Στον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν μπορείς να αρνηθείς την μεθοδικότητα.
Από το 2018-2019 άρχισε να εξουδετερώνει τα θεσμικά αντίβαρα στο (επερχόμενο τότε) αξίωμά του ως πρωθυπουργού.
Χάρη στην αφροσύνη του ΣΥΡΙΖΑ μετέτρεψε, με την συναίνεσή του ως αξιωματική αντιπολίτευση, τον πρόεδρο της δημοκρατίας σε πολιτικά ανύπαρκτο θεσμό.
Η εκλογή προέδρου χωρίς αναγκαία διακομματική συναίνεση (αφού δεν διαλύεται πλέον η Βουλή) έφερε είτε πολιτικά ανύπαρκτους προέδρους (Σακελλαροπούλου) είτε μονοκομματικούς (Τασούλας).
Αμέσως μετά ως πρωθυπουργός έφερε τούμπα ένα περίπου απαράβατο εθιμικό κανόνα της μεταπολίτευσης.
Ότι πρώτα εκλέγεσαι βουλευτής και μετά γίνεσαι υπουργός.
Συνολικά 8 εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί της πρώτης 4ετίας του (Πιερρακάκης, Παπαθανάσης, Χρυσοχοίδης, Θεοδωρικάκος, Μιχαηλίδου, Ζαχαράκη, Πέτσας, Τριαντόπουλος) εκλέχτηκαν (για πρώτη φορά, πλην Χρυσοχοίδη) βουλευτές το 2023.
Χάρη στα ρουσφέτια και στο δημόσιο χρήμα που ξόδεψαν ως υπουργοί ώστε να καταλάβουν την βουλευτική έδρα σε βάρος μη υπουργών συνυποψηφίων τους.
Άλλοι τρείς εξωκοινοβουλευτικοί υπουργοί της πρώτης 4ετίας που αρνήθηκαν την βουλευτική έδρα το 2023, (ώστε να αποκτήσουν έστω και οιονεί πολιτική αυτονομίο) ανταμείφτηκαν με μονιμότητα: Γεραπετρίτης- Σκέρτσος-Μενδώνη.
Ποια, όμως, είναι η επιτομή της μητσοτακικής αντίληψης για την βουλευτική έδρα;
Ο Παύλος Μαρινάκης!
Ο πλέον προβεβλημένος υπουργός δεν έχει ποτέ εκλεγεί.
Ούτε καν για γραμματέας της πολιτικής επιτροπής.
Βγήκε δια βοής απόντων των Καραμανλή-Σαμαρά.
Τώρα στην Β’ Αθηνών (βόρεια) με την οποία δεν έχει καμία σχέση του απονέμεται και η βουλευτική έδρα.
Χάρη στους τηλεοπτικούς μονολόγους (δεν βγαίνει ποτέ σε αντιπαράθεση με πολιτικό αντίπαλο), στον έλεγχο της ενημέρωσης και στην εύνοια του πρωθυπουργού.
Αλλά με την προτεινόμενη συνταγματική μεταρρύθμιση ο Κυριάκος Μητσοτάκης σπάει και τα τελευταία ταμπού.
Οι βουλευτές θα εκλέγονται από μια πανελλαδική λίστα για κάθε κόμμα (που για την Ν.Δ θα καταρτίζει ο ίδιος) σε συνδυασμό με μονοεδρικές περιφέρειες με ένα υποψήφιο από κάθε κόμμα που για την Ν.Δ θα ορίζει, επίσης, ο ίδιος.
Όμως οποιαδήποτε συνταγματική μεταρρύθμιση είναι φενάκη όταν οι υποψήφιοι βουλευτές ορίζονται χωρίς δημοκρατικές διαδικασίες.
Όταν, δηλαδή, δεν ψηφίζονται από την βάση του κόμματος όπως συμβαίνει για παράδειγμα στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Έτσι εκεί ο αρχηγός εξαρτάται από τους βουλευτές.
Εδώ συμβαίνει το αντίθετο.
Οι βουλευτές εξαρτώνται από το αρχηγό.
Προκειμένου να τους… βάλει στις λίστες.
Αυτό ισχύει για όλα τα κόμματα.
Στα μικρότερα, μάλιστα, τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα.
Ο Μητσοτάκης στο 16ο συνέδριο ζήτησε όχι «τρίτη συνεχόμενη νίκη» για την Ν.Δ. Αλλά «τρίτη συνεχόμενη τετραετία».
Ξέρει ότι τρείς συνεχόμενες νίκες έχει ήδη καταγάγει (προ-δικτατορικά) ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Το 1956, το 1958, το 1961.
Αλλά με συνολικά οκτώ χρόνια πρωθυπουργίας (1956-1963).
Τρείς συνεχόμενες τετραετίες δηλαδή12 συνεχόμενα χρόνια διακυβέρνησης δεν έχει πετύχει μέχρι τώρα κανένας πρωθυπουργός.
Από τον Χαρίλαο Τρικούπη έως τον Ελευθέριο Βενιζέλο.
Αν το πετύχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης δικαίως θα σκεφτεί ότι το πορτρέτο του πρέπει πλέον να αναρτηθεί στους τοίχους των υπηρεσιών του (έστω «στενού») δημόσιου τομέα.
