
Δεν είναι τυχαία η επιλογή του χρώματος στα άμφια που φορούν οι ιερείς.
Οι διαφορετικές αποχρώσεις συνδέονται με το περιεχόμενο της κάθε γιορτής ή εκκλησιαστικής περιόδου και λειτουργούν ως ένας συμβολικός τρόπος έκφρασης του νοήματος της λατρείας.
Το λευκό συνδέεται με την αγνότητα, το θεϊκό φως και την Ανάσταση. Χρησιμοποιείται σε μεγάλες εορτές, όπως το Πάσχα, τα Χριστούγεννα και τα Θεοφάνεια, αλλά και σε ορισμένες μυστηριακές τελετές, όπως οι γάμοι και οι βαπτίσεις.
Το κόκκινο παραπέμπει στο αίμα των μαρτύρων, τη θυσία και τη φλογερή αγάπη του Θεού. Απαντάται μεταξύ άλλων σε εορτές αγίων μαρτύρων, στη Μεγάλη Πέμπτη και στην Πεντηκοστή.
Το χρυσό ή κίτρινο συμβολίζει τη βασιλική δόξα του Χριστού και το άκτιστο φως. Είναι ιδιαίτερα συνηθισμένο στις Κυριακές, στις μεγάλες δεσποτικές εορτές, καθώς και σε μνήμες προφητών και αποστόλων.
Το πράσινο συνδέεται με την ελπίδα, την ανανέωση και τη ζωή. Χρησιμοποιείται σε ορισμένες ημέρες που είναι αφιερωμένες σε οσίους και ασκητές ή σε περιόδους χωρίς κάποια μεγάλη δεσποτική εορτή.
Αντίθετα, το μαύρο και οι σκούρες πορφυρές ή βιολετί αποχρώσεις παραπέμπουν στο πένθος, τη μετάνοια και την πνευματική συντριβή. Κυριαρχούν κυρίως σε πένθιμες ακολουθίες και κατά τις καθημερινές ημέρες της Μεγάλης Σαρακοστής.
Έτσι, μέσα από τα χρώματα των αμφίων, η εκκλησιαστική παράδοση αποδίδει διαφορετικό συμβολικό χαρακτήρα στις ημέρες του εορτολογίου, συνδέοντας την εικόνα της λατρείας με το πνευματικό περιεχόμενο κάθε περιόδου.