Ταξίδια
Παραφράζοντας το γνωστό viral hit του καλοκαιριού «μου χρωστάς έναν Αύγουστο» εγώ θα γράψω η ζωή μου χρώσταγε μια Σαμοθράκη!
Πάντοτε κάπου ήταν στο πίσω μέρος του μυαλού μου, χωρίς να έχω παραστάσεις, να πάω κάποτε Σαμοθράκη και πριν λίγες μέρες με αφορμή το αφιέρωμα που ετοιμάζω στον Αλέξανδρο, μια και εκεί στα Καβείρια μυστήρια γνωρίστηκαν οι γονείς του, Ολυμπιάδα και Φίλιππος, αποφάσισα να πάω μόνη και χωρίς να γνωρίζω απολύτως κανέναν ούτε καν να έχω κλείσει ένα δωμάτιο!
Ήδη από το πλοίο που πήρα από την Αλεξανδρούπολη και πριν καλά καλά φτάσουμε στο λιμάνι της Καμαριώτισσας, εντυπωσιάστηκα από το επιβλητικό βουνό το ψηλότερο του Αιγαίου (εξαιρείται Κρήτη Εύβοια ) το Σάος με την κορυφή του να λέγεται …φεγγάρι !
Κυρίαρχο και επιβλητικό από την κορυφή του, παρακολουθούσε ο Ποσειδώνας τον Τρωικό πόλεμο!
Το ίδιο βράδυ μέσω σύστασης μίλησα με την καλύτερη ξεναγό που έχω γνωρίσει στην ζωή μου και που δεν πρέπει κανείς να χάσει αυτή την εμπειρία μαζί της, γνωρίζει πάρα πολύ καλά το υπέροχο νησί και την πλούσια ιστορία του και σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές με τα υπέροχα Ελληνικά της και ευτυχώς βρήκα στο πρόσωπο της Κρεμασίας(τοπικό όνομα) Χατζημιχαήλ και μια καρδιακή φίλη.
Μαζί της περπάτησα με δέος στην Παλαιόπολη και στο Ιερό των Μεγάλων Θεών άγγιξα το σημείο που βρέθηκε η μεγαλοπρεπής Νίκη της Σαμοθράκης μέσα σε μια δεξαμενή πάνω σε πλώρη καραβιού και επισκέφτηκα το υπέροχο Αρχαιολογικό μουσείο , θαμπώθηκα με τις χορεύτριες του Φιλίππου!
Τις επόμενες ημέρες οδηγώντας ένα από τα ενοικιαζόμενα του Άκη Κύρκου, γνώρισα ένα τόπο που πολύ σύντομα ερωτεύτηκα !
Γιατί μπορεί να αγαπώ πολλά μέρη της Πατρίδας μας αλλά τη Σαμοθράκη την ερωτεύτηκα !
Η Σαμοθράκη έχει ακριβώς τα μυστικά, την ενέργεια, τη νοοτροπία, την φιλοσοφία που χρειάζεται κάθε άνθρωπος που θέλει να ζει,να δρα και σκέφτεται ελεύθερα !
Αρκούν λίγες μέρες περιπλάνησης στην επιβλητική Χώρα με τον Πύργο και τα γραφικά σοκάκια (που ξεχωρίζουν από οποιαδήποτε άλλη νησιωτική Χώρα), στις μαγευτικές παραλίες Παχιά Άμμο, Μακρυλιές και κυρίως στον Κήπο (εκεί πήγα δυο φορές τόσο που συγκλονίστηκα), στα ύψωμα της Παναγίας Κρημνιώτισσας και Προφήτη Ηλία για τα πιο ρομαντικά ηλιοβασιλέματα που είδα στη ζωή μου, στα παραδοσιακά χωριά Λάκκωμα( να φάτε στης Σταυρούλας ειδικά το τοπικό Μαντί), Αλώνια, Ξηροπόταμο και ειδικά στα Θερμά που σχεδόν κάθε βράδυ όλοι οι….κουλ, που λέει και η νεολαία, τύποι του νησιού εκεί μαζεύονται στο στέκι της Λουίζας που μπορεί να ήμουν και η μόνη που σήκωσα κινητό να απαθανατίσω τον παραδοσιακό εκπληκτικό μουσικό Γιώργο Τσικάρια (το δημοσιογραφικό μικρόβιο δεν φεύγει είπαμε) ….όλοι μια παρέα και πολύ νεολαία και από εξωτερικό με μια σκηνή στον ώμο να επιλέγει διαμονή στην αγκαλιά του «φεγγαριού» Σάος ή στις εκθαμβωτικές Βάθρες όπως του Φονιά που μου γνώρισε το κομάντο του νησιού, ο μοναδικός Σταύρος Χανός φυσιολάτρης σπάνιος και φιλόξενη γενναιόδωρη ψυχή .
Γαστρονομία ; Όπου και να φας στη Σαμοθράκη όλα είναι θεϊκά έγευστα !
Καρυδιές στην άνω Μεριά , Αργώ και Ψαράς κοντά στα Θερμά , Παναγιά Κρημνιώτισσα , Κύμα και φυσικά οπωσδήποτε «πίσσα και πούπουλα» σοκολατόπιτα στο Λευκό Πύργο και καφεδάκι Ελληνικό με μαστίχα από τα χεράκια του Παναγιώτη Μακρή αυστηρά μέχρι τις 12:00 γιατί μετά παίρνει σειρά το τσίπουρο!
Ελεύθερα άλογα , φυσικά το σήμα κατατεθέν τα κατσικάκια, ατρόμητες γατούλες αχ και λιβελούλες που μου έκλεψαν την καρδιά συμμετέχουν στην πανδαισία που συνθέτει την υπόσταση της Σαμοθράκης.
Οι λιβελούλες όταν δεν θέλουν να ζευγαρώσουν προσποιούνται τις ψόφιες και όταν θέλουν τότε το αρσενικό με ένα ειδικό άγγιστρο τις πιάνει από το λαιμό και πετάνε μαζί ψηλά σχηματίζοντας και καρδιές …τι πανδαισία απερίγραπτη!
Οι Σαμοθρακίτες αντιλαμβάνονται τη ζωή στη διάσταση που θα έπρεπε να τη βιώνουμε όλοι …με απλότητα,ευγνωμοσύνη, γαλήνη, χιούμορ, αυτάρκεια και γενναιοδωρία για τον συνάνθρωπο, σεβασμό και θάρρος απέναντι στα στοιχεία της φύσης και αποστροφή σε οτιδήποτε μίζερο και τοξικό .
Δεν είναι τυχαίο που ο πιο αγαπημένος όλων είναι αυτός που συγκεντρώνει όλα τα παραπάνω , ψυχή του νησιού και μέρος της αγάπης που νιώθει κάποιος επισκέπτης για αυτόν τον μονάκριβο τόπο, Χρήστος Βαλμάς λέγεται και κάθε χρόνο μεταξύ άλλων χαρίζει υπέροχα σλόγκαν που τα τυπώνουν οι ντόπιοι σε μπλουζάκια …φέτος είπε «δεν θα βγάλουμε» και το σλόγκαν ήταν αυτό και πάντα στη διάλεκτο «φετου δε βγαζουμ»!
Φυσικά δεν έλλειψε η Μακεδονία μου στα πρόσωπα της δυναμικής Κατερίνας και του Αποστόλη από την Καβάλα γνώρισα υπέροχους ανθρώπους, όπως και οι ευφυείς Μίλτος και Ράνια από Θεσσαλονίκη που περνάνε το μισό χρόνο στο νησί με την υπέροχη επιχείρηση το Γίδι, εμπνευσμένη από τα άπειρα κατσικάκια που κυριαρχούν στο Σάος, με μπλούζες και πλήθος αντικειμένων που έχουν ως σήμα the …goat.
Ευτυχώς στην επιστροφή έγινε σταθμός Αλεξανδρούπολη και συνάντηση με την λατρεμένη οικογένεια Σιμσίρη που πρωτοστάτησε στην ταινία του Τσικάρα Πέντε για το Ολοκαύτωμα Σαμοθράκης , στα χέρια μου ήρθε μια πανέμορφη εικόνα με τους 5 νεομάρτυρες της Σαμοθράκης(οι κάρες τους βρίσκονται στην Κοίμηση της Θεοτόκου στη Χώρα) έτσι η στεναχώρια μου που άφησα το νησί κάπως μετριάστηκε …
Εύχομαι με τη βοήθεια του Θεού να μπορώ να επιστρέφω κάθε χρόνο και χωρίς κινητό την επόμενη φορά, απλά ξυπόλητη στα σωθικά του «φεγγαριού»…
