Ένα από τα πιο παράξενα περιστατικά της βικτωριανής εποχής σημειώθηκε τον χειμώνα του 1855 στη νοτιοδυτική Αγγλία, όταν κάτοικοι βρήκαν στο χιόνι μια σειρά από μυστηριώδη ίχνη που έμοιαζαν να εκτείνονται για πολλά χιλιόμετρα.
Το φαινόμενο έγινε γνωστό ως «Devil’s Footprints», δηλαδή «Τα Πατήματα του Διαβόλου», καθώς τα αποτυπώματα ήταν τόσο ασυνήθιστα ώστε πολλοί κάτοικοι της περιοχής πίστεψαν ότι κάτι υπερφυσικό είχε περάσει μέσα στη νύχτα από τις χιονισμένες εκτάσεις.
Τα ίχνη εμφανίστηκαν μετά από έντονη χιονόπτωση τη νύχτα της 8ης προς 9η Φεβρουαρίου 1855, κυρίως στις περιοχές του Ντέβον και του Ντόρσετ. Σύμφωνα με τις αναφορές της εποχής, οι κάτοικοι εντόπισαν αποτυπώματα σε δρόμους, χωράφια, αυλές, στέγες και άλλα σημεία.
Αυτό που έκανε την υπόθεση ιδιαίτερα παράξενη ήταν η φαινομενικά συνεχόμενη πορεία των αποτυπωμάτων. Σε ορισμένα σημεία έμοιαζαν να περνούν πάνω ή ανάμεσα από εμπόδια, ενώ η διάταξή τους δεν θύμιζε εύκολα τα ίχνη ενός συνηθισμένου ζώου.
Ο φόβος του υπερφυσικού
Οι κάτοικοι άρχισαν να αναζητούν εξηγήσεις. Σε μια εποχή όπου οι επιστημονικές γνώσεις ήταν πολύ διαφορετικές από τις σημερινές, η ιδέα ότι τα ίχνη μπορεί να είχαν υπερφυσική προέλευση δεν άργησε να εξαπλωθεί.
Ορισμένοι τα συνέδεσαν με τον ίδιο τον Διάβολο, ενώ άλλοι προσπάθησαν να βρουν μια πιο πρακτική εξήγηση. Οι εφημερίδες της εποχής έδωσαν μεγάλη δημοσιότητα στην υπόθεση, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο το μυστήριο.
Με τα χρόνια διατυπώθηκαν πολλές θεωρίες. Ανάμεσα στις πιθανές εξηγήσεις βρίσκονται ζώα που κινούνταν μέσα στο χιόνι, διαφορετικά φαινόμενα που μπορούσαν να παραμορφώσουν τα αποτυπώματα, ακόμη και ανθρώπινη παρέμβαση.
Παρά τις προσπάθειες να δοθεί οριστική απάντηση, η πραγματική προέλευση των «Devil’s Footprints» δεν έχει αποδειχθεί με βεβαιότητα.
Έτσι, περισσότερα από 170 χρόνια αργότερα, τα μυστηριώδη ίχνη του 1855 εξακολουθούν να αποτελούν μία από τις πιο διάσημες ανεξήγητες ιστορίες της βρετανικής λαογραφίας.
