Το 1931, η οικονομική κατάρρευση που προκάλεσε η Μεγάλη Ύφεση οδήγησε τους κατοίκους της νήσου Κάμπελ, περίπου 600 χιλιόμετρα νότια της Νέας Ζηλανδίας, να εγκαταλείψουν το νησί μαζί με τα κοπάδια τους.

Πίσω τους έμειναν περίπου 4.000 πρόβατα και δεκάδες αγελάδες, τα οποία βρέθηκαν αντιμέτωπα με ένα ιδιαίτερα σκληρό περιβάλλον, χωρίς ανθρώπινη φροντίδα.

Η εντυπωσιακή προσαρμογή

Παρά τις αρχικές απώλειες, τα πρόβατα κατάφεραν σταδιακά να προσαρμοστούν. Το 1961 είχαν απομείνει περίπου 1.000, όμως στη συνέχεια ο πληθυσμός άρχισε να ανακάμπτει.

Μέχρι τη δεκαετία του 1970, τα ζώα είχαν αποκτήσει χαρακτηριστικά που τους επέτρεπαν να επιβιώνουν αυτόνομα. Αναπαράγονταν σε μικρότερη ηλικία και μπορούσαν να αποβάλλουν φυσικά το μαλλί τους, χωρίς να χρειάζονται κούρεμα.

Η απουσία ανθρώπινης παρέμβασης δημιούργησε μια σπάνια περίπτωση φυσικής επιλογής, που προσέλκυσε το ενδιαφέρον των επιστημόνων.

Ωστόσο, η επιτυχία των ζώων άρχισε να απειλεί το ίδιο το οικοσύστημα του νησιού. Οι αρχές προχώρησαν σε μέτρα περιορισμού και αποφάσισαν τη θανάτωση του μεγαλύτερου μέρους του κοπαδιού.

Το 1975, ερευνητές διέσωσαν δέκα πρόβατα και τα μετέφεραν στη Νέα Ζηλανδία για ελεγχόμενη αναπαραγωγή, διατηρώντας χαρακτηριστικά όπως η ανθεκτικότητα στις λοιμώξεις και η φυσική αποβολή του μαλλιού.