Πρόσωπα
Δεν μπόρεσε να κρύψει τη συγκίνησή του ο ηθοποιός Τάσος Ιορδανίδης για τον θάνατο του Στέφανου Ληναίου, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 98 ετών την Τετάρτη 22 Απριλίου.
Σε τηλεοπτική εκπομπή (25/4/2026) προβλήθηκε αφιέρωμα στη ζωή και την πορεία του Στέφανου Ληναίου και αμέσως μετά πήρε τον λόγο ο Τάσος Ιορδανίδης, λέγοντας:
«Δεν θέλω να επαναλάβω όσα έγραψα στα social media. Όσοι γνωρίζουν, ξέρουν τι έχουν προσφέρει ο Στέφανος Ληναίος και η Έλλη Φωτίου σε εμένα και την οικογένειά μου. Εκείνο που θέλω να κρατήσω είναι μια συμβουλή που έδινε πάντα –και την εφάρμοσε σε όλη του τη ζωή– ότι ο άνθρωπος έχει έναν σκοπό: είτε μέσα από την τέχνη είτε μέσα από το επάγγελμά του, να είναι χρήσιμος. Και ήταν μέχρι το τέλος».
Όπως είπε: «Θα ήθελα να επισημάνω και κάτι ακόμη: το Θέατρο Άλφα, όσο λειτουργούσε υπό τη διεύθυνση του Στέφανου Ληναίου και της κυρίας Έλλης Φωτίου –και αυτό ήταν συνειδητή τους επιλογή– δεν επιχορηγήθηκε ποτέ. Όλες οι δραστηριότητες γίνονταν αποκλειστικά με δικά τους μέσα, στηριγμένες στα έσοδα και τα έξοδά τους.
Με έναν ξεχωριστό τρόπο και με επιλογές ρεπερτορίου που άξιζαν θαυμασμό. Νομίζω πως από το Θέατρο Άλφα έχει περάσει σχεδόν όλη η Αθήνα, αν όχι όλοι. Και έχει γνωρίσει το έργο που υπηρέτησε αυτό το ζευγάρι, πάντα με επίκεντρο τον ανθρωπισμό».
«Δεν είμαι εγώ αυτός που μπορεί να απονείμει τιμές, αλλά το λέω για να καταλάβετε», ανέφερε, πριν συνεχίσει:
«Πρόσφατα, όταν βρεθήκαμε για να τον αποχαιρετήσουμε, υπήρξαν δύο στιγμές που με σημάδεψαν. Η μία είχε να κάνει με τον εγγονό του, τον Στεφανάκο, ένα παιδί που ξεχωρίζει. Και δεν μιλούσε απλώς συναισθηματικά λέγοντας “θα μου λείψει ο παππούς μου”. Σκεφτείτε πόσο σημαντικός ήταν ένας άνθρωπος που έφυγε στα 98 για ένα νέο παιδί, όχι μόνο ως παρουσία, αλλά και σε επίπεδο σκέψης, συζήτησης και ανταλλαγής ιδεών και συναισθημάτων».
Ολοκληρώνοντας, ο Τάσος Ιορδανίδης μοιράστηκε με έντονη συναισθηματική φόρτιση μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές που έζησε με τον Στέφανο Ληναίο.
«Το πιο δυνατό από όσα έχω βιώσει», είπε, «ήταν πέρα από τις επισκέψεις του στο θέατρο, όταν ερχόταν απλώς για έναν καφέ. Υπάρχουν κάμερες στον χώρο και μια μέρα, ενώ βρισκόμουν σε γύρισμα, έτυχε να κοιτάξω τις οθόνες και τον είδα να μπαίνει μόνος στην αίθουσα και να λέει “δώσε μου λίγο ακόμα… δώσε μου λίγο ακόμα”. Ήταν σαν να αντλούσε δύναμη από τον ίδιο τον χώρο».
Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Κάποια στιγμή πήρε την απόφαση να αποσυρθεί από τη σκηνή. Από τότε πολλοί του ζητούσαν να εμφανιστεί ξανά, να μιλήσει, να τοποθετηθεί, όχι απαραίτητα για να παίξει. Εκείνος όμως δεν το έκανε ποτέ. Έλεγε “θέλω να με θυμούνται όπως ήμουν, στην καλύτερή μου στιγμή”. Και πραγματικά, το μυαλό του παρέμεινε κοφτερό μέχρι το τέλος».
