Κινηματογράφος
Σκληρή κριτική στην κινηματογραφική μεταφορά της «Οδύσσειας» από τον Κρίστοφερ Νόλαν άσκησε η γνωστή κλασική φιλόλογος και μεταφράστρια του ομηρικού έπους, Έμιλι Γουίλσον.
Σε άρθρο της στο London Review of Books, η Γουίλσον υποστηρίζει ότι η ταινία δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο εντυπωσιακό θέαμα παρά στη βαθύτερη φιλοσοφία και τα ανθρώπινα ζητήματα που βρίσκονται στον πυρήνα του έργου του Ομήρου.
Η ίδια αναφέρει ότι περίμενε πως η προσέγγιση του Νόλαν σε θέματα όπως η μνήμη, ο χρόνος, η ταυτότητα και η επιστροφή θα οδηγούσε σε μια πιο ουσιαστική κινηματογραφική απόδοση. Ωστόσο, όπως σημειώνει, το αποτέλεσμα χαρακτηρίζεται από μεγαλοπρέπεια στην εικόνα αλλά έλλειψη συναισθηματικού και δραματικού βάθους.
Η καθηγήτρια Κλασικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνιας ασκεί κριτική στη σεναριακή ανάπτυξη και στους χαρακτήρες, υποστηρίζοντας ότι η ταινία δεν καταφέρνει να αναδείξει τις σύνθετες σχέσεις του Οδυσσέα με την οικογένειά του, τους συντρόφους του και τους αντιπάλους του.
Όπως αναφέρει, απουσιάζουν σημαντικές διαστάσεις του ομηρικού έργου, όπως η ηθική, η πολιτική και η ψυχολογική πλευρά των ηρώων, ενώ χαρακτηρίζει τη δραματουργική δομή και το σενάριο ιδιαίτερα αδύναμα.
Η Γουίλσον σχολίασε επίσης το γεγονός ότι ο Νόλαν είχε επαινέσει δημόσια τη μετάφρασή της, ειδικά την εναρκτήρια φράση της «Οδύσσειας» της: «Πες μου για έναν πολύπλοκο άνδρα». Παρ’ όλα αυτά, δήλωσε πως δεν θα ήθελε να έχει συνδεθεί συγγραφικά με το συγκεκριμένο σενάριο.
Σε συνέντευξή της στους Sunday Times υποστήριξε ότι η ταινία δεν κατάφερε να την αγγίξει συναισθηματικά, σημειώνοντας ότι οι χαρακτήρες δεν έχουν το βάθος που διαθέτουν οι ήρωες του Ομήρου.
Παρά την αρνητική της άποψη για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, η Γουίλσον αναγνωρίζει τη σημασία της ταινίας ως πολιτιστικού γεγονότος. Όπως επισημαίνει, η νέα κινηματογραφική εκδοχή έχει ανανεώσει το ενδιαφέρον του κοινού για την «Οδύσσεια» και την αρχαία ελληνική γραμματεία, οδηγώντας ακόμη περισσότερους ανθρώπους στην αναζήτηση μεταφράσεων και μελετών του έργου.
