Ειδήσεις
Η υπόθεση των εκταφών των θυμάτων της τραγωδίας στα Τέμπη αποτελεί μια οδυνηρή πτυχή ενός δράματος που αρνείται να κλείσει, καθώς η αναζήτηση της αλήθειας προσκρούει διαρκώς σε τείχη γραφειοκρατίας και δικονομικών ελιγμών.
Σε αυτό το πλαίσιο, η παρουσία και η δράση της Ζωής Κωνσταντοπούλου ως νομικού παραστάτη οικογενειών των θυμάτων έχει βρεθεί στο επίκεντρο μιας έντονης δημόσιας συζήτησης. Ενώ η ίδια δίνει μια εξαντλητική μάχη στις δικαστικές αίθουσες και στον δημόσιο λόγο για να διασφαλιστεί ότι κανένα στοιχείο δεν θα μείνει ανεξερεύνητο, ένα μέρος του ψηφιακού κόσμου επιλέγει να απαντήσει με ειρωνεία και απαξιωτικά σχόλια.
Αυτή η στάση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ειδικά όταν αγγίζει το ιερό ζήτημα του σεβασμού προς τους νεκρούς και το δικαίωμα των γονέων να γνωρίζουν πώς χάθηκαν τα παιδιά τους, αναδεικνύει μια βαθιά κρίση ενσυναίσθησης.
Η φωτογραφία που ακολουθεί έγινε viral:
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και άλλοι δικηγόροι έχουν αναλάβει το βάρος της ανάδειξης των αντιφάσεων που χαρακτηρίζουν τον χειρισμό των εκταφών.
Η μάχη τους επικεντρώνεται στο γεγονός ότι, ενώ η Δικαιοσύνη αρχικά αρνήθηκε πεισματικά το αίτημα, τελικά υποχρεώθηκε να υποχωρήσει κάτω από την πίεση μιας απεργίας πείνας, χρησιμοποιώντας όμως μια δικονομική οδό που μοιάζει με παγίδα.
Το να συνδέεται η εκταφή με μια έρευνα για «παράβαση καθήκοντος» των ιατροδικαστών και όχι με την κύρια ανάκριση για τα αίτια της έκρηξης, αποτελεί μια νομική ακροβασία που η ίδια προσπαθεί να αποδομήσει.
Η επιμονή της να διενεργηθούν οι εξετάσεις σε εξειδικευμένα εργαστήρια του εξωτερικού δεν είναι μια ιδιοτροπία, αλλά μια επιτακτική ανάγκη, από τη στιγμή που τα εγχώρια ιδρύματα δηλώνουν αδυναμία λόγω έλλειψης εξοπλισμού. Αυτή η προσπάθεια για επιστημονική αρτιότητα και διαφάνεια είναι το θεμέλιο της δράσης της, όσο κι αν η μαχητικότητά της ενοχλεί εκείνους που θα προτιμούσαν μια πιο αθόρυβη και «βολική» διαδικασία.
Σε μια περίοδο που η θρησκευτική και κοινωνική μας παράδοση επιτάσσει την περισυλλογή, τον σεβασμό στη μνήμη των κεκοιμημένων και τη συμπαράσταση στον πάσχοντα συνάνθρωπο, ο ψηφιακός χλευασμός για το ζήτημα των εκταφών ξεπερνάει τα όρια του χιούμορ.
Η εκταφή είναι μια διαδικασία βαθιά τραυματική για κάθε συγγενή. Το να αναγκάζεται ένας γονέας να ζητήσει την ανατάραξη της ανάπαυσης του παιδιού του επειδή το κράτος απέτυχε να του δώσει απαντήσεις στην ώρα του, είναι ένας γολγοθάς που δεν επιδέχεται καμία δόση σαρκασμού.
Το γεγονός ότι η υπόθεση επιστρέφει στο σημείο μηδέν λόγω της άρνησης για εξετάσεις στο εξωτερικό, τη στιγμή που συμπληρώνονται τρία χρόνια από το δυστύχημα, θα έπρεπε να προκαλεί συλλογική θλίψη και όχι ειρωνικά tweets.
