόρριψη
Οι ειδικοί επισημαίνουν πως η θέσπιση προσωπικών ορίων δεν αποτελεί εγωισμό, αλλά απαραίτητο στοιχείο μιας υγιούς σχέσης.
Το να αρνηθεί κάποιος μια απαίτηση ή να προστατεύσει τον προσωπικό του χρόνο δεν σημαίνει ότι δεν ενδιαφέρεται για τους άλλους. Αντίθετα, δείχνει ότι αναγνωρίζει τις δικές του αντοχές και λειτουργεί με μεγαλύτερη ειλικρίνεια.
Οι σχέσεις που βασίζονται μόνο στη διαρκή υποχώρηση δεν μπορούν να παραμείνουν ισορροπημένες. Όταν ένας άνθρωπος καταπιέζει συνεχώς τον εαυτό του, αργά ή γρήγορα εμφανίζεται θυμός και αποστασιοποίηση.
Πώς μπορεί κάποιος να μάθει να βάζει όρια
Η αλλαγή ξεκινά με την αναγνώριση των καταστάσεων στις οποίες κάποιος αισθάνεται πίεση. Είναι σημαντικό να εντοπίσει τι τον εξαντλεί και ποιες συμπεριφορές των άλλων ξεπερνούν τα προσωπικά του όρια.
Μερικά απλά βήματα μπορούν να βοηθήσουν:
- Να δίνεται χρόνος πριν από μια απάντηση, αντί για ένα αυτόματο «ναι».
- Να εκφράζονται οι ανάγκες με ξεκάθαρο και ήρεμο τρόπο.
- Να αποφεύγονται οι υπερβολικές εξηγήσεις όταν κάποιος αρνείται κάτι.
- Να γίνεται αποδεκτό ότι η δυσαρέσκεια κάποιων ανθρώπων δεν σημαίνει απαραίτητα ότι έχει γίνει κάτι λάθος.
Η αυτοφροντίδα δεν είναι πολυτέλεια ούτε ένδειξη αδιαφορίας. Είναι προϋπόθεση για να μπορεί κάποιος να προσφέρει πραγματικά στους άλλους χωρίς να εξαντλείται.
Το να μάθει ένας άνθρωπος να λέει «όχι» όταν χρειάζεται, μπορεί τελικά να είναι ένα από τα μεγαλύτερα «ναι» που δίνει στον ίδιο του τον εαυτό.
