Γεωργία πολιτικά, κυρίως μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, αποκτά και αυτή, όπως και πολλά άλλα Κράτη έναν νέο προσανατολισμό, ιδιαίτερα ευρωπαϊκό, φυγόκεντρο και εξωστρεφή, διαφοροποιούμενος από τον μέχρι τότε κεντρομόλο και εσωστρεφή. Έτσι στη Χώρα αυτή ανοίγεται μία άλλη προοπτική και χαράσσεται μία νέα πορεία προς το μέλλον.
Αυτή η μετάβαση είχε ως συνέπεια μέσα στην ίδια τη Χώρα να δημιουργηθούν δύο κυρίως κοινωνικές τάσεις, των δυτικών-ευρωπαϊστών και των ανατολικών-μοσχοβιτών, με τις αντίστοιχες δυναμικές παρουσίες, οι οποίες δημιούργησαν αναταραχή στην ισορροπία της κοινωνικής συνοχής, με αποτέλεσμα πολλές φορές να κινδυνεύσει και η ενότητα του λαού.
Παράλληλα προς αυτές τις ιδεολογικές εξωστρεφείς ή εσωστρεφείς δυναμικές ή γεωπολιτικές αλλαγές, εξαιτίας των αποσχιστικών και αυτονομιστικών τάσεων στην Οσετία και στην Αμπχαζία, η ανησυχία οξύνθηκε και η πολιτική και κοινωνική αβεβαιότητα ενισχύθηκε.
Σ’ αυτό λοιπόν το ασταθές γεωπολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, ο ρόλος της Εκκλησίας προσδιοριζόταν αρκετά συνεκτικός και ενωτικός, παρά τα όποια εσωτερικά προβλήματα είχε, ως ένας ζωντανός οργανισμός, ο οποίος διαχειρίζεται και «τα του κόσμου πράγματα».
Η Εκκλησία, με εμμονή στην υπόδειξη ηθικών προτύπων και «καθαρότητας εθνικής ταυτότητας» υιοθέτησε, διατήρησε και ενίσχυσε την κοινωνική συνοχή και συγχρόνως κατάφερε να συσπειρώσει το λαό γύρω Της και να προβάλλει το πρόσωπο του Πατριάρχου, όχι μόνο ως του πνευματικού Πατέρα αλλά και ως του «Γενάρχου», ο οποίος ενσάρκωνε ταυτοτικά το Έθνος.
Η Εκκλησία συνείχε κοινωνικά και ένωνε πολιτιστικά αυτό το οποίο βίωνε διαχρονικά, λειτουργικά και κοινωνικά ως το περιεχόμενο της εν Χριστώ πίστης Της, στο παρόν και στο μέλλον της κοινωνίας των πολιτών της Γεωργίας.
Ο Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας ο Β΄ κατάφερε μ’ αυτή την ενσάρκωση να τον σέβονται όλοι, άρχοντες και αρχόμενοι, κλήρος και λαός, γι’ αυτό και δικαιολογείται άριστα η πάνδημη παρουσία του λαού στη λιτανευτική πορεία της σορού του στον ναό, με πρώτους τον Πρόεδρο της Γεωργίας και τον Πρωθυπουργό της Χώρας, και η προβολή της βιογραφίας και των δραστηριοτήτων του από όλα τα μέσα ενημέρωσης.
Ο Πατριάρχης Ηλίας ο Β΄ για 63 χρόνια, από τα οποία 50 ως Πατριάρχης, διηκόνησε τον λαό αυτό εμπνέοντας και μεταλαμπαδεύοντας του την αγάπη προς την Πατρίδα, το σεβασμό και την ευσέβεια προς την Εκκλησία και την αναγνώρισή Της ως Μητέρας του Γεωργιανού Έθνους.
Ο νέος Πατριάρχης λοιπόν θα αναλάβει μία βαρειά κληρονομία εκκλησιαστική, κοινωνική και πολιτική. Χρειάζεται να κερδίσει την εμπιστοσύνη του λαού και του ποιμνίου του, να επενδύσει σ’ αυτήν την έντονη θρησκευτικότητα και λαϊκή ευσέβεια, η οποία χαρακτηρίζεται ως παράδοση. Οι ίδιες όμως οι γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή του επιβάλλουν και έναν ακόμη εθνικό ρόλο δηλαδή τη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και ενότητας.
Για την Εκκλησία επιβάλλεται να αναδειχθεί και αυτός, ως πνευματικός ταγός του λαού του, συνεχιστής του έργου του Πατριάρχου Ηλία Β΄.
Να διαφυλάξει ουσιαστικά την Αυτοκεφαλία Της, την Αυτονομία Της και τα δίκαιά Της χωρίς αποπροσανατολιστικές βλέψεις και ισορροπίες μακράν ξένων επιρροών, με λόγο ξεκάθαρο και ρόλο αποφασιστικό, ο οποίος θα προσβλέπει στο δέον γενέθαι, και προς όφελος του Έθνους, της Εκκλησίας και του λαού της Γεωργίας.
Καλαμάτα, 20-3-2026
+ Ο Μεσσηνίας Χρυσόστομος