Πρόσωπα
Πλήθος κόσμου βρέθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών, σήμερα (31/3/2026) για να αποχαιρετήσει τη Μαρινέλλα, ενώ συγκινημένοι, η Χαρούλα Αλεξίου και ο Γιώργος Νταλάρας, εκφώνησαν ο καθένας από έναν επικήδειο λόγο, προς τιμή της μεγάλης «κυρίας» του ελληνικού τραγουδιού.
Η Χ.Αλεξίου την αποκάλεσε «αρχόντισσα» και «καπετάνισσα», τονίζοντας πως προσέφερε μέχρι και την τελευταία στιγμή τη φωνή της, «θυσιάζοντάς» την στη σκηνή του Ηρωδείου.
Με εμφανή συγκίνηση, ανέφερε πως η Μαρινέλλα επέλεξε να πει το δικό της μεγάλο αντίο στην πιο εμβληματική σκηνή της χώρας, εκεί όπου κάθε καλλιτέχνης ονειρεύεται να εμφανιστεί, τραγουδώντας χωρίς μουσική συνοδεία.
Όπως είπε, η φωνή της σίγησε εκείνη τη στιγμή, παρά το γεγονός ότι η καρδιά της συνέχιζε να χτυπά, ενώ το κοινό που τη λάτρεψε δεν ήταν έτοιμο να την αποχωριστεί. Τόνισε επίσης πως ολόκληρος ο ελληνισμός μιλά για εκείνη και πως σύσσωμος ο καλλιτεχνικός κόσμος βρέθηκε για να την τιμήσει.
Κλείνοντας, βαθιά συγκινημένη, αναρωτήθηκε από πού πήγαζε αυτή η μοναδική φωνή, αποχαιρετώντας τη Μαρινέλλα ως μια σπουδαία «καπετάνισσα» της μουσικής.
Με ιδιαίτερη συγκίνηση και λόγια καρδιάς, ο Γιώργος Νταλάρας αποχαιρέτησε τη Μαρινέλλα, την οποία χαρακτήρισε «μάνα» του.
Ο γνωστός ερμηνευτής στάθηκε τόσο στο καλλιτεχνικό της μέγεθος όσο και στην προσωπική στήριξη που του προσέφερε στα πρώτα του βήματα, βοηθώντας τον να σταθεί και να εξελιχθεί.
Όπως ανέφερε, δεν είχε ανάγκη από πολλά λόγια, αφού το έργο και η πορεία της μιλούν από μόνα τους, επισημαίνοντας πως η ζωή της ήταν γεμάτη προκλήσεις, τις οποίες ξεπέρασε, ανοίγοντας δρόμους και δημιουργώντας πρότυπα για τις επόμενες γενιές.
Θυμήθηκε ακόμη τον θαυμασμό που εξέφραζε για τις μεγάλες φωνές που προηγήθηκαν, αλλά και το μοναδικό της χάρισμα να κάνει ακόμη και τις δεύτερες φωνές να ξεχωρίζουν. Όπως είπε, όταν τη ρώτησε πώς καταφέρνει να ρισκάρει τόσο, εκείνη του απαντούσε πως όλα πηγάζουν από την ανάγκη.
Με έντονη συναισθηματική φόρτιση, σημείωσε πως για εκείνον δεν «έφυγε» τώρα, αλλά ουσιαστικά «πέταξε» πάνω από το Ηρώδειο τον περασμένο Σεπτέμβριο, παρομοιάζοντάς την με την Εκάβη, όπως την είχε αποκαλέσει ο Μίνως Βολανάκης, ενώ επανέλαβε πως υπήρξε για εκείνον σαν μητέρα.
Απευθυνόμενος στην οικογένειά της, κάλεσε την κόρη και τα εγγόνια της να αισθάνονται περήφανοι, όπως και εκείνη ήταν για εκείνους.
Κλείνοντας, με δάκρυα στα μάτια, της ευχήθηκε καλό ταξίδι, όπου κι αν βρίσκεται.
