Πρόσωπα
Είναι μία από εκείνες τις σκηνές του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που έχουν προβληθεί αμέτρητες φορές. Η Ζωή Λάσκαρη εμφανίζεται στις «Θαλασσιές οι χάντρες» ως η εντυπωσιακή Μαίρη, τραγουδά το «Crazy Girl» με το συγκρότημά της και ο Φαίδων Γεωργίτσης την κοιτάζει πριν η ιστορία οδηγηθεί στην περίφημη μεταμόρφωσή του.
Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια που για πολλά χρόνια οι περισσότεροι θεατές αγνοούσαν.
Η φωνή που ακούγεται στο τραγούδι δεν είναι της Ζωής Λάσκαρη. Είναι της Αλέκας Κανελλίδου.
Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι αυτό δεν αποτελούσε κάποιο ιδιαίτερο μυστικό μέσα στον κινηματογραφικό χώρο. Ήταν μια πρακτική που χρησιμοποιούνταν εκείνη την εποχή ώστε ο ηθοποιός να παρουσιάζεται στην οθόνη ως ολοκληρωμένος σταρ, ακόμη κι όταν τη φωνητική ερμηνεία αναλάμβανε επαγγελματίας τραγουδιστής.
Η Λάσκαρη τραγουδούσε στην εικόνα, η Κανελλίδου στη μουσική
Οι «Θαλασσιές οι χάντρες» κυκλοφόρησαν το 1967 σε σκηνοθεσία Γιάννη Δαλιανίδη και αποτέλεσαν ένα από τα χαρακτηριστικότερα μιούζικαλ της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου. Δίπλα στη Λάσκαρη εμφανίζονταν, μεταξύ άλλων, ο Κώστας Βουτσάς, ο Φαίδων Γεωργίτσης, η Μάρθα Καραγιάννη και η Μαίρη Χρονοπούλου.
Ανάμεσα στις μουσικές στιγμές της ταινίας ξεχωρίζει το «Crazy Girl», σε μουσική του Μίμη Πλέσσα. Η εικόνα δεν αφήνει περιθώριο αμφιβολίας στον ανυποψίαστο θεατή: η Λάσκαρη βρίσκεται μπροστά στο μικρόφωνο και όλα είναι στημένα ώστε να πιστεύεις ότι ακούς τη δική της φωνή.
Στην πραγματικότητα, την πρώτη φωνή είχε η Αλέκα Κανελλίδου. Η ίδια αποκάλυψε πολλά χρόνια αργότερα ότι στο τραγούδι συμμετείχε ως δεύτερη φωνή και η κόρη της τραγουδίστριας Δανάης.
Για χρόνια ελάχιστοι γνώριζαν ποια ακουγόταν
Η ίδια η Κανελλίδου έχει εξηγήσει ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα το κοινό δεν γνώριζε πως ήταν εκείνη πίσω από το «Crazy Girl».
Όπως θυμόταν, στα μέσα της δεκαετίας του ’60 η Λάσκαρη ήταν ήδη ένα από τα μεγαλύτερα γυναικεία είδωλα του ελληνικού σινεμά. Η κινηματογραφική βιομηχανία έχτιζε γύρω από τους πρωταγωνιστές της μια ολοκληρωμένη εικόνα: έπαιζαν, χόρευαν, ερωτεύονταν και, τουλάχιστον στα μάτια του θεατή, τραγουδούσαν.
Η αποκάλυψη ότι κάποιος άλλος δάνειζε τη φωνή του μπορούσε να χαλάσει αυτή την ψευδαίσθηση. Γι’ αυτό και η Κανελλίδου ανέφερε πως το όνομά της δεν εμφανιζόταν στους τίτλους της ταινίας για τη συγκεκριμένη ερμηνεία.
Δεν ήταν μάλιστα η μοναδική περίπτωση. Η τραγουδίστρια είχε αναφέρει ότι είχε δανείσει τη φωνή της και στην Έλενα Ναθαναήλ στην «Επιχείρηση Απόλλων», παρουσιάζοντας το playback ως μια πρακτική που δεν ήταν ασυνήθιστη για τις παραγωγές εκείνης της περιόδου.
Το «Crazy Girl» είχε και συνέχεια
Υπάρχει ακόμη μία ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια στην ιστορία. Η κινηματογραφική εκτέλεση που συνδέθηκε με τη Ζωή Λάσκαρη είχε τη φωνή της Αλέκας Κανελλίδου, όμως αργότερα το τραγούδι πέρασε στη δισκογραφία με άλλη ερμηνεύτρια, τη Νέλλη Μάνου.
Έτσι δημιουργήθηκε μια παράξενη μουσική διαδρομή: άλλη γυναίκα έβλεπαν οι θεατές να τραγουδά, άλλη άκουγαν στην κινηματογραφική εκτέλεση και άλλη το ηχογράφησε στη συνέχεια για τη δισκογραφία.
Για το κοινό, πάντως, η εικόνα είχε ήδη ταυτιστεί με τη Λάσκαρη.
Και ο Γεωργίτσης είχε το δικό του «μυστικό»
Το ενδιαφέρον είναι ότι στη συγκεκριμένη ταινία δεν ήταν μόνο η Λάσκαρη που παρουσίαζε στην οθόνη κάτι διαφορετικό από την πραγματικότητα.
Ο Φαίδων Γεωργίτσης αποκάλυψε αργότερα ότι το περίφημο μουστάκι του στην ταινία ήταν ψεύτικο. Όπως είχε πει, δεν είχε αφήσει ποτέ πραγματικό μουστάκι και εκείνο που βλέπουμε στις «Θαλασσιές οι χάντρες» είχε τοποθετηθεί για τις ανάγκες του ρόλου.
Κάπως έτσι αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον μία από τις διασημότερες κινηματογραφικές μεταμορφώσεις του: ο ήρωας ξυρίζει ένα μουστάκι που στην πραγματικότητα… δεν είχε ποτέ, για να κερδίσει μια γυναίκα που στην ταινία τραγουδούσε με μια φωνή που επίσης δεν ήταν δική της.
Αυτή ήταν άλλωστε η μαγεία των μεγάλων ελληνικών μιούζικαλ. Δεν προσπαθούσαν να καταγράψουν την πραγματικότητα. Έφτιαχναν έναν λαμπερό κινηματογραφικό κόσμο στον οποίο όλα έπρεπε να λειτουργούν τέλεια μέσα στην οθόνη.
Το μυστικό δεν άλλαξε ποτέ τη σκηνή
Η αποκάλυψη της Κανελλίδου δεν αφαιρεί τίποτα από την παρουσία της Λάσκαρη. Αντίθετα, δείχνει πόσοι διαφορετικοί άνθρωποι βρίσκονταν πίσω από μια σκηνή που το κοινό θεωρούσε αυτονόητη.
Η Λάσκαρη έδωσε την εικόνα και την κινηματογραφική προσωπικότητα. Η Κανελλίδου έδωσε τη φωνή. Ο Μίμης Πλέσσας τη μουσική. Και ο Δαλιανίδης ένωσε όλα τα κομμάτια έτσι ώστε ο θεατής να μην αναρωτηθεί ποτέ ποιος πραγματικά βρισκόταν πίσω από το μικρόφωνο.
Γι’ αυτό και τόσες δεκαετίες αργότερα, όταν παίζει το «Crazy Girl», πολλοί εξακολουθούν αυθόρμητα να σκέφτονται τη Ζωή Λάσκαρη.
Μόνο που η φωνή που ακούν ανήκει σε μια άλλη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού.
Tags:
