Ένα μικροσκοπικό σκουλήκι που παρέμενε παγωμένο στο υπέδαφος της Σιβηρίας εδώ και 46.000 χρόνια —από την εποχή που τα μαμούθ και τα λιοντάρια των σπηλαίων κυριαρχούσαν στον πλανήτη— επανήλθε πλήρως στη ζωή, τράφηκε και αναπαράχθηκε όταν μεταφέρθηκε σε εργαστήριο, ανοίγοντας νέους δρόμους στην κατανόηση της βιολογικής επιβίωσης.

Επιστήμονες ανέσυραν απολιθωμένη φωλιά αρχαίου σκίουρου από βάθος 40 μέτρων στον μόνιμο παγετό (permafrost) της Σιβηρίας. Η ραδιοχρονολόγηση άνθρακα στα φυτικά υπολείμματα έδειξε ότι το δείγμα ήταν σφραγισμένο στον πάγο για 46.000 χρόνια.

Μόλις το χώμα τοποθετήθηκε σε θρεπτικό διάλυμα με νερό και ήπια θερμοκρασία, τα μικροσκοπικά σκουλήκια (νηματώδεις σκώληκες μήκους ενός χιλιοστού) άρχισαν να κινούνται, να τρέφονται με βακτήρια και να γεννούν αυγά μέσα σε λίγες ημέρες.

Η ανάλυση του γονιδιώματος (δημοσιευμένη στο PLOS Genetics) αποκάλυψε ένα άγνωστο μέχρι σήμερα είδος, το οποίο ονομάστηκε Panagrolaimus kolymaensis. Το είδος αυτό είναι αποκλειστικά θηλυκό και αναπαράγεται μέσω παρθενογένεσης (κλωνοποίηση), έχοντας ήδη δημιουργήσει πάνω από 100 γενιές απογόνων στο εργαστήριο.

Η επιβίωση οφείλεται στην κατάσταση κρυπτοβίωσης (cryptobiosis), όπου ο μεταβολισμός και η κατανάλωση οξυγόνου μηδενίζονται πλήρως. Τα κύτταρα πλημμυρίζουν με ένα σάκχαρο (τρεαλόζη), το οποίο «υαλοποιεί» το εσωτερικό τους και προστατεύει τις μεμβράνες και τις πρωτεΐνες από καταστροφή κατά το πάγωμα.

Η κατανόηση αυτού του γενετικού μηχανισμού μπορεί να φέρει επανάσταση στη μακροχρόνια συντήρηση μοσχευμάτων, ανθρώπινων οργάνων, αίματος και εμβολίων.