Travel
ν υπάρχει ένα αεροδρόμιο που δύσκολα μοιάζει με τα υπόλοιπα, αυτό βρίσκεται στη Σιγκαπούρη. Το Jewel Changi Airport δεν είναι απλώς ένας χώρος όπου οι επιβάτες περιμένουν την πτήση τους, αλλά ένα τεράστιο συγκρότημα που συνδυάζει αεροδρόμιο, εμπορικά καταστήματα, εστιατόρια και ένα εντυπωσιακό εσωτερικό τοπίο.
Στο κέντρο του δεσπόζει ο Rain Vortex, ένας από τους μεγαλύτερους εσωτερικούς καταρράκτες στον κόσμο.
Ένας καταρράκτης μέσα σε γυάλινο κτίριο
Ο Rain Vortex βρίσκεται κάτω από μια τεράστια γυάλινη οροφή και το νερό πέφτει από ύψος περίπου 40 μέτρων.
Το θέαμα είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, καθώς ο καταρράκτης βρίσκεται ανάμεσα σε εκατοντάδες φυτά και δέντρα, δημιουργώντας την αίσθηση ότι ο επισκέπτης βρίσκεται σε έναν τροπικό κήπο και όχι σε ένα αεροδρόμιο.
Το νερό συλλέγεται και επαναχρησιμοποιείται, ενώ ολόκληρος ο σχεδιασμός έχει δημιουργηθεί ώστε ο καταρράκτης να αποτελεί το κεντρικό σημείο του συγκροτήματος.
Δεν χρειάζεται να πάρεις αεροπλάνο για να τον δεις
Ένα από τα ενδιαφέροντα στοιχεία του Jewel Changi είναι ότι δεν αποτελεί αποκλειστικά χώρο για επιβάτες.
Το συγκρότημα είναι προσβάσιμο και σε επισκέπτες που δεν έχουν πτήση. Έτσι, κάποιος μπορεί να επισκεφθεί τον χώρο μόνο και μόνο για να δει τον καταρράκτη, να περπατήσει στους κήπους ή να επισκεφθεί τα καταστήματα και τα εστιατόρια.
Αυτό έχει μετατρέψει το Jewel σε ξεχωριστό αξιοθέατο της Σιγκαπούρης.
Το αεροδρόμιο έγινε αξιοθέατο
Ο σχεδιασμός του Jewel βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στη σύνδεση της αρχιτεκτονικής με τη φύση.
Γύρω από τον καταρράκτη βρίσκεται ένας τεράστιος εσωτερικός κήπος, ενώ οι επισκέπτες μπορούν να κινηθούν σε διαφορετικά επίπεδα και να παρακολουθήσουν το νερό από πολλές διαφορετικές γωνίες.
Το βράδυ, ο χώρος αποκτά ακόμη πιο εντυπωσιακή εικόνα, καθώς ο καταρράκτης φωτίζεται και πραγματοποιούνται ειδικές οπτικοακουστικές παρουσιάσεις.
Ένα διαφορετικό είδος αεροδρομίου
Τα περισσότερα αεροδρόμια έχουν σχεδιαστεί κυρίως με βάση τη λειτουργικότητα: check-in, έλεγχοι ασφαλείας, πύλες αναχώρησης και χώροι αναμονής.
Το Jewel Changi ακολουθεί μια διαφορετική λογική. Η ιδέα είναι ο ίδιος ο χώρος να αποτελεί μέρος της ταξιδιωτικής εμπειρίας.
Έτσι, ένας επιβάτης μπορεί να φτάσει αρκετές ώρες νωρίτερα στο αεροδρόμιο και αντί να περιμένει απλώς στην πύλη, να περιπλανηθεί σε έναν τεράστιο εσωτερικό κήπο και να βρεθεί μπροστά σε έναν καταρράκτη ύψους δεκάδων μέτρων.
Ένα αεροδρόμιο που μοιάζει περισσότερο με τροπικό πάρκο παρά με χώρο αναμονής και αποδεικνύει ότι ακόμη και η αναμονή για μια πτήση μπορεί να γίνει αξιοθέατο.
