Άγρια Ζωή
Μια νέα επιστημονική μελέτη από την Αυστραλία έρχεται να αλλάξει όσα γνωρίζαμε για τον λύκο της Τασμανίας, τη γνωστή θυλακίνη και κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο κυνηγούσε.
Η έρευνα δείχνει ότι το εξαφανισμένο μαρσιποφόρο δεν διέθετε τα χαρακτηριστικά ενός μεγάλου θηρευτή, όπως οι λύκοι με τους οποίους συχνά συγκρινόταν.
Η ανάλυση ιστορικών κρανίων αποκάλυψε ότι τα σαγόνια της θυλακίνης δεν ήταν κατάλληλα για να επιτίθεται σε μεγάλα ζώα, όπως τα πρόβατα.
Half a wolf’s weight but a wolf-sized skull, the thylacine appears built for fast, high-impact bites on small prey—not for holding down sheep. @flinders @NatureComms https://t.co/L4lhmhQAxn
— Phys.org (@physorg_com) August 31, 2026
Αντίθετα, η μακριά και βαθιά κάτω γνάθος της επέτρεπε γρήγορα και ισχυρά δαγκώματα, ιδανικά για την σύλληψη μικρών και μεσαίων θηραμάτων.
Παρά το γεγονός ότι το κρανίο της ήταν ιδιαίτερα μεγάλο, το ρύγχος της θύμιζε περισσότερο αλεπού ή τσακάλι παρά έναν γκρίζο λύκο.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι μπορούσε να κυνηγά ζώα όπως το μπαντικούτ, ένα μικρό μαρσιποφόρο περίπου στο μέγεθος κουνελιού.
Η μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Nature Communications, αναδεικνύει και μια ιστορική αντίφαση.
Η θυλακίνη κυνηγήθηκε μέχρι εξαφάνισης, μεταξύ άλλων επειδή θεωρήθηκε επικίνδυνος θηρευτής παραγωγικών ζώων, χωρίς να υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να στηρίζουν αυτή την εικόνα.
Το τελευταίο γνωστό άτομο πέθανε σε ζωολογικό κήπο του Χόμπαρτ το 1936.
Οι επιστήμονες υποστηρίζουν πλέον ότι η ιστορία της εξαφάνισής της συνδέεται σε σημαντικό βαθμό με παρανοήσεις για τη συμπεριφορά και τις πραγματικές δυνατότητές της.
