Πολιτισμός
Μια νέα επιστημονική μελέτη ανατρέπει τις μέχρι σήμερα θεωρίες για την κατασκευή της Μεγάλη Πυραμίδα του Χέοπα, προτείνοντας ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποίησαν εσωτερικά συστήματα αντίβαρων και μηχανισμούς τύπου τροχαλίας, κρυμμένους μέσα στο ίδιο το μνημείο.
Σύμφωνα με την έρευνα, η πυραμίδα δεν χτίστηκε αποκλειστικά με εξωτερικές ράμπες, αλλά «από μέσα προς τα έξω», με πρωτοφανή για την εποχή μηχανική ακρίβεια.
Οι παραδοσιακές θεωρίες βασίζονται στη χρήση ραμπών και σε μια αργή, στρώση-στρώση κατασκευή, ωστόσο δυσκολεύονται να εξηγήσουν πώς λίθοι βάρους έως και 60 τόνων ανυψώθηκαν σε ύψος εκατοντάδων ποδιών μέσα σε μόλις δύο δεκαετίες.
Πλέον, μια νέα μελέτη προτείνει ότι η πυραμίδα κατασκευάστηκε με τη χρήση ενός εσωτερικού συστήματος αντίβαρων και μηχανισμών τύπου τροχαλίας, κρυμμένων στο εσωτερικό της δομής.
Σε έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Nature, ο δρ Σάιμον Αντρέας Σιούρινγκ του Weill Cornell Medicine στη Νέα Υόρκη υπολόγισε ότι οι κατασκευαστές θα μπορούσαν να ανυψώνουν και να τοποθετούν τεράστιους λίθους με εντυπωσιακή ταχύτητα, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και έναν λίθο ανά λεπτό.
Υποστήριξε ότι αυτό θα ήταν εφικτό μόνο με τη χρήση κινούμενων αντίβαρων και όχι με ωμή δύναμη έλξης, καθώς έτσι παραγόταν η απαραίτητη ενέργεια για την ανύψωση των λίθων στα ανώτερα επίπεδα της Πυραμίδας του Χέοπα.
Η μελέτη εντοπίζει επίσης αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά στο εσωτερικό της πυραμίδας που στηρίζουν αυτό το μοντέλο, αναγνωρίζοντας τη Μεγάλη Στοά και το Διάδρομο ως κεκλιμένες ράμπες, όπου τα αντίβαρα ενδεχομένως αφήνονταν να πέσουν, δημιουργώντας ανυψωτική δύναμη.
Ο Προθάλαμος, που για χρόνια θεωρούνταν μηχανισμός ασφαλείας, επανερμηνεύεται ως ένας μηχανισμός τύπου τροχαλίας, ικανός να συμβάλει στην ανύψωση ακόμη και των βαρύτερων λίθων.
Αν η θεωρία επιβεβαιωθεί, η μελέτη υποστηρίζει ότι η Μεγάλη Πυραμίδα κατασκευάστηκε «από μέσα προς τα έξω», ξεκινώντας από έναν εσωτερικό πυρήνα και αξιοποιώντας κρυφά συστήματα τροχαλιών για την ανύψωση των λίθων όσο η κατασκευή μεγάλωνε.
Η Μεγάλη Πυραμίδα του Χέοπα, η αρχαιότερη και μεγαλύτερη από τις πυραμίδες της Γκίζας, χτίστηκε ως τάφος του φαραώ Χέοπα γύρω στο 2560 π.Χ., πριν από περίπου 4.585 χρόνια.
Η μούμια του φαραώ και οι θησαυροί του δεν έχουν βρεθεί ποτέ, ενώ η πυραμίδα παρέμεινε για χιλιετίες το ψηλότερο οικοδόμημα στον κόσμο και είναι το μοναδικό από τα Επτά Θαύματα της Αρχαιότητας που διατηρείται σε μεγάλο βαθμό ακέραιο.
Είναι διάσημη για την ακριβέστατη κατασκευή της από εκατομμύρια λίθινους όγκους, καθώς και για τα πολύπλοκα εσωτερικά της περάσματα που οδηγούν στον Θάλαμο του Βασιλιά.
Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, βαριά αντίβαρα γλιστρούσαν προς τα κάτω κατά μήκος κεκλιμένων εσωτερικών διαδρόμων, δημιουργώντας μια δύναμη που ανύψωνε λίθους σε άλλα σημεία του πυρήνα.
Ο Σιούρινγκ επανερμήνευσε τον Ανιόν Διάδρομο και τη Μεγάλη Στοά ως εσωτερικές ράμπες κατασκευής και όχι ως τελετουργικούς διαδρόμους.
Επισήμανε χαρακιές, ίχνη φθοράς και γυαλισμένες επιφάνειες στους τοίχους της Μεγάλης Στοάς ως ενδείξεις ότι μεγάλα έλκηθρα κινούνταν επανειλημμένα σε όλο το μήκος της, υποδηλώνοντας μηχανική καταπόνηση συμβατή με ολισθαίνοντα φορτία και όχι με απλή διέλευση ανθρώπων ή τελετουργική χρήση.
Η μελέτη προσφέρει επίσης μια νέα ερμηνεία για τον Προθάλαμο, ένα μικρό δωμάτιο από γρανίτη λίγο πριν από τον Θάλαμο του Βασιλιά.
Παραδοσιακά θεωρούνταν μηχανισμός ασφαλείας για την αποτροπή τυμβωρύχων, ωστόσο πλέον παρουσιάζεται ως ένας σταθμός ανύψωσης τύπου τροχαλίας.
Οι αυλακώσεις στους γρανιτένιους τοίχους, τα λίθινα στηρίγματα που ενδέχεται να συγκρατούσαν ξύλινες δοκούς και η ασυνήθιστα πρόχειρη κατασκευή υποδηλώνουν τη λειτουργία ενός μηχανισμού και όχι ενός ολοκληρωμένου τελετουργικού χώρου.
Στην ανακατασκευή του Σιούρινγκ, σχοινιά περνούσαν πάνω από ξύλινους κορμούς τοποθετημένους στον Προθάλαμο, επιτρέποντας στους εργάτες να ανυψώνουν λίθους βάρους έως και 60 τόνων.
Το σύστημα μπορούσε να ρυθμιστεί ώστε να αυξάνεται η ανυψωτική ισχύς όταν χρειαζόταν, παρόμοια με την αλλαγή ταχυτήτων.
Οι υπερμεγέθεις αυλακώσεις για τα σχοινιά και το ανώμαλο, ένθετο δάπεδο υποδηλώνουν ότι ο χώρος συνδεόταν κάποτε με έναν κατακόρυφο άξονα, ο οποίος σφραγίστηκε μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής.
